ΣΤΟ ΝΤΟΥΚΟΥ..

Πλην ενός-- στον φίλο ζωής τον Άρη τον Νόμπελη αναφέρομαι--περνά κάθε χρόνο απαρατήρητο.. Στα βουβά.. Σβηστά.. Γιόρταζε χθες αλλά το ξέρει μόνον η γιορτή. Εγώ όχι. Το δεύτερό μου όνομα είναι Αντώνης. Από τον πατέρα της μητέρας μου προέκυψε κάπως περίεργα. Μετεμφυλιακό παιδί ήμουν με δυο γονείς εξόριστους κουμπάρος δεν βρισκόταν. Ποιος να βαφτίσει τον απόγονο δύο μιασμάτων. Με τα πολλά βρέθηκε κάποιος να θυσιαστεί αλλά έθεσε όρους. Τον εξής έναν.Πως θα μου δώσει το όνομα του δικού του πατέρα. Ευγένιο τον έλεγαν. Έτσι κι έγινε. Αλλά οι δύο αδελφές της μητέρας μου δεν το κατάπιαν. Και την ώρα που ο πάπαρδος κραύγαζε και το όνομα αυτού Ευγένιος πετάχθηκε η μία η πιο τσαούσα κι είπε και Αντώνιος.Έτσι καταχωρήθηκε ληξιαρχικά. Αλλά όχι και νοητικά. Στο περιβάλλον μου είχα καταγραφεί ως Ευγένιος.. Ξαφνιάζομαι έτσι όταν βρίσκεται κάποιος και μου λέει χρόνια πολλά. Κανένας δημοτικός υπάλληλος ή ληξίαρχος θα είναι λέω Και με περνάω στο ντούκου..