Μόνον με νίκη επιστροφής των λεηλατηθέντων και με την παραπομπή των πολιτικών πρωταιτίων της καταστροφής στο λαϊκό τους δικαστή θα ησυχάσουν οι δέκα χιλιάδες ψυχές της αυτοχειρίας
Στη μάχη αυτή συγκρούονται δύο λογικές:
Από τη μία, η καλλιέργεια κλίματος προσμονής στους εργαζόμενους από την κυβέρνηση στη προσπάθειά της να κερδίσει ανοχή τους υπό το σύνθημα της «επόμενης μέρας»! Ανοχή σε τι; Σε ότι έχει εξαθλιώσει τον λαό!! Στα μέτρα που από το 2010 ξήλωσαν το κράτος για να το κατατήσουν ανώνυμη εταιρία των βασικών μετόχων.
Και, από την άλλη, η ανυποχώρητη διεκδίκηση του λαού για την επιστροφή εδώ και τώρα των καρπών της λεηλασίας. Άυλων και υλικών.. Αυτών που μια χυδαία ελίτ απολαμβάνει στα ελβετικά σαλέ χασκογελώντας σε βάρος των εργαζομένων.
Συγκρούονται, από τη μία, η καλλιέργεια του φόβου από την εργοδοσία και το πολιτικομιντιακό της προσωπικό με το μαστίγιο της καταστολής, κραδαίνοντας τη ευκαιριακή σημαία του εκτροχιασμού του τρένου της ανάπτυξης στην περίπτωση που δεν ολοκληρωθούν όλες οι αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις.
Και, από την άλλη, το δίκιο των εργαζομένων, που θα διαδηλώνουνπως τα δικαιώματά τους έχουν ήδη «εκτροχιασθεί» και ότι δεν έχουν τίποτα άλλο να χάσουν πέραν των αλυσίδων τους !!!
Και τέλος αντιμέτωπες θα βρεθούν η χυδαία μειοψηφία του ΣΕΒ που δια των φερεφώνων της στα FM διαλαλεί πως είναι ουτοπία η επιστροφή στο εργασιακό καθεστώς που από το 1982 επικυρώθηκε θεσμικά και από την άλλη η πεισματική συστράτευση του λαού επανάκτηση των χαμένων εδαφών!! Τότε και μόνον τότε και υπό την αυστηρή προϋπόθεση πως σταθούν στο εδώλιο του λαϊκού δικαστή οι πολιτικοί πρωταίτιοι της καταστροφής θα ησυχάσουν οι δέκα χιλιάδες ψυχές της αυτοχειρίας.
Υπάρχει όμως κάτι που δεν πρόκειται ν' ανακτηθεί ποτέ. Κι αυτό είναι οι δέκα χιλιάδες
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου