ΟΧΙ ΔΕΝ ΕΠΙΧΑΙΡΩ

Ευγένιος Ανδρικόπουλος

Όχι δεν επιχαίρω, αν και το είχα επισημάνει από το 1994 στο βιβλίο μου Μέσα από τα Μέσα εκδόσεις Καμπανά.. 

Δεν επιχαίρω που πνίγονται περιφρονητικά στο χρέος τους δυο ιστορικές εφημερίδες, τα Νέα και το Βήμα, αν και αρχής γενομένης της πολιτικής αηδίας Σημίτη, τα τελευταία είκοσι χρόνια κάλυπταν τα κόπρανα της διαστημικής διαφθοράς αυτού και των πολιτικών απογόνων του. 

Όχι δεν επιχαίρω αν και πρωτοστάτησαν στην επικοινωνιακή στήριξη της ιστορικά πρωτοφανούς χρηματιστηριακής ληστείας. 


Όχι δεν επιχαίρω που κατόπιν αυτής εθελοτυφλούσαν ως μη όφειλαν στην σκυταλοδρομία της αρπαχτής πριν και κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων. 

Όχι δεν επιχαίρω αν και δι όλων των έμβιων όπλων τους βομβάρδιζαν επικοινωνιακά τον λαό με την αναγκαιότητα των Μνημονίων αφανισμού του αποκλείοντας κάθε αιρετική φωνή. 

Και δεν επιχαίρω επειδή σε μια στιγμή θα περάσουν από το φως της εργασίας στο σκοτάδι της ανεργίας εκατοντάδες συνάδελφοι με τους ασφαλιστικούς μας φορείς όπως όλων διαλυμένους. Που σημαίνει έκθεση σε ένα εχθρικό περιβάλλον από το οποίο ουδείς γνωρίζει αν ποτέ εξέλθει ζωντανός. Τόσο ο ίδιος όσο και η οικογένειά του. 

Όμως. 

Πλην εκείνων που εκ της ιδιωτικής τηλεόρασης κατέστησαν νεόπλουτοι και μετριούνται στα δάκτυλα της μιας χειρός, φέρουν και τα θύματα μέρος του βάρους της ευθύνης για την κατάρρευση αυτή. 

Χρόνια πολλά, από της εισβολής της ιδιωτικής τηλοψίας, οι τηλεοπτικές συχνότητες αγοραπωλούνταν όπως τα στρέμματα στη θάλασσα από τους παπατζήδες της Ομονοίας τις δεκαετίες του 50 και 60. 

Και όσοι τότε εναντιωθήκαμε σε αυτή την προκλητική απάτη, μας προέβαλαν ως άλλοθι το κενό δικαίου που σύρει στην ουρά της κάθε νέα τεχνολογία και μας πολέμησαν λυσσαλέα. Υπό το ΔΟΛιο σύνθημα του κρατισμού! 
Ακόμη και στη προβολή του έσχατου των αμυντικών επιχειρημάτων μας, πως αν δεν υπάρξουν κανόνες δεοντολογίας τότε ο πρώτος που θα πληγεί θα είναι ο Τύπος, επικαλούνταν εν χορώ πως δεν θα γίνει εδώ της Σοβιετίας! Και να που έγινε αλλά ως προς τη κατάληξή της και όχι της πολιτικής της λειτουργίας. 

Άρχισαν σταδιακά οι εφημερίδες να υποχωρούν έναντι της τηλεόρασης επειδή ποτέ δεν αντελήφθη η ηγεσία της ΕΣΗΕΑ ότι η ηχοεικαστική κάλυψη είναι αφρός και όχι ο όγκος του ειδησεογραφικού κύματος. 

Η τηλεόραση σε κρατάει αλλά ο Τύπος σε δεσμεύει. Ο τύπος είναι η γνώμη, το επέκεινα, των ειδήσεων η τηλεόραση είναι το γεγονός. Μα μήτε και αυτό υπηρέτησαν. Έθισαν το κοινό τους σε μια δραματοποιημένη απεικόνισή του για να διαμορφώσουν άποψη και όχι για να ενημερώσουν. 

Υπερέβαλλαν, διέστρεφαν, παραπλανούσαν, υπέκρυπταν και εν τέλει αλλοίωναν ακόμη αυτό καθεαυτό το γεγονός. Σαν να διέσπειραν παραισθησιογόνες ουσίες. Ώσπου η πραγματικότητα ενός εκάστου εκ των ελλήνων δεν αντιστοιχούσε με την εικονική εκδοχή της. Κι έγιναν αντιληπτοί. 

Σε πρώτη φάση εκεί κάπου στο 2000, δειλά, διστακτικά, αναδυόταν μια αμφισβήτηση από τη συνήθη μειοψηφία των υποψιασμένων. 

Στη συνέχεια όμως απλώθηκε ως καθολική διαμαρτυρία των ελλήνων ορθοδόξων χριστιανών. 

Και ω του ανεξήγητου. 

Αντί ο Τύπος ν’ ανακτήσει το χαμένο έδαφος χάνονταν οι αναγνώστες και οι θεατές στο Συμπαντικό άπειρο. Το σημείο μηδέν που οι διαφημιζόμενοι αναζητούσαν νέα αποτελεσματικότερα μέσα επαφής με τους πελάτες τους και οι εργολάβοι – καναλάρχες νέα δανεικά κι αγύριστα δεδομένου πως η τηλεόραση είναι σπορ ακριβό. Για να πυροδοτηθεί η διαπλοκή. 

Πλέον κάθε καναλάρχης χορηγούσε κατά τα συμφέροντά του πολιτικούς από τον πλην ΚΚΕ διακοματικό συρφετό, έτσι ώστε να εξυπηρετεί τις εξωκαναλικές του μπίζνες, μέρος των οποίων επανέκαμπτε ως εισόδημα στα τηλεοπτικά λογιστήριά του για τους εξής λόγους. 

Πρώτον επειδή νομίμως δεν υποχρεούτο να δηλώσει τμήμα του τζίρου του, περίπου 2%, (μυθικό ποσό αν μεταφραστει σε χρήμα) δεύτερον εμπορευόταν τον χρόνο του προγράμματός του σε χορηγούς και τρίτον επειδή ακόμη η τηλεοπτική διαφήμιση ήταν ελκυστική για τους διαφημιζομένους. Όχι βεβαίως για την αποτελεσματικότητά της αλλά γιατί εν τέλει ο καταναλωτής επιβαρυνόταν με αυτή αφού ο διαφημιζόμενος επιμέριζε το κόστος ανά μονάδα προϊόντος. Κατάσταση που οξύνθηκε από τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης τα οποία έχουν υποκαταστήσει τα παραδοσιακά καφενεία με τα σχόλια του πολιτικού οπαδισμού και τις διαφημίσεις επ’ αυτών!!   

Με έναν τίτλο. 
Η ενημέρωση εμπορευματοποιήθηκε. 

Και ως τέτοια εισήλθαν προς τέρψιν των πολυεθνικών σε αυτή οι κανόνες της αγοραίας αγοράς. Σερβίριζαν ότι θέλει ο πελάτης όπως όμως αυτόν τον είχαν διαμορφώσει –ιδία τη νεολαία- επί μια δεκαετία.  

Για να φτάσουμε στο αρχέγονο ερώτημα ποιος έκανε πρώτος τι. Η κότα τ’ αυγό  ή το αυγό τη κότα.  Η ιδιωτική τηλεόραση τον θεατή ή ο θεατής την ιδιωτική τηλεόραση.

Καταλυτικό παράδειγμα αυτής της κατάπτωσης είναι ένα πρόσφατο ρεπορτάζ σκωπτικής παραγωγής, όπου στο Σύνταγμα ερωτάτο ο κόσμος, για το αν με το πιστόλι στον κρόταφο υποχρεούμασταν να παραδώσουμε ένα νησί στους Τούρκους, ποιο θα ήθελαν να ήταν αυτό. Οι κάτω των σαράντα ετών με απίστευτη ευκολία ονόμαζαν ένα έτσι ως έλαχε, με τους άνω των πενήντα των πατριωτικών αντιστάσεων, κατηγορηματικά να δηλώνουν κανένα.

 Το ασφαλές είναι ότι πλέον οι δημοσιογράφοι θα είναι ανακοινωσιογράφοι.  Η δημοσιογραφία εκτρέπεται της λειτουργίας της και περνά στα χέρια των τεχνοκρατών του χρηματοπιστωτικού συστήματος. 

Οφείλουν να παράγουν χρήμα και όχι ενημέρωση. 

Και ήταν οι χρυσοκάνθαροι της τελευταίας εικοσιπενταετίας που σε αγαστή συνεργασία με την απαστράπτουσα απουσία της ΕΣΗΕΑ, μεταπωλούσαν στην εξουσία το σχοινί που θα τους κρεμούσαν. 

Άνθρωποι άβουλοι μικροί αλλά και μοιραίοι για τον κλάδο και τον λαό που κατά μία εύνοια της τύχης πέρασαν στις τάξεις των νεόπλουτων. 

Συνέπεια αυτού ήταν να ξεπουλήσουν αν οψέποτε είχαν αρχές αξίες ιδανικά και τους συναδέλφους τους, για τη προσωπική τους χλιδή. Μόνο που το κτήνος που εξέθρεψαν στράφηκε τώρα και εναντίον τους με τη κατάσταση πια να είναι μη αναστρέψιμη, εκτός ίσως μιας και μόνης εκδοχής. 

Της καθολικής εξέγερσης.