ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ : ΚΙ ΕΖΗΣΕ ΑΥΤΟΣ ΚΑΛΑ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ

 

 ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ : ΚΙ ΕΖΗΣΕ ΑΥΤΟΣ ΚΑΛΑ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ

Πολύς ο λόγος για τον ελάχιστο Κωσταντινίδη (και κάθε Κωσταντινίδη) και τη δωρεά του στην οικογένεια του  πιλότου.. Κι επειδή στις μαλακίες ανατριχιάζω θα σας διηγηθώ μια προσωπική ιστορία για να την αντιστοιχήσετε.. 

Διαδραματίζεται σε κανάλι ιστορικό στο οποίο απασχολήθηκα από διευθυντικές θέσεις. 

Ξαφνικά κηρύσσουν απεργία οι μοντέρ ζητώντας μηνιαία αύξηση είκοσι χιλιάδων δραχμών. 

Ο μισθός τους ήταν εξήντα χιλιάδες.  

 Έξαλλη η πολύ γνωστή στο πανελλήνιο εργοδοσία με καλεί στο γραφείο και παρόντος ενός επίσης πασίγνωστου επιχειρηματία φίλου και συνεργάτη της, με ρωτά αν το γνώριζα. 

Φυσικά και όχι αφού αιφνιδιάστηκα όπως αυτοί.

 Στη συνέχεια με ρωτούν αν είμαι σε θέση να τους χαλιναγωγήσω. 

Τους απάντησα ότι σε ότι αφορά το αποψινό δελτίο ναι. Το μέλλον όμως άδηλο.

 Εκνευρισμένοι μου προτείνουν να χειριστώ εγώ τις ηλεκτρονικές συσκευές αφού σύμφωνα με την πληροφόρησή τους ήμουν ο μόνος που γνώριζε. 

Η απάντησή μου ήταν κάθετα αρνητική. 

Χέρι υποκατάστατου σε εργασία άλλων δεν έβαζα. 

Δυσφόρησαν αλλά ουδείς ευφυής εναντιώνεται σε εκείνον που σου έφερνε κέρδη ογδόντα εκατομμυρίων μηνιαίως από το δελτίο του.. 

Τους ακούω τότε έκπληκτος να δίνουν εντολή απόλυσης τεσσάρων εργαζομένων που τόλμησαν να σηκώσουν κεφάλι. Επιχειρώ να τους αποτρέψω δηλώνοντας πως είναι εξαιρετικά εξειδικευμένη εργασία και δύσκολα θα βρεθούν αντικαταστάτες. 

Ανένδοτοι. Απόλυση προς παραδειγματισμό. 

Εκείνο το δελτίο δεν βγήκε. 

Βγήκαμε όμως το βράδυ μια παρέα δημοσιογράφοι με τον πάμπλουτο επιχειρηματία και συνεργάτη της εργοδοσίας για ψάρι στη Πάχη. Η πρόσκληση για το τραπέζι είχε γίνει προ ημερών. 

Κάποια στιγμή στη μεταξύ τυρού και αχλαδίου πολιτική κουβέντα, εμφανίζεται μια γιαγιά με ένα πανεράκι γεμάτο γαρδένιες. 

Δεν θυμάμαι πόσες. 

Αδιάφορο. 

Όσες χωράει ένα πανέρι. 

Κατά κακή μου τύχη διαλέγει εμένα. 

«Εσύ όμορφε θα πάρεις καμιά γαρδένια να κάνω σεφτέ;» με ρωτά. 

«Βλέπεις γιαγιά καμιά γκομενίτσα δίπλα μου να τις προσφέρω;» τη πειράζω. 

«Πάρε τις για σένα» μου λέει και πριν απαντήσω επεμβαίνει ο επιχειρηματίας δίπλα μου και τη ρωτά: -Πόσο κάνουν όλες οι γαρδένιες γιαγιά; 

-Δεν ξέρω παιδί μου του ψελλίζει έκπληκτη. 

-Σου φτάνουν αυτά επιμένει εκείνος και βγάζει από τη τσέπη του ένα μάτσο δεκαχίλιαρα που μας αφήνουν όλους άφωνους. Πρέπει να ήταν πλέον των εκατό χιλιάδων δραχμών. 

Μόνο που δεν λιποθύμησε η γιαγιά. 

Από τρίχα κι εμείς. 

Πριν προλάβει να συνέλθει κανένας τα βάζει στο πανέρι και της δηλώνει πως πρέπει να θυμάται πάντα ότι της τα έδωσε ο τάδε!! Ποιος; Αυτός που το απόγευμα είχε κόψει το ψωμί από τις οικογένειες τεσσάρων εργαζομένων προς παραδειγματισμό. 

Από την επομένη αυτό είχε περάσει στα παραπολιτικά των εφημερίδων με τη γιαγιά να έχει γίνει η ζωντανή διαφήμιση της ..ευεργεσίας του. Αν σας θυμίζει κάτι απο Κωσταντινίδη τότε το παραμύθι έχει το ίδιο τέλος πάντα.. Κι έζησε αυτός καλά κι εμείς χειρότερα..