ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΜΟΥ ΓΙΩΤΑ ΝΕΓΚΑ

H πολιτική θέαση ενός ερωτικού τραγουδιού.. Για κάθε σύγχρονο μιντιακό φλούφλη που σας παραμύθιαζε και εξακολουθεί με την αποπολιτικοποίηση το γράφω. Και το χάβατε χάπατα. Επειδή πολιτική είναι τα πάντα. Από την ανάσα σας –έρχεστε σε οικονομική συναλλαγή με τη φύση εκπνέοντας το διοξείδιο του άνθρακα που έχει εκείνη ανάγκη ως την εισπνοή του οξυγόνου που έχετε εσείς- ως τον έρωτα. Κυρίως αυτός. Που κατάντησε μια κατά παραγγελία συμβολαιογραφική πράξη. Αυτό που μετράει είναι τι ο άλλος-η «έχει» και όχι τι «είναι». Αν στην ουρά της σέρνει προικώα ομορφαίνει ως δια μαγείας. Κι ας είναι ανοργασμική. Κι ας σου απαντά σα σουσού στον πληθυντικό όταν τη γαμάς. Κι ας τρέχει μ’ ένα κανίς δίχως να έχει διευκρινιστεί ποιος σέρνει ποιον στα μαγαζιά όλη μέρα. Κι ας σοβαντίζεται σαν τοίχος ενεργειακής προστασίας. Αλλά και ο άλλος. Αυτός ο χλιμίτζουρας με το υφάκι Ωνάση και το κάμπριο παρκαρισμένο πλάι στο καλάμι του.. Ξαφνικά γίνεται ερωτεύσιμος. Κι ας είναι κοντοψώλης. Κι ας έχει μυαλό μονοκύτταρου οργανισμού. Πολυκυτταρική σα κυψέλη είναι η τσέπη του. Κι ας είναι σα στραβοχυμένος λουκουμάς. Φιλώ το χέρι που έγραψε αυτούς τους στίχους και εκείνο που τους μελοποίησε.. Είχα χρόνια ν’ ακούσω έστω και εμμέσως κοινωνικοπολιτικό τραγούδι..