ΜΑΜΑ..ΠΑΠΑΚΩΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Εικοσι χρόνια απουσίας.. Είκοσι χρόνια δίχως δυο συλλαβές. Μαμά.. Είχα σαρανταρίσει κι όταν η ζωή με τσαλάκωνε έκρυβα σα τη στρουθοκάμηλο το κεφάλι μου ανάμεσα στα στήθη της.. Σα να βύζαινα ξανά.. Βρέφος για να κατεβάσουν γάλα.. Στην εφηβεία της γειτονοπούλας για να κατεβάσουν τον μεγάλο έρωτα. Στην ενηλικίωση για να κρυφτώ.. Τελικά τ΄ αρσενικά δεν απογαλακτίζονται ποτέ. Μου λείπει τούτες τις ώρες του συναισθηματικού πνιγμού. Για τ’ ακροδάχτυλά της που γλιστρούσαν ανάμεσα στα μαλλιά μου.. Για τα χείλη της που μέλωναν μέτωπο και καρδιά. Για το δίχτυ του αμφιβληστροειδούς της που παγίδευε τους εφιάλτες μου.. Για τον λόγο της που ερχόταν σα θρόισμα στο νου.. Γιε μου… Μια λούπα ήταν από τα προσεχώς.. . Μέρευα κι ας κρατούσε τόσο λίγο.. Το πολύ δέκα λεπτά.. Στο ενδέκατο είχαμε σκοτωθεί.. Πόσα δεκάλεπτα έχω χάσει πιστεύοντας στην αλαζονεία των παραισθήσεών μου πως θα την είχα για πάντα..