Είναι πλέον βέβαιο πως ο Έλλην πάσχει από το σύνδρομο της καραγκιόζειας κουτοπονηριάς που συμπυκνώνεται στην εξής φράση.. «Άστον θα βαράει θα βαράει στο τέλος αν δεν κουραστεί θα έχει σπάσει τη βίτσα του στη πλάτη μου!»
Τον βλέπεις επί παραδείγματι να ενθουσιάζεται μέχρι πνιγμού στις αποκαλύψεις των σκανδάλων μα προϊόντος του χρόνου ξεφουσκώνει αυτός και αδιαφορεί για το αποτέλεσμα. Το ενδιαφέρον του περιορίζεται στην υπόδειξη ή ακόμη και στη διαπόμπευση του δράστη και όχι στη παραδειγματική τιμωρία του εγκλήματος.
Αλλόκοτος άνθρωπος;
Όχι ακριβώς. Επειδή στη συντριπτική του πλειοψηφία έχει κι αυτός ανεπαίσθητα συμπράξει κατά τον άλφα ή βήτα τρόπο σε κάποια ηθική ή νομική παρεκτροπή.
Έχει συνειδητά παραβιάσει -όπου του έχει δοθεί η δυνατότητα- αυτό που το καθεστώς ονομάζει έννομη τάξη και αν επιμείνει στο κολασμό του αλλότριου αδικήματος, τότε δεν έχει παρά να αναμένει τη δική του σειρά.
Η -εξ αιτίας του ατομισμού του- περιορισμένης εμβέλειας νοημοσύνη του όμως, δεν του επιτρέπει να διακρίνει πως η δική του αδικοπραγία ήταν αμυντική ενώ του εξουσιαστή του επιθετική.
Εκείνος, ο δραγάτης του, το έκανε ως μη όφειλε και για τον προσωπικό του πλουτισμό. Αυτός, ο μικροαστούλης του δώσε ημίν σήμερον, παρεκτράπηκε για να υπερασπίσει την επιβίωσή του. Και για όποιον διαθέτει στοιχειώδεις γνώσεις δικαίου η πράξη του χαρακτηρίζεται ως νόμιμη άμυνα έναντι της καθεστωτικής επίθεσης που δέχεται καθημερινά.
«Ο τραπεζίτης» είχε κάποτε πει ο Αλ Καπόνε, «με κλέβει με όπλο τον νόμο, κι εγώ κλέβω την τράπεζά του με το ρεβόλβερ μου». Μόνο που το ρεβόλβερ μπορεί να αφαιρέσει στη χειρότερη περίπτωση έξη ζωές επειδή τόσες είναι οι σφαίρες στη θαλάμη του. Ο νόμος όμως χιλιάδες, εκατομμύρια, δισεκατομμύρια..
Με τις ίδιες λέξεις.
Ο Κατρούγκαλος σε μια του «θεσμοθετημένη» φράση εκτελεί τις ημέρες αυτές πάνω από ένα εκατομμύριο Έλληνες με τον επανυπολογισμό σε όλο τον εργάσιμο βίο των συντάξεων. Ο επανυπολογισμός είναι η στρόφιγγα που κλείνει για να περιοριστεί έτι περισσότερο το οξυγόνο του πολύπαθου λαού.
Παραμένει όμως στη θέση του ως κομψευόμενος δανδής επειδή τα πλέον του εκατομμυρίου θύματά του δεν προκαλούν σεισμό στη πλατεία Συντάγματος.
Προηγήθηκε βεβαίως ο Τσίπρας ως ο πρώτος διδάξας της πολιτικής κυβίστησης. Με τη σημαία της τιμωρίας κατά των κολασμένων της Ζήμενς είχε κατέλθει του βάθρου -που τον είχε στήσει ο Αλαβάνος- στη πορεία του προς τον λαό. Για να χαθεί αυτή μαζί με τη μετάφραση του κατηγορητηρίου αλλά και το λαό που όφειλε να πάρει την αντίστροφη πορεία απαιτώντας πιεστικά εξηγήσεις.
Άφαντος είναι..
Ίσως στη λογική της σωτηρίας του από εκείνους που δικαίως σε ορισμένες περιπτώσεις λούζει στα σκατά.
Τους δημοσιογράφους.
Μπορεί και από μια θεία οντότητα που όμως είναι τούτη την εποχή εξουθενωτικά απασχολημένη με το δράμα της ανθρωπότητας..
Κι αδυνατεί.. Ένας θεός είναι και όχι δώδεκα, τι να σου πρωτοκάνει..
Αν επομένως ο λαός δεν συνειδητοποιήσει πως οι πόλεμοι – διότι περί ταξικού πολέμου πρόκειται- δεν γίνονται δια αντιπροσώπων, τότε το έγκλημα θα παραμένει δίχως τιμωρία..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου