Ευγένιος Ανδρικόπουλος
Η αστική δημοκρατία έχει πεθάνει απλώς δεν έχει ακόμη εκδοθεί η ληξιαρχική πράξη θανάτου της επειδή η διαδικασία αυτή απαιτεί οργανωμένη λαϊκή παρέμβαση. Καρκινοβατούσε έτσι κι αλλιώς και κατά τη διάρκεια της σύντομης ζωής της αλλά τη συντηρούσαν με παραισθητικές ουσίες ενός κατ’ επίφαση κράτους δικαίου προκειμένου να μην αποκαλυφθεί η ζοφερή αλήθεια. Πως αυτή ήταν μια προσομοίωση της λαϊκής κυριαρχίας αφού δεν ήταν ο λαός που διαφέντευε τη δράση της αλλά μια ελίτ που την κανοναρχούσε.
Οι αποφάσεις λαμβάνονταν στα ασφαλώς περιφρουρημένα σαλόνια της πλουτοκρατίας για να νομιμοποιηθούν στη βουλή αφού προηγουμένως είχαν εγχειριστεί στα πολιτικά υποχείριά τους με τα μιντιακά να έχουν αναλάβει το δυσβάστακτο βάρος της μετατροπής του μαύρου σε άσπρο..
Στρατηγικής σημασίας επιλογές όπως το Μάαστριχτ το 1991, οι Ολυμπιακοί του 2004 και το Ευρώ του 2001 επί παραδείγματι, ψηφίστηκαν δια της γνωστής πολιτικής αντιπροσώπευσης με την γνωστή διαδικασία του ναι σε όλα, δίχως ούτε κατά πρόσχημα να έχει ληφθεί η γνώμη του λαού. Και όταν αυτή προ έτους ζητήθηκε καταλήξαμε σε ερμηνευτικό αποτέλεσμα της λαϊκής απόφασης για να πέσουν οι μάσκες σοκαριστικά, επειδή δικαιώνονταν όλοι όσοι είχαν άδικο γιατί είχαν δίκιο πολύ νωρίς.. Αυτοί που υπεραμύνονταν πως οδεύουμε προς την κοινωνία του ενός τρίτου. Το 62 % πλάι σε εκείνο του 37% ..
Πλέον ούτε η προσομοίωση δεν ισχύει. Το καθεστώς δια μιας σειράς αξιωματούχων του με τελευταίο αλλά όχι και έσχατο τον Τσίπρα, έχει εγκαταστήσει μια στυγνή στυγνότατη οικονομικοπολιτική δικτατορία που σφάζει τον λαό με το γάντι. Κάτι που δεν συμβαίνει αποκλειστικά τώρα τα χρόνια της ονομαζόμενης κρίσης. Συνέβαινε και κατά το παρελθόν όπως για το Mall του Αμαρουσίου επί παραδείγματι.
Τότε που ο «ναός της δημοκρατίας» κατά προτροπή των Βενιζέλου και Βάσω Παπανδρέου νομοθετούσε κόντρα στις αποφάσεις του Συμβουλίου της επικρατείας την ολοκλήρωσή του, από την ίδια εταιρία που σήμερα εντέλλεται από τον ίδιο αλλά με διαφορετική σύνθεση θεσμό να λειτουργήσει κατά φωτοτυπία και στο Ελληνικό.
Η σήψη έχει φτάσει ως το κόκαλο και η χώρα μόνον αν τεθεί στο λαϊκό χειρουργείο μπορεί σωθεί. Κι αυτό είναι κάτι που ουδείς δύναται να αρνηθεί αλλά δυστυχώς ουδείς αντιστέκεται στη λογική του κοινωνικού αυτοματισμού.
«Ο θάνατος αγγίζει τον διπλανό και όχι εμένα…»
Καμιά αντίρρηση.. Μόνον που όταν θα έρθει η στιγμή ν’ αγγίξει εσένα δεν θα υπάρχει κανείς για να προβάλλει τις αντιρρήσεις του..Μηδέ καν να σε θάψει..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου