Έχει πεθάνει από το 2008.. Περί του George Carlin ο
λόγος. Μα η σπιρτάδα του πνεύματός του είναι πάντα παρούσα. Να ισοπεδώνει. Να
κονιορτοποιεί. Να αντιστρέφει. Να αποδομεί.. Κι όλ’ αυτά με μια κομψή λεπτότητα
που θα την ζήλευε η τεμπέλικη Λονδρέζικη –και όχι μόνον- αριστοκρατία. Ήταν ο
αδιαμφισβήτητος άρχοντας της σατιρικής σκηνής. Ο βασιλιάς της. Το αστέρι της.
Να γιατί ότι επεξεργάστηκε έχει αξία διαχρονική. Να γιατί όχι μόνον η καλή
Αμερική αλλά και όλη η υφήλιος υποκλίνεται στο μεγαλείο του. Να γιατί κι εμείς
θα τον επαναφέρουμε μια ακόμη φορά από το παράλληλο σύμπαν σε τούτο εδώ. Που ανήκει
και του ανήκει. Πως το θυμήθηκα; Βλέποντας τον χριστιανικό αυτοεξευτελισμό με τα τάματα στη Τήνο.. Που σέρνονται στην άσφαλτο ή ρολάρουν σα βαρελάκια προς τον ναό. Κατά τι δηλαδή διαφέρουν από τους άλλους τους Τζιχάντ που αυτομαστιγώνονται..
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου