Τ’ ακούς και μεθάς! Αποκόπτεσαι μαγικά των υποχρεώσεών σου που ως η βαρύτητα σε κρατούσαν δέσμιο της καταθλιπτικής επιβίωσης. Η μάσκα οξυγόνου της λογικής χάνεται για να σου ανοίξει μια έξοδο κινδύνου στο διάστημα του δικού σου ονείρου. Αυτό αναπνέεις και πλέεις με ελικοειδείς αργές κινήσεις ανάμεσα στο ημίφως των άστρων που σε συνοδεύουν.. Δίχως τερματικό σταθμό. Έτσι ως έτυχε.. Σαν ένας μετεωρίτης της αστρικής αλητείας.. Πλέον όλοι οι κανόνες της φυσικής έχουν υποταχθεί στα θέλω σου.. Για λίγο ίσως.. Όσο κρατάει η ζάλη από το αλκοόλ της μελωδίας.. Όμως όχι. Κόσμος κι όνειρο ένα πράγμα είναι. Δεν μπορεί κάποιος ή κάποια ήταν η φωτιά της απογείωσής σου. Μπορεί μια χόβολη από το χθες.. Μια φλόγα σημερινή.. Μια σπίθα από το αύριο.. Ποιος ξέρει..
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου