Ευγένιος Ανδρικόπουλος
Παράξενο καλοκαίρι..
Μουντιάλ και καταχνιά..
Αίμα και μπάλα.
Τζόγος και προσφυγιά.
Η δύσπνοια ενός ασθματικού πνιγμού στα στήθια της πλειοψηφίας.
Βλέπουν το μέλλον με ένα μαχαίρι στη πλάτη και παραλύουν από το φόβο.
Η υπερούσια επιδίωξη του καθεστώτος.
Ο φθηνός σαρκασμός του Μητσοτάκη το επιβεβαιώνει.
Ανολοκλήρωτα αστεία οι φράσεις του. Φωτοτυπία του πατρός εφιάλτη.
Στο κατόπι του και ο μαραμένος Τσίπρας.
Ως κλαίουσα ιτιά εμφανίζεται κατά των μέτρων που ψηφίζει. Επίκτητος και όχι εκ καταγωγής ο θεατρινισμός. Ο Τσίπρας μοιάζει μόνον με τον πολιτικό του καθρέφτη.
Το alter ego του όμως, ο Καμμένος,.
Τσαμπουκαλεύεται ως άλλος Σαμαράς με το σπαθί του εκτός θήκης.
Πιθανόν επειδή σε κάθε ζόρι το αποσύρει στο κατώτατο άκρο του απευθυσμένου του.
Θέα που δεν τον κολακεύει..
Θρασυδειλία την ονομάζει ο λαός.
Μια πολύ ωραία ατμόσφαιρα.
Με τον λαό να έχει χάσει κάθε εννοια πολιτικού ορθολογισμού και εικονικής αισθητικής.
Έναν λαό που ενώπιόν του το τραπεζιτικό καταστημένο επώαζε τη χρεοκοπία με το πολιτικό να αποιδεολογικοποιεί την κοινωνία και το μιντιακό να αποχαυνώνει δια της οθόνης τη νέα γενιά.
Το μαύρο της χρωματίστηκε από τα gay pride και τους έρωτες της Χειλουδάκη με τον μυαλοφυγόδικο εισαγγελέα ως τον Σορίν Ματέϊ και άλλους τινές πρωταγωνιστές του υποκόσμου (μηδέ εξαιρουμένης και της Χρυσής Αυγής) να εξαγγέλλουν διαγγέλματα εθνικής εμβέλειας.
Ήταν το παρελθόν του μέλλοντός μας.
Όπου οι μισοί σήμερα στις γειτονιές κυκλοφορούν κρατώντας το λουρί ενός σκύλου και ακολουθώντας τον πιστά.
Ως τυφλοί.
Ή μήπως είναι πράγματι τυφλοί.
Τρία τσιγάρα δρόμος είναι με τα μαχητικά αεροσκάφη η Συρία που πνίγηκε στο αίμα.
Λιγότερα η Λιβύη.
Το Ιράκ.
Η Παλαιστίνη.
Η διαμελισμένη Κύπρος.
Πράγματι ο άνθρωπος δεν βλέπει τόσο μακριά όσο ο αετός, διακρίνει όμως στα πράγματα πολύ περισσότερα από αυτόν.
Εντάξει. Δεν είδε; Δεν διάβασε;
Οι λέξεις δεν αντανακλούσαν εικόνες που θα προέκτειναν την όρασή του;
Κώφευε όταν αγωνιωδώς τον προειδοποιούσαν πως αν πάρει το σπίτι του γείτονα φωτιά τρέξε να τη σβήσεις γιατί κινδυνεύει και το δικό σου;
Τι στο διάβολο έγιναν οι αισθήσεις αυτού του κατ’ εξοχήν καχύποπτου Έλληνα;
Τσαλακώθηκαν ;
Σε οποιαδήποτε άλλη σύγχρονη χώρα οι αφανιστικές επιθέσεις κατά του λαού θα είχαν εξουδετερωθεί εν τη γενέσει τους. Στους δρόμους της φωτιάς.
Εδώ τα βλέπουμε με το μάτι του ψόφιου ψαριού.
Μόνο στις ουρές που πληθύνονται στα μέσα μαζικής μεταφοράς για μια ολιγοήμερη θέση σε ξαπλώστρα κάποιας παραλίας ακούς τους μεμψίμοιρους να διαμαρτύρονται διστακτικά σαν εγκαστρίμυθοι.
Είναι ο απόηχος μιας πόλης που ξεψυχά.
Μιας πόλης παραδομένης στους κερδοσκόπους της νέας κατοχής.
Μιας πόλης που στριμώχνεται στα τρία ευρώ για μια βουτιά στη μπανιέρα της Λούτσας.
Μιας πόλης ξενιστή αλλότριων διακοπών.
Μιας πόλης που ζει τη ζωή των άλλων..
Αυτών που σφυρίζουν αδιάφορα εμπρός στο θάνατο..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου