Δεν ξέρω αν φταίει η διάθεσή μου.. Μα ξεφυλλίζοντας απόψε μερικές σελίδες μουσικές σ εκείνες του Στράτου σταμάτησα... Ειδικά σε μια μελωδία σύμβολο ισορροπίας ανάμεσα στην οδύνη της απώλειας και το φρένο της αυτοσυντήρησης.. Για να μην εκτραπείς της ζωής.. "Σ επιθύμησα, σε λαχτάρησα, αλλά μ εξόντωσες.. Κι αποκοιμήθηκα". Τον θυμάμαι να το ψέλνει με δεύτερη φωνή όλους τους ακροατές του χαμένους στο περιβάλλον της. Ψιθυρίστε το απόψε.. Κι αν σας κάτσει, μην διστάσετε να δακρύσετε. Σημαίνει ότι ζείτε..
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου