Κάποιοι με μέμφθηκαν πως σκέφτομαι αναλογικά σε μια ψηφιακή εποχή που τα εξαφανίζει όλα με ένα delete.. Μα ότι έτσι απλά εξαερώνεται δεν υπήρξε ποτέ.. Μια ψευδαίσθηση ήταν.. Και για να γίνει κατανοητό.. Πείτε μου μετά από πόσα χρόνια διαγράφεται από το μυαλό ένας τηλεφωνικός αριθμός που χρησιμοποιούσατε για μήνες καθημερινά; Ποτέ ή σχεδόν ποτέ. Επειδή ο άνθρωπος δεν είναι ψηφιακή μηχανή. Ούτε απλώς ένα μάτσο ιστοί και σωληνάκια. Είναι το σύνολο των βιωμάτων των εμπειριών και της παιδείας του που αρχειοθετούνται στις δισεκατομμύρια νευρικές απολήξεις του μυαλού του. Εκεί τρυπώνει η ακαταμάχητη επιθυμία του μεγάλου έρωτα.. Αυτός που ιστορεί ο αξεπέραστος Νίκος Γκάτσος. Θα το καταλάβεις όταν όλα σου τα κύτταρα θα είναι δεσμευμένα από αυτόν. Τότε αφέσου και ζήσε το κι ας νιώθεις ελεύθερος πολιορκημένος..Δεύτερη ευκαιρία σπάνια δίνεται..
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου