Ανωνύμου του Έλληνος
Δεν είμαι ακαλαίσθητος, ούτε τόσο αχάριστος, ώστε να μην αναγνωρίζω χάριτας, όταν τις οφείλω, ακόμα και στον ταξικό μου εχθρό! Έστω κι αν αυτός σχετίζεται με το αμαρτωλό δημοσιογραφικό συγκρότημα, το οποίο επικρίνω με αυστηρά ιστορικά κριτήρια από νεοσσός δημοσιογράφος μέχρι σήμερα, που αισίως διανύω την δεύτερη εφηβεία!
Δεν μπορώ παρά να ευχαριστήσω θερμά το Συγκρότημα και τον «ιστορικό εκδότη» του, όπως διάβασα εσχάτως, για την μεγίστη συνδρομή στις λογοτεχνικές μου ανησυχίες και φιλοδοξίες. Σε ανύποπτο χρόνο σας έχω εξομολογηθεί ότι θέλω να γράψω δυνατό διήγημα με τίτλο «Πώς κατασκευάζεται ένας πράκτορας» έχοντας λογοτεχνικά μοντέλα τον Ανδρέα Παπανδρέου και τον Αλέξη Τσίπρα.
Ατυχώς έφαγα εσχάτως... πετριά να εκδόσω ποιητικήν τινά συλλογή και μοιραία υποβιβάστηκε στην Β’ εθνική το εν λόγω πολλά υποσχόμενο διήγημα. Πλην, όμως, κοιμάμαι, ακριβέστερον περί άλλων τυρβάζω και η τύχη μου δουλεύει ρολόι. Τί ήταν αυτό, που διάβασα απνευστί (να δείτε τί μου θύμισε, ρε αλήθεια, τί μου θύμισε από τα πρόσφατα και παλιά!) την τελευταία Κυριακή του Φεβρουαρίου στην έντυπη ναυαρχίδα του Συγκροτήματος για τον «ιστορικό εκδότη», τον φέρελπις «πολιτικό ηγέτη» (λέμε και δημοσιογραφικές υπερβολές) και μια γάτα Ιμαλαΐων! Αυθεντικό, σπαρταριστό πρωτογενές υλικό για το διήγημά μου. Ταμάμ, που λέμε, οι θιασώτες της Ανατολής! Απύθμενη βλακεία ή χοντροστημένο πολιτικό παιχνίδι (διότι ως γνωστόν κάθε αποικία έχει και τα παίγνια, που της αξίζει);
Καλά ρε παιδιά της πρώτης φορά αριστεράς (εκεί, που χέσανε Αριστεροί φύτρωσαν αυτοί) και άλλοι ΠΑΣΟΚοπροοδευτικοί μεταλλαγμένοι, πιστεύατε ότι θα μπορούσε να γίνει στο άθλιο πειραματόζωο Γκραικυλία πολιτική εξέλιξη χωρίς την ανάμειξη του φερώνυμου δημοσιογραφικού (και όχι μόνο) συγκροτήματος; Δεν με διαβάζετε αυτά τα χρόνια; Δεν υπάρχει, (σκοπίμως ή εξ απροσεξίας) αφελείς, σοβαρό γεγονός εν τη Αποικία από το τέλος του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου μέχρι σήμερα, που να εκφεύγει του δραστικού βεληνεκές του Συγκροτήματος. Κάτι αλλαγές μέσα στην μαύρη νύχτα από τον Βενιζέλο στον Κώτσο και τούμπαλιν, κέντρα καθοδήγησης της Αποστασίας, που για να μην προκαλούν υποψίες ήταν σε κλινική παρακειμένη της Αμερικανικής Πρεσβείας (Στέγη του Έθνους λεγότανε τότε η περιοχή), μια βίλα στον Πόρο, αν δεν με απατά η μνήμη, που πίνανε καφέδες και ουίσκια κάτι σεβαστοί μεγαλοκυρούληδες σχεδιάζοντας Πραξικόπημα στην Κύπρο, έχουν ιστορογραφηθεί επαρκώς αυτά και άλλα συναφή, που δεν χρειάζεται να τρώμε τον χωροχρόνο μας.
Πώς, λοιπόν, θα μπορούσε, ή μάλλον δεν θα συνιστούσε... εθνική προδοσία και βάλε, το εν λόγω συγκρότημα και ο «ιστορικός εκδότης» να μην βάλουν το χεράκι τους να βοηθήσουν την πρώτη φορά αριστερά (εκεί, που χέσανε, κλπ.); Και να μην ήθελε ο άνθρωπος, δεν μπορούσε να αρνηθεί από καθαρή ευγένεια, εφόσον του το ζήτησαν τετράκις. Ο νεαρός πολιτικός ηγέτης της τότε αξιωματικής αντιπολίτευσης, που παίζει στα δάκτυλα τον πολιτικό τσογλανισμό, τον απύθμενο τυχοδιωκτισμό και την θρασύτητα, ζήτησε την βοήθειά του «ιστορικού εκδότη» προκειμένου να κάτσει όσο πιο γρήγορα στην καρέκλα Μαξίμου. Πουλούσε μάνα και τον πατέρα, που λέει παροιμιακός λόγος, να γίνει με κάθε μέσον πρωθυπουργός (διάβαζε θαλαμοφύλακας αποικίας) και θα... ξεχνούσε τον «ιστορικό εκδότη»; Απαράδεκτον δια πράκτορας, που λέγαμε τότε, σχολιαρόπαιδα της Μαύρης Επταετίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου