ΜΕ ΤΟ ΠΙΣΤΟΛΙ ΣΤΟΝ ΚΡΟΤΑΦΟ

 

Ευγένιος Ανδρικόπουλος

Δεκαετίες τώρα η Ελλάς περιδινίζεται στην αναζήτηση προστατών και όχι συμμάχων. Ασφυκτιά

πνίγεται στην μέγγενή τους και ελάχιστα πριν τη τελευταία της ανάσα επιβιώνει αλλά πάντα ακρωτηριασμένη.

Όπως το 1897 μετά την ταπεινωτική ήττα της Μελούνας. Το 1922 κατά την Μικρασιατική καταστροφή. Το 1944 – 1948 του αιματηρού εμφυλίου. Το 1974 κατά την Κυπριακή τραγωδία. Χρονολογίες πένθιμα περιβραχιόνια  στη μετεπαναστατική της ιστορία..

 Και στις κουΐντες του ιστορικού θεάτρου οι ίδιες πάντα πολιτικές σκιές δράστες των εθνικών εγκλημάτων. Από τους προεστούς και τους κοτζαμπάσηδες ως τους βασιλιάδες των μεγαλοϊδεατισμών και από τους κατοχικούς δωσίλογους τους χίτες και τους ταγματασφαλίτες, ως τους χουντικούς Διγενήδες της Ένωσης που άνοιξαν την κερκόπορτα της Τουρκικής εισβολής στην Κύπρο.. 

Μπορεί η σύντομη αυτή περιγραφή να φαντάζει ένα τσιγάρο δρόμος αλλά: Η κάθε ρουφηξιά προκαλεί την αιμόπτυση φυματικού από τις συνέπειες του πολιτικού βραχνά. 

Παρ’ όλα αυτά θα πρέπει να είμαστε το μοναδικό ανά την υφήλιο παράδειγμα λαού που η ιστορική επανάληψη δεν αποτελεί στοιχείο εμετικής αηδίας, αλλά φυσικό φαινόμενο αποδεκτό. Επειδή πάντα των τραγωδιών αυτών προηγήθηκαν διχασμοί –είμαστε εξαιρετικά επιρρεπείς σε αυτούς- δίχως πλην ηχηρών εξαιρέσεων ουδείς να  σημάνει συναγερμό για τα μαύρα στίγματα των επερχόμενων τυφώνων ώστε να αποφευχθούν. 

Και ποιος να το κάνει; Ακόμη και η πλειοψηφία αυτών που τις  προκάλεσαν δεν κατάλαβαν ποτέ πως έκοβαν τους όρχεις τους για να τιμωρήσουν την άπιστη σύζυγό τους.

 Σε μια παρόμοια φάση έχουμε εισαχθεί τώρα.. 

Με αφορμή το Μακεδονικό μια συμμορία μαστροπών , προστατών και δολοφόνων που έχουν ενδυθεί της κομματικής γραβάτας, θορυβούν επ’ αυτού παρασύροντας όλους όσους έχουν μνήμη κοντή. Επειδή σήμερα επί των Σκοπίων ζούμε τα απόνερα συμβιβασμών που ξεκινούν από το 1926. 

Ήταν τότε που η Σερβία επί του δικτάτορα Πάγκαλου ανακάλυπτε στη Μακεδονία κατοίκους εβραϊκής ιθαγένειας με σερβική υπηκοότητα για να βάλει θέμα μειονότητας απαιτώντας ελεύθερη ζώνη στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης και παραπλεύρως της σιδηροδρομικής γραμμής ως τα Σκόπια. 

 Και να λάβει το «ναι σε όλα» του Πάγκαλου αλλά μια ανάσα προ των υπογραφών ο Κονδύλης γκρέμισε τον Πάγκαλο και η παράδοση παραλαβή απεφεύχθη. 

Για να φτάσουμε στο κοντινό 1959 που είχε επί του ΟΗΕ τεθεί θέμα Μακεδονικής γλώσσας (πολλοί υπερήλικες στη δυτική Μακεδονία την ομιλούν ακόμη) για την αποδοχή της οποίας είχε υπογράψει ο Καραμανλής και κάποιοι σήμερα να τον υπερασπίζονται υπό το έωλο επιχείρημα πως δεν επρόκειτο περί αναγνώρισης του κρατιδίου. 

Αφέλεια ή δόλος; 

Δόλος ξεκάθαρος. Δεδομένου πως η Γιουγκοσλαβία του Τίτο ως συνομοσπονδία κρατών (εμπεριέχουσα τις Σλοβενία-Κροατία-Σερβία-Μαυροβούνιο και ..Μακεδονία) είχε από πολύ πριν αναγνωριστεί. Δόλος που αναδεικνύεται και από κάτι ισχυρότερο αυτών. 

Πως πατρίδα είναι η γλώσσα κάθε λαού. Όπου κι αν βρίσκεται. 

Και είναι τουλάχιστον δοκησισοφικό  να απαιτούμε οι Έλληνες μετανάστες να διατηρούν τη γλώσσα τους στην αλλοδαπή, αλλά να εκδίδουμε λίβελους κατά ελλήνων υπηκόων αλλοδαπής ιθαγένειας, που χρησιμοποιούν στις μεταξύ τους επαφές τη δική τους. Προκλητικά εμφανής η αντίφαση. Αν λοιπόν αναγνωρίστηκε κατά τον Μπαμπινιώτη που ήταν παρών η Μακεδονική γλώσσα είναι ισοδύναμο της αναγνώρισης Μακεδονικής μειονότητας!!

Κάτι που δεν συμβαίνει στη Θράκη με την Μουσουλμανική μειονότητα -όρος που καθιερώθηκε επί κυβερνήσεων Ανδρέα Παπανδρέου- αλλά όπως γνωρίζουμε πρόκειται περί διπλωματικής προσόψεως. Επειδή στη πραγματικότητα αυτή κρύβει όλα τα χαρακτηριστικά μιας Τουρκικής πληθυσμιακής ομάδας. Και ας μην στρουθοκαμηλίζουμε. Δεν συμβαίνει επειδή η Τουρκία δεν είναι Σκόπια. (ας όψονται οι οσφυοκάμπτες της εις βάρος μας ανταλλαγής πληθυσμών κατά το 1954)

 Όλα αυτά και μετά την καπιταλιστική παλινόρθωση στις πρώην Σοβιετικές δημοκρατίες,  δεν θα έπρεπε παρά ν' αποτελούν ημερίδες επιστημονικών συνεδρίων. Ωστε να λυθούν κατά το δυνατόν επωφελέστερο τρόπο και για τις δύο χώρες. Δρόμος διπλωματικος που όμως υπονόμευσαν η αδιαλαξία των Σκοπιανών εθνικιστών και η μειοδοσία της ελληνικής ολιγαρχίας η οποία:  Με τον Μητσοτάκη αιχμή έσπασε το ενεργειακό εμπάργκο του Ανδρέα Παπανδρέου για τα συμφέροντά της. (κατηγορήθηκαν δικαστές στην υπόθεση αυτή που πρωταγωνιστές είχε τους αδελφούς Ανθεμίδηδες στην Θεσσαλονίκη). 

Φτάνουμε έτσι στο σήμερα που με το Νατοϊκό πιστόλι στον κρόταφο οδηγούμαστε σιδηροδέσμιοι σε μια λύση ναρκοπέδιο και υπό το φόντο του τέταρτου μνημονίου... 

Και το χείριστο. 

Δίχως συμμάχους σε ένα εχθρικό περιβάλλον και υπό τις άναρθρες κραυγές της επιχορηγούμενης από τους εφοπλιστές έξαλλης ακροδεξιάς η οποία ενοχοποιείται συλλήβδην για όλες τις εθνικές τραγωδίες. Κι όπου αυτοί εμπλέκονται φοβάμαι αυτό που θα γίνει για μένα χωρίς εμένα…