ΕΘΝΟΚΑΘΑΡΣΗ

Ευγένιος Ανδρικόπουλος

Δεν το χωράει ο νους των ανθρώπων και στο μέλλον οι σελίδες της ιστορίας αυτό που αντιστάσεως μη ούσης τρέχει τούτους τους «κρίσιμους» χρόνους στην Ελλάδα.. Εδώ και έξη χρόνια επιλέγεται από το καθεστώς στοχευμένα μια πληθυσμιακή ομάδα, που της επιτίθεται ανελέητα με τις υπόλοιπες να στήνουν γύρω της κερκίδα.. Λες και η μάχη δεν τις αφορά.. Όταν επί παραδείγματι αυτό κονιορτοποιεί τους συνταξιούχους με την ακροδεξιά να το συντρέχει υπό το πρόσχημα πως κάθε συνταξιούχος κοστίζει ένα κάρο λεφτά (που επί δεκαετίες έχει πληρώσει δια των εισφορών) όπως έγραψε τις προάλλες ο «Στόχος», ο νέος τι φαντάζεται; Πως θα εξαιρεθεί της σφαγής γιατί το πολιτικό του ένδυμα θα του κάνει στα εβδομήντα του ωραία μέση; Όταν συνθλιβόταν ανελέητα ο δημόσιος υπάλληλος ο ιδιωτικός τι σκεπτόταν; Πως η καθεστωτική πρέσα θα τον προσπεράσει επιβραβεύοντάς τον αν όχι για την συνδρομή του τουλάχιστον για την καταστροφική σιωπή του; Ο δεκαεπτάρης πάλι που κανακεύεται σήμερα από το καθεστώς του πολιτικού εκμαυλισμού με την χορήγηση μιας άνευ αντικρίσματος ψήφου, σκοπεύει να ρωτήσει τον γονιό του ποιο ήταν το κόστος της στην οικογένειά του; Ποιο δηλαδή ήταν το αντίτιμό της στη σύνταξη του παππού ή της γιαγιάς αλλά και πολύ πιθανόν στην ανεργία του πατέρα του; Ή και επί τα χείρω ποιο ήταν το κόστος στη δική του προσωπική και ανασφάλιστη από κάθε άποψη ζωή εντός της οποίας δεν χωρά πλέον η οικογένεια; Διερωτήθηκε ποτέ αυτός ο ίδιος ο νέος όχι ποιο είναι το κόστος των συνταξιούχων (που έτσι κι αλλιώς έχει από δεκαετιών καταβληθεί) στη χώρα, αλλά ποιο είναι το κόστος των πολιτικών και επιχειρηματικών συμμοριών σε αυτή; Και εν τέλει αφού θα βρεθούν ενώπιον της κάλπης θα προβληματιστούν έστω και για μία στιγμή μήπως οι τα δώρα της ψήφου και του διπλώματος στα 17 φέροντες είναι Δαναοί; Αν αναρωτηθεί και θέλει να μάθει θα του πω εγώ με μια λέξη: Εθνοκάθαρση…