Η ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΜΟΝΑΞΙΑ

 Ευγένιος Ανδρικόπουλος

Σειρά παραπλανητικών δημοσιευμάτων ή και ανοησιών αναρτώνται από χθες σε σχέση με την Αμερικανική διστακτικότητα πίεσης της σκανδάλης. Τα πρώτα προκύπτουν από μίσθαρνα πληκτρολόγια τα δεύτερα εκ κρετίνων. 

Οι λόγοι της άτακτης Αμερικανικής υποχώρησης είναι πολλοί και ιεραρχούνται μετά πόνου, δεδομένου πως είναι εξαιρετικά δύσκολο να καταδείξεις τον κυρίαρχο. 

Ας το ρισκάρουμε ωστόσο.. 

Οι Αμερικανικές κατασκοπευτικές υπηρεσίες λόγω της ιδιομορφίας του Ιρανικού πληθυσμού αδυνατούν ν’ αποσπάσουν ουσιώδεις πληροφορίες για την ισχύ πυρός της χώρας αυτής. 

(μην ξεχνάτε πως σε δύο χώρες του κόσμου οι πράκτορες είναι άνεργοι. Στο Βιετνάμ και την Ελλάδα. Στο πρώτο δεν μαρτυρούν ακόμη και αν τους βγάλεις τα δόντια ένα ένα και στη δεύτερη, ότι έχουν να πουν το ξερνούν μόλις βγάλουν δόντια!).. 

Αν επομένως  αποφάσιζαν να χτυπήσουν, θα χτυπούσαν στα τυφλά..

 (Μας προετοίμαζε άλλωστε ο Τραμπ για παράπλευρες απώλειες.) 

Δεν ήταν έτσι ασφαλές πως τα πλήγματα θα ήταν καίρια και πέρα και πάνω απ’ όλα, δεν γνώριζαν τι ακριβώς εννοεί το Ιράν, υπό τη δήλωση ¨"απρόβλεπτες συνέπειες" δεδομένου πως κατέχει Ρωσικό οπλισμό τελευταίας τεχνολογίας και όχι τους απηρχαιομένους Σκουντ του παρορμητικού Σαντάμ. 

Θα ξεκινούσε κατά τον τρόπο αυτό ένας πόλεμος για τους Ρώσους δι αντιπροσώπων για τους Αμερικανούς όμως αυτοπροσώπως -κάτι σαν μια φωτοτυπία του Βιετνάμ- και σε περίπτωση βαριάς ήττας, η θέση του Ντόναλτ Ντακ με την Πελόζι να σκούζει στο κογκρέσο, αλλά και τη μήνη όλου του Αμερικανικού κατεστημένου,  θα ήταν λίαν επισφαλής. Θα έτριζε σεισμικά. Χώρια που θα είχε τρωθεί ανεπανόρθωτα το κύρος της Αμερικανικής αυτοκρατορίας και ως συνέπεια αυτού θα σήκωναν κεφάλι και οι παραπλεύρως λαοί. Με πρώτο τον Ερντογάν φυσικά. 

Ιδού η δεύτερη αιτία.

 Με τον Τούρκο ηγέτη να ακροβατεί μεταξύ δύσης και ανατολής και το αμερικανικό κεφάλαιο να διαβλέπει πως αν τυχόν πέσει ολικά στην αγκαλιά του Πούτιν, οι απώλειες των κερδών δίχως κανένα ίχνος υποκατάστασής τους θα είναι τρις δολ εις το τετράγωνο, η εικόνα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής θ’ αποκτούσε τις πενήντα αποχρώσεις του γκρι. 

 Ως παρένθεση του δεύτερου λόγου σημειώστε πως και το Ισραήλ θ’ άρχιζε να μην αισθάνεται καλά σε ένα τόσο εχθρικό και νικηφόρο περιβάλλον και με τις ΗΠΑ τρυπημένη πλέον ασπίδα τους.. Απόδειξη πως τα ερευνητικά πλοία και ο στόλος της Τουρκίας αλωνίζουν στην Ανατολική Μεσόγειο με την ιερά συμμαχία των τεσσάρων –Ελλάδας, Ισραήλ, Αιγύπτου και Κύπρου- ν’ αποδεικνύεται εορταστικό πυροτέχνημα. Δεν έχουν όχι σηκώσει όπλο αλλά ούτε αρθρώσει έστω μία λέξη αποτροπής του Τούρκικου τυχοδιωκτισμού. Που σημαίνει πάρα πολύ απλά: Βγάλτε ω Έλληνες τα μάτια σας κι εγώ θα συνάψω συμβόλαια με τον νικητή. 

Που παραπέμπει αυτό; Στη τρίτη και καθοριστική αιτία που ο Ντόναλτ Ντακ απέφυγε να πατήσει τη σκανδάλη ανατρέποντας διδαχές του γονιού μου κατά τις οποίες: αν ήθελα να διατηρήσω την αξιοπρέπειά μου από τη στιγμή που θα έβγαζα όπλο όφειλα και να πυροβολήσω.  Παραπέμπει όμως και κάπου αλλού που έχει άμεση σχέση με μας. Στον υπουργό Άμυνας τον κ Αποστολάκη ο οποίος κατά τον πλέον επίσημο τρόπο διατύπωσε μια ρήση ξεχασμένη από καιρό.  

Σε περίπτωση σύγκρουσης με την Τουρκία είμαστε μόνοι. 

Θυμάστε μήπως την βιβλική ρήση Σαρτζετάκη που τότε ο καθεστωτικός τύπος γελοιοποιούσε κατά συρροή και εξακολούθηση; Μάλλον όχι. Να σας την θυμίσω εγώ. 

Είμαστε έθνος ανάδελφον είχε πεί με τον Μητροπάνο να το αναπαράγει μελωδικά. Η εθνική μας μοναξιά. 

Ήρθε η ώρα 55 χρόνια μετά την αιματηρή τραγωδία της Κύπρου να την βιώσουμε εξ ίσου αν όχι πιο οδυνηρά. Επειδή τόσο το Αμερικανικό κεφάλαιο όσο και το Ευρωενωσιακό δεν κόπτεται για το ποιος είναι ο κάτοχος των υδρογονανθράκων ει μη μόνον αν δεν έχει και τους δύο ανά χείρας οπότε τους φέρνει αντιμέτωπους και ο ..καλλίτερος ας κερδίσει.. Μονά ζυγά δικά του δηλαδή.. Το αίμα θα είναι δικό μας..

Και το χειρότερο. Με όσα θλιβερά συντρέχουν στον περιβάλλοντα χώρο οι Έλληνες οδηγούνται στις κάλπες αγνοώντας πως ότι θα βάλουν μέσα σε αυτή θα το βάλουν και στη ζωή τους. Κι αυτό που θα βάλλουν στη ζωή τους δεν είναι κάποιοι μπαρουτοκαπνισμένοι στους κοινωνικούς αγώνες πολιτικοί με λαϊκό προσανατολισμό, αλλά κάτι χλιμίτζουρες, κανάγιες και φλώροι των τηλεοπτικών παραθύρων. Ο θεός, αν και δεν πιστεύω, να βάλλει το χέρι του.