ΜΕ Η ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΒΕΝΙΖΕΛΟ ..

 ..ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΗ ΜΠΟΧΑ ΑΠΟΠΝΕΙ ΤΟ ΝΕΟΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ

Ως η δύναμη που μπορεί να αναδειχθεί σε ρυθμιστικό «τρίτο πόλο» στο πολιτικό σύστημα επιχειρεί να εμφανιστεί το ΚΙΝΑΛ/ΝΕΟΠΑΣΟΚ, μετά τη σχετική εκλογική του άνοδο την περασμένη Κυριακή (7,7%) και την ταυτόχρονη απώλεια 600.000 ψήφων περίπου του ΣΥΡΙΖΑ.

Την ίδια στιγμή, στο εσωτερικό του κόμματος και ενόψει κυβερνητικής εναλλαγής αναζωπυρώνεται παρασκηνιακά η αντιπαράθεση για τις μετεκλογικές συνεργασίες, αν δηλαδή θα συνεργαστεί με τη ΝΔ σε περίπτωση που δεν υπάρξει αυτοδύναμη κυβέρνηση, ή αν η ίδια του απευθύνει κάλεσμα, ή με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Παρεμβαίνοντας σ' αυτήν τη συζήτηση, η Φ. Γεννηματά σε συνέντευξή της υπενθύμισε την ομόφωνη απόφαση του Συνεδρίου του κόμματός της «για ανάληψη της διερευνητικής εντολής με στόχο την προγραμματική συμφωνία και κυβέρνηση με τη μεγαλύτερη δυνατή κοινοβουλευτική πλειοψηφία», επιβεβαιώνοντας την προσπάθεια του ΝΕΟΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ να κατοχυρωθεί ως πυλώνας «σταθερότητας» και ως καταλύτης «συνθέσεων» στο πολιτικό σύστημα.

Στο ίδιο πνεύμα, από την επομένη κιόλας των εκλογών μια σειρά από στελέχη του ΠΑΣΟΚ έσπευσαν να δηλώσουν «παρών», εάν χρειαστεί, σε μια επόμενη κυβέρνηση.
Από τις αντιδράσεις των τελευταίων ημερών ξεχωρίζει αυτή του επανεκλεγέντος ευρωβουλευτή Ν. Ανδρουλάκη, ο οποίος δήλωσε ότι σκοπεύει να παραιτηθεί από τη θέση του για να είναι υποψήφιος στις βουλευτικές εκλογές. Εβαλε μάλιστα τον πήχη σε διψήφιο ποσοστό, ως προϋπόθεση για να συμμετάσχει το ΝΕΟ ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ σε οποιαδήποτε κυβέρνηση.

Θυμίζουμε ότι ο ίδιος έχει εκφραστεί και στο παρελθόν υπέρ του «προοδευτικού πόλου» στην Ευρώπη, υπέρ του διαχωρισμού από τις «νεοφιλελεύθερες» ευρωπαϊκές δυνάμεις και κατά της κυβερνητικής συνεργασίας με τη ΝΔ, ενώ ζητάει σταθερά να ξεκαθαριστεί προεκλογικά η θέση του ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ για τις μετεκλογικές συνεργασίες.

Η πραγματικότητα βέβαια είναι ότι το ΝΕΟΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ αποτελεί συμπλήρωμα στο δίπολο ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ και σε καμία περίπτωση «φιλολαϊκή εναλλακτική», όπως προσπαθεί να πλασαριστεί. Αυτό που επιδιώκει είναι να αποκτήσει εκλογική δύναμη που θα του δώσει τη δυνατότητα να διαπραγματευτεί καλύτερα τη συμμετοχή του σε επόμενες αντιλαϊκές κυβερνήσεις.
Γι' αυτό ζητάει να είναι τρίτη δύναμη: Είτε για να προσκολληθεί στον έναν ή στον άλλον, είτε για να αναλάβει αυτό τα παζάρια για το σχηματισμό κυβέρνησης, με έναν από τους δύο ή και με τους δύο μαζί. Αυτό εννοεί όταν λέει ότι θέλει να γίνει μετεκλογικά ο «ρυθμιστής των εξελίξεων», που σε όλες τις εκδοχές του τίποτα καλό δεν προμηνύει για το λαό.

 

Εμβληματικές αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις με σφραγίδα ΝΕΟΠΑΣΟΚ

Το ΠΑΣΟΚ είναι κόμμα δοκιμασμένο στην υλοποίηση αντιλαϊκών μέτρων, στη χειραγώγηση του λαού, στη στήριξη των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, αλλά και των αμερικανοΝΑΤΟικών σχεδιασμών στην περιοχή, όπως άλλωστε και η ΝΔ με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Είναι χαρακτηριστικό πως ορισμένοι από τους πιο άγριους νόμους στα Εργασιακά και στο Ασφαλιστικό έχουν τη σφραγίδα του ΝΕΟΠΑΣΟΚ και οι συνέπειές τους αποτυπώθηκαν μόνιμα στη ζούγκλα της αγοράς εργασίας, στην επιδείνωση των όρων ασφάλισης και συνταξιοδότησης της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού.

Το ΝΕΟΠΑΣΟΚ έχει μεγάλη ευθύνη για τον αντιλαϊκό δρόμο που μας έφτασε έως εδώ, μαζί με τη ΝΔ, δίνοντας στη συνέχεια τη σκυτάλη στον ΣΥΡΙΖΑ. Και βέβαια, το ΚΙΝΑΛ/ΝΕΟΠΑΣΟΚ είναι που: Εφερε και ψήφισε το 1ο μνημόνιο. Εφερε και ψήφισε μαζί με τη ΝΔ το 2ο μνημόνιο. Ψήφισε το 3ο μνημόνιο με τον ΣΥΡΙΖΑ, τη ΝΔ, τους ΑΝΕΛ και το Ποτάμι.

Το ΝΕΟΠΑΣΟΚ, που λέει ότι θέλει να μπει σφήνα στον διπολισμό και να αποτελέσει «ρυθμιστικό παράγοντα» μετά από τις επόμενες εθνικές εκλογές, αποτέλεσε για 30 χρόνια σίγουρη επιλογή της αστικής τάξης για τη διακυβέρνηση και έχει επί δεκαετίες πρωταγωνιστήσει με τη ΝΔ σε κάλπικα δίπολα, που βλέπουμε να επαναλαμβάνονται σήμερα, με στόχο τον εγκλωβισμό του λαού: Το «φως - σκότος» έγινε «πρόοδος - συντήρηση», ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ αναβιώνει και το «αντιδεξιό» μέτωπο, που για χρόνια αποτέλεσε παγίδα για αριστερούς και προοδευτικούς ανθρώπους.

Ολα αυτά για να συντηρούνται τα δίπολα, η πόλωση και οι ψεύτικες διαχωριστικές γραμμές, πίσω από τις οποίες ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΝΕΟΠΑΣΟΚ και τα άλλα κόμματα κρύβουν τη στρατηγική τους σύμπλευση στην πολιτική του κεφαλαίου και της ΕΕ, τη συμφωνία τους για μεγαλύτερη εμπλοκή στους επικίνδυνους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ.

Ποιος μπορεί άραγε να ξεχάσει ότι το ΝΕΟΠΑΣΟΚ ήταν κυβέρνηση όταν το ΝΑΤΟ βομβάρδιζε τη Γιουγκοσλαβία και η Ελλάδα είχε μετατραπεί σε πολεμικό ορμητήριο της λυκοσυμμαχίας στα Βαλκάνια; Ποιος ξεχνάει ότι για την επέμβαση στο Ιράκ η Σούδα αξιοποιήθηκε σε στρατηγικό ρόλο, με τους συμμάχους να αποδίδουν τα εύσημα στην τότε κυβέρνηση του ΝΕΟΠΑΣΟΚ;
Ποιος μπορεί να ξεχάσει το «ευχαριστούμε τις ΗΠΑ» του Σημίτη, μετά τα Ιμια, που με καθοριστική συμβολή των ΑμερικανοΝΑΤΟικών «γκριζαρίστηκε» ακόμα περισσότερο το Αιγαίο και κατοχυρώθηκαν πάγιες αμφισβητήσεις της Τουρκίας;