Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ (Κ)ΑΣΤΡΩΝ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

Ευγένιος Ανδρικόπουλος

 Υπάρχουν ταινίες μεταφυσικού περιεχομένου που καταδικάστηκαν να είναι αθάνατες.. 
Μια απ’ αυτές είναι το Κοράκι του Πρόγιας που μας πάγωσε την ανάσα στα χείλη για να τη ρευστοποιήσει ξανά ο Κάρπερντερ, ο low budget σκηνοθέτης, μ’ εκείνο το ανεπανάληπτο "η νύχτα με τις μάσκες", ο Χίτσοκ με το "Ψυχώ" του και εν τέλει ο Κιούμπρικ με την "Λάμψη" στο φωτοστέφανο της οποίας βρισκόταν το πρόσωπο του Τζακ Νίκολσον που ακροβατούσε μεταξύ της παράνοιας και του υπερβατικού. 


Θυμάμαι να τρέμω στην έξοδο του κινηματογράφου από το σκοτάδι και την αραιή κίνηση στους δρόμους, επειδή ανήκα σε εκείνη τη γενιά της νεολαίας που η νύχτα ασκούσε πάνω μας μια μυστηριώδη σχεδόν εξωκοσμική επιρροή. Σε αυτό το βαθμό που οι διασταλμένες κόρες των ματιών μας παιχνιδίζοντας ιχνογραφούσαν στο οπτικό μας πεδίο απόκοσμες εικόνες. 

Και συνέβαινε παρά το γεγονός του ότι βρισκόμασταν προ των Ακαδημαϊκών εξετάσεων και την δραστική επιρροή της αριστερού περιεχομένου οικογενειακής διδαχής, το κεντρικό μήνυμα της οποίας ήταν ότι η επιστήμη της φυσικής εξακοντίζει τα παρά φύση φαινόμενα. Ωστόσο το άγνωστο ακόμη και όταν τρόμαζε εξέπεμπε μια ακαταμάχητη γοητεία στην έλξη της οποίας δεν μπορούσες να αντισταθείς. 

Υπήρχαν ταινίες που έπαιζαν με το μυαλό σε αυτό το βαθμό ώστε υιοθετούσε ως μονάδα μέτρησης της πραγματικότητας το φαντασιακό και όχι το υπαρκτό. Για να έρθουν οι πανεπιστημιακές σπουδές και να αρχίσει το ξάχρισμα των εικόνων από τα βάθη του υποσυνείδητου και να τις τινάξεις εν τέλει αυτές σαν σκόνη από τα πέτα σου. 

Κάτι όμως που δεν γινόταν αυτομάτως όπως επί παραδείγματι σβήνουμε ή ανάβουμε από τον διακόπτη το φως. Απαιτούσε μια μακρά διαδικασία κατά τη διάρκεια της οποίας εισχωρούσε η γνώση για να διαψεύσει την εικονική πραγματικότητα αργά μα σταθερά. 

Στη βάση αυτής της γνώσης που ο Ρωμαίος φιλόσοφος ο Πλίβιος συμπύκνωνε στη φράση «πως δεν βλέπεις κάτι αν είναι αν δεν ήξερες πως αυτό έπρεπε να είναι», απορρίπταμε στη συνέχεια ότι μας παραβίαζε τους φυσικούς κανόνες αν αυτό δεν ακολουθείτο από μια στοιχειοθετημένη επιχειρηματολογία που θα απόληγε σε ένα έστω υποθετικό συμπέρασμα. Επειδή η «υπόθεση» και το «δέος» είναι οι κινητήριες δυνάμεις της εξέλιξης.   

Απορώ έτσι στη κοσμοσυρροή που σημειώνεται έξω από τις κινηματογραφικές αίθουσες εντός των οποίων προβάλλεται ο πόλεμος των άστρων με πρασινοκοκκινοκαφέ ανθρωπάκια στις φλέβες των οποίων ρέει βαλβολίνη αντί αίματος!

 Και απορώ γιατί δεν μπορεί, κάπου κάπως θα πρέπει όλος αυτός ο κόσμος να έχει ακούσει πως ναι, υπάρχει πιθανότητα εξωγήινης ζωής αλλά αυτή περιορίζεται σε ένα (!) κάθε χίλια ουράνια σώματα. 

Και όταν λέμε ζωή, δεν μπορεί, θα πρέπει κάπου κάπως να έχουν όλοι αυτοί ακούσει, ότι αρχίζει από τον μονοκύτταρο οργανισμό, την αχιβάδα, και καταλήγει στο ανθρώπινο θαύμα της  υπερπολυπλοκότητας, που για να συμβεί διάνυσε εξελισσόμενη μια διαδρομή εκατοντάδων εκατομμυρίων ετών... 

Και τέλος δεν μπορεί, κάπου κάπως θα έχουν ακούσει τρανούς φυσικούς επιστήμονες, να διαλαλούν στεντορεία τη φωνή, ότι  πάει και τέλειωσε δεν υπάρχει ζων οργανισμός που να επιβιώνει σε συνθήκες διαστήματος και πως ως εκ τούτου ο άνθρωπος δεν πρόκειται να βγει ποτέ πέρα από το ατμοσφαιρικό καβούκι του.. Κάτι που ισχύει και αντιστρόφως για τις όποιες εξωγήινες ζωές. 

Παρ’ όλ αυτά συνωστίζονται – δεν εννοώ κατά τα πρότυπα των Σμυρνιών της Ρεπούση- στα ταμεία αιθουσών προβολής μιας απίστευτου μεγέθους κινηματογραφικής μαλακίας που τα διεστραμμένα μυαλά των δημιουργών της μετέφεραν με την δύναμη των υπολογιστών από διαδικτυακό παιχνίδι στο άσπρο πανί. 
 Και το χείριστο.   
Περιβάλλουν σοβαροφανώς  το περιέχον από το περιεχόμενό της με τον στομφώδη όρο  Η ΔΥΝΑΜΗ! 

Και το διψασμένο για παραμύθι κοινό της πλατείας γεφυρώνεται αυτομάτως με τους πρωταγωνιστές όπως κατά τα πρώτα χρόνια του κινηματογράφου οι άξεστοι Μεξικανοί πυροβολούσαν τον κακό της ταινίας στα οικόπεδα της προβολής της! 

Ξεχνούν έτσι πως μια είναι η δύναμη, αυτή που έχει ενωμένος ο λαός στα χέρια του, και πως ο εχθρός που του πίνει το αίμα δεν ήλθε από τον πλανήτη Άρη, αλλά είναι ο τραπεζίτης των Βρυξελλών ή της Wall Street. Όταν το κατανοήσει αυτό τότε ίσως η ίδια η πραγματικότητά του να εξελιχθεί σε κινηματογραφικό παραμύθι..