ΤΩΡΑ ΠΕΤΑΜΕ ΜΠΟΡΕΙ ΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΦΤΕΡΑ ΑΛΛΑ ΤΗ ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΠΡΟΩΘΗΤΙΚΗ ΙΣΧΥ

Μόλις πρόσεξα πως υπερβήκαμε τους πεντακόσιους χιλιάδες διαφορετικούς αναγνώστες που προκάλεσαν συνολικά δύο εκατομμύρια προβολές αναρτήσεων.. Αριθμοί που ούτε στις πιο αχαλίνωτες φαντασιώσεις μας θα μπορούσαμε να συλλάβουμε δεδομένου πως έχουμε καταγράψει μόλις τρία χρόνια λειτουργίας.. Θυμάμαι ακόμη την απογοήτευσή μας κατά τον πρώτο μήνα δράσης της ιστοσελίδας όταν η πλακέτα στ’ αριστερά των αναρτήσεων σημείωνε μόλις 52 αναγνώστες για να καθίσταται απαγορευτική κάθε σκέψη που θα ιχνογραφούσε  τους σημερινούς αριθμούς επισκέψεων. Ήταν τότε που πιεζόμουν από φίλους και συνεργάτες να καταφύγω σε καταξιωμένα μέσα για να την προβάλλω διαφορετικά καλά θα έκανα να διέκοπτα την απασχόλησή μου με αυτή. Αρνήθηκα μεν πείσμωσα όμως δε..

Άρχισα έτσι να αρθρογραφώ επωνύμως πράγμα άκρως επικίνδυνο επειδή δεν είναι ποτέ βέβαιη η αποδοχή. Προερχόμενος όπως όλοι της σειράς μου κατά το μείζον από τα έντυπα και κατά το έλασσον από τα προφορικά ΜΜΕ, δεν σου δινόταν ποτέ η δυνατότητα προ του διαδικτύου να διαπιστώσεις τη δημοφιλία σου επειδή σε κάλυπτε ο τίτλος της εφημερίδας ή του ραδιοτηλεοπτικού σταθμού. Ουδείς αγόραζε τον δημοσιογράφο, αλλά το σύνολο της δημοσιογραφικής ύλης που αποτυπωνόταν στο Μέσο. Διαπίστωνα έτσι μήνα με τον μήνα πως η ροή των επισκεπτών αυξανόταν γεωμετρικά επειδή στο διαδίκτυο τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Καταγράφονται οι αναγνώσεις. Κράτησα έτσι δίπλα μου τους αρθρογράφους εκείνους που κεντρίζουν το ενδιαφέρον των αναγνωστών επιβάλλοντας τον σχολιασμό των αναρτήσεων και εμπλουτίζοντας την ύλη στοχευμένα από καταξιωμένους δημοσιογράφους άλλων Μέσων. Και δικαιώθηκα. Επειδή ο αναγνώστης φλέγεται να πληροφορηθεί επί των συνεπειών που θα έχει από τις εξελίξεις και όχι από αυτές τις καθ’ εαυτές τις εξελίξεις στεγνά. Ήταν το σημείο Β-one, δηλαδή της απογείωσης όπως εκφωνείται μεταξύ των πιλότων η απόφαση γι αυτή. Τώρα πετάμε με τα δικά μας φτερά αλλά από τη δική σας προωθητική δύναμη και συγχωρείστε μας για την έπαρση το απολαμβάνουμε. Και ξέρετε γιατί; Επειδή όποιος φοβάται μήπως πέσει δεν πετάει ποτέ. Κι όποιος δεν πετάει ποτέ μια ζωή θα σέρνεται σαν το σκουλήκι.