ΤΟΥ ΜΟΙΡΑΖΟΥΝ ΨΙΧΙΑ ΠΑΡΑΔΙΔΕΙ ΨΥΧΕΣ..

 Ευγένιος Ανδρικόπουλος

Μέλι στάζει η διαπλοκή για τη .. θετική απήχηση της αποστολής Τσίπρα στην Μητρόπολη του καπιταλισμού.. Κυρίως ως προς το κεφάλαιο ομογενειακές επενδύσεις επειδή ως προς τις άλλες, τις αλλοεθνείς, ο λαός δεν τσιμπάει αφού τις έχει βιωματικά υποστεί στο πετσί του. 

Ψιχία δίνουν ψυχές αρπάζουν.. 

Και εν προκειμένω πρώην κρατικές εταιρίες φιλέτα με τη πελατεία αιχμαλωτισμένη. Επειδή αυτό εννοούν επενδύσεις τα διεθνή αρπακτικά, των οποίων τα κέρδη διασφαλίζει η κυβέρνηση, παίζοντας τον λαό και τη χώρα στα ζάρια με την εμπλοκή της μεταξύ των φονικών ανταγωνισμών ΗΠΑ-ΕΟΚ.. 

Και πάντα υπό το πρόσχημα της αναδιάρθρωσης του χρέους. 

Μόνο που το αφήγημα αυτό δεν είναι πρωτότυπο. 

Πρόκειται για φωτοτυπία της απεχθούς οικονομικής γκραβούρας που ιχνογράφησε ο «ευεργέτης» Ανδρέας Συγγρός και άλλα ομογενειακά γεράκια κατά τη περίοδο του 1870.. 

Τότε που ..αυτοβούλως αποφάσισαν υπό τη σημαία της αλληλεγγύης για την αιμορραγούσα από τους πολέμους χώρα, να επενδύσουν σε αυτή με έντονα κερδοσκοπικά κριτήρια. 

Και τι έπραξαν; 

Πράγματι επένδυσαν.. 

Κυρίως όμως σε κλάδους υψηλής ετήσιας απόδοσης όπως ο μεταλλευτικός η εμπορευματική καλλιέργεια η Δημόσια Πίστη, οι τράπεζες και φυσικά το χρηματιστήριο. 

Προηγουμένως ο Συγγρός ίδρυσε  τη Γενική Πιστωτική Τράπεζα με τις μετοχές της οποίας κάλυψε το ιδρυτικό κεφάλαιο, για να λάβει αυτομάτως τη κυβερνητική δέσμευση της παροχής ενός δανείου ύψους 5,6 εκατομμυρίων δραχμών.. 

Κάπως  έτσι αρχίζει πάντα η ανάκαμψη. 

Και ιδού πως: 

Έναντι όλων αυτών ο Συγγρός θα δώριζε γενναιόδωρα περίπου 60000 δραχμές για την ανέγερση πτωχοκομείου στην Αθήνα!! 

Τι συνέβη κατόπιν αυτών; 

Τόσο η Πιστωτική όσο και η Ηπειροθεσσαλίας επίσης συμφερόντων Συγγρού αφού ανέβασαν ρολά εξασφάλισαν το εκδοτικό προνόμιο που αφαιρέθηκε από την Εθνική. 

Άρχισαν έτσι να παρεμβαίνουν στον εξωτερικό δανεισμό της χώρας κυρίως ως δανειοδότες αλλά και ως ενδιάμεσοι. Και ως να μην τους επαρκούσε αυτό επέβαλλαν την κυριαρχία τους στα δημόσια έργα τα οποία χρηματοδοτούνταν δια του εξωτερικού δανεισμού. 

Φανταστείτε κάτι σαν τους σημερινούς εργολάβους οι οποίοι χρηματοδοτούν -πάντα με την εγγύηση του Ελληνικού δημοσίου- τα έργα τους δια μέσου των ιδιωτικών τραπεζών στις οποίες είναι μέτοχοι. 

Μονά ζυγά δικά τους δηλαδή. 

Και το κερασάκι στην τούρτα ήταν οι επενδύσεις τους σε ελληνικά χρεόγραφα επωφελούμενοι τόσο από την αξία τους όσο και από την ισοτιμία της δραχμής. 

Γιατί; 

Επειδή και στα δύο διέθεταν τη δυνατότητα διακύμανσής τους μέσω του χρηματιστηρίου. 

Η απόδειξη της αιμοδιψούς δράσης τους αποτυπώνεται πιστά στο απόφθεγμα του αστού Τρικούπη ο οποίος πολιτικά τους παρείχε δουλοπρεπώς όλα τα εργαλεία ελέγχου της κοινωνίας: 

«Οι αξιώσεις τους είναι ακόρεστες!!» είχε πει αγανακτισμένος. 

Δεν ήταν άνευ αιτίας η οργή του. Ο έλεγχος και η εξάρτηση της ελληνικής οικονομίας από το ομογενειακό πρωτίστως και δευτερευόντως από το ευρωπαϊκό κεφάλαιο ήταν σε αυτό τον βαθμό καταλυτικός ώστε ο Λόου να γράψει πως: «Ημίσεια δωδεκάς κερδοσκόπων είναι σε θέσιν να ελέγχει αυθαιρέτως τας ισοτιμίας!» και ο Ξένος να τον συμπληρώνει ως εξής:   «Παν του βασιλείου ημών επιχειρηματικόν έργον περιέρχεται νυν εις τα χείρας των!! .. Δεν απομένουσιν παρά μόνον η αγορά των βουλευτικών θέσεων!!»

Πάσα συσχέτιση με την σημερινή πραγματικότητα είναι εντελώς συμπτωματική…