TO ΣΚΕΠΤΙΚΟ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΠΟΥ ΕΠΙΚΥΡΩΝΕΙ ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΖΟΥΓΚΛΑ

 TO ΣΚΕΠΤΙΚΟ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΠΟΥ ΕΠΙΚΥΡΩΝΕΙ ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΖΟΥΓΚΛΑ

Ιδού ο θεσμικός θάνατος:   "Η απόφαση, όμως, περί διενέργειας ομαδικής απολύσεως συνιστά θεμελιώδη απόφαση για τον βίο μιας επιχειρήσεως..." Γρανάζια στις μηχανές παραγωγής του πλούτου τους καθιστούν τους εργαζόμενους...

Οπως σημειώνεται χαρακτηριστικά στο σκεπτικό της απόφασης του ΔΕΕ, «ούτε η Οδηγία 98/59, ούτε προηγουμένως η Οδηγία 75/129 περιορίζουν την ελευθερία του εργοδότη να επιλέξει εάν θα προβεί σε ομαδικές απολύσεις (...) δε θίγεται η ελευθερία του να επιλέξει εάν και πότε πρέπει να καταρτίσει σχέδιο ομαδικών απολύσεων», ενώ διευκρινίζεται ότι οι Οδηγίες αυτές απλώς «διασφαλίζουν (...) τη διαδικασία που πρέπει να ακολουθείται σε περίπτωση τέτοιων απολύσεων».


Επιβεβαιώνεται, δηλαδή, ότι η κυβέρνηση και οι θιασώτες της ΕΕ κατασκεύασαν μια καρικατούρα περί «ευρωπαϊκού κεκτημένου», που δήθεν προστατεύει τα εργατικά δικαιώματα, όταν στην πραγματικότητα το μόνο που κατοχυρώνουν είναι τις ελευθερίες του μεγάλου κεφαλαίου... Το ίδιο συμβαίνει και στην περίπτωση της περίφημης «ελευθερίας εγκατάστασης» των επιχειρήσεων, που κατοχυρώνεται με το άρθρο 49 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της ΕΕ (ΣΛΕΕ), την οποία επικαλείται η απόφαση.


Το σκεπτικό της απόφασης είναι αποκαλυπτικό. Γράφεται μεταξύ άλλων: «Η πραγματική άσκηση της ελευθερίας εγκαταστάσεως εμπεριέχει (...) καταρχήν, τη δυνατότητα καθορισμού της φύσεως και του εύρους της οικονομικής δραστηριότητας (...) καθώς και, όπως επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας με το σημείο 65 των προτάσεών του, την ευχέρεια συρρικνώσεως, εν συνεχεία, ή ακόμη και παύσεως της δραστηριότητας αυτής και της λειτουργίας της προαναφερθείσας εγκαταστάσεως».


Οπως συμπληρώνει, «...κατά την επίμαχη στην κύρια δίκη ρύθμιση (σ.σ. εννοεί τη διοικητική έγκριση από την πλευρά του υπουργού), αυτή καθ' αυτήν η δυνατότητα μιας τέτοιας εγκαταστάσεως να προβεί σε ομαδική απόλυση εξαρτάται, εν προκειμένω, από την προϋπόθεση μη εναντιώσεως της αρμόδιας δημόσιας αρχής. Η απόφαση, όμως, περί διενέργειας ομαδικής απολύσεως συνιστά θεμελιώδη απόφαση για τον βίο μιας επιχειρήσεως...


Διαπιστώνεται, συναφώς, ότι μια τέτοια εθνική νομοθετική ρύθμιση αποτελεί σημαντική επέμβαση στην άσκηση ορισμένων ελευθεριών που εν γένει απολαύουν οι επιχειρήσεις (...) Τούτο ισχύει και για την ελευθερία των εν λόγω επιχειρήσεων να προσλαμβάνουν εργαζομένους, ώστε να είναι σε θέση να ασκήσουν τις δραστηριότητές τους, ή ακόμη να παύουν για δικούς τους λόγους τη δραστηριότητα της εγκαταστάσεώς τους, καθώς και για την ελευθερία τους να κρίνουν εάν και πότε πρέπει να καταρτίσουν σχέδιο ομαδικών απολύσεων...».


Και το συγκεκριμένο απόσπασμα από το σκεπτικό της απόφασης καταλήγει: «Εθνική νομοθετική ρύθμιση όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη είναι, συνεπώς, ικανή να καταστήσει εξαρχής λιγότερο ελκυστική την πρόσβαση στην ελληνική αγορά και, εν συνεχεία, να περιορίσει σημαντικά ή και να εξαλείψει τη δυνατότητα των επιχειρήσεων άλλων κρατών - μελών που έχουν τελικά εγκατασταθεί σε μια νέα αγορά, να ρυθμίσουν τη δραστηριότητά τους ή και να την παύσουν, αποδεσμεύοντας, στο πλαίσιο αυτό, τους εργαζομένους τους οποίους έχουν προηγουμένως προσλάβει».


Με άλλα λόγια, η πλήρης ελευθερία δράσης των επιχειρηματικών ομίλων, η μετεγκατάστασή τους στο ένα ή το άλλο κράτος - μέλος της ΕΕ, η ανάπτυξη δραστηριοτήτων ή ο περιορισμός τους, μέχρι και η παύση λειτουργίας μιας επιχείρησης και η μαζική απόλυση των εργαζομένων, όπως δηλαδή ζητούσε και η «Lafarge», είναι οι «ιερές αγελάδες» του «ευρωπαϊκού κεκτημένου». Με αυτές τις «επισημάνσεις» του ΔΕΕ έσπευσε να δηλώσει ότι θα «συμμορφωθεί» η ελληνική κυβέρνηση.
Ανεξάρτητα από τον τρόπο που τελικά θα το κάνει, στόχος είναι να λύσει ακόμα περισσότερο τα χέρια του κεφαλαίου για το ξεζούμισμα των εργαζομένων όποτε, όπως και για όσο θέλει, με βάση τα συμφέροντά του.