ΤΣΙΠΡΑ ΠΑΡΑΙΤΗΣΟΥ ΚΑΙ ΕΞΑΦΑΝΙΣΟΥ

 Ευγένιος Ανδρικόπουλος

Ως ο λύκος στο παραμύθι της κοκκινοσκουφίτσας εμφανίστηκε χθες ο πρώτος μεταξύ ίσων από το σύνολο των δραστών του εγκλήματος κατά του λαού. Υπό αυτή την μάσκα του μειλίχιου ύφους του αντιμνημονιακού Δαβίδ έναντι του Γολιάθ των τοκογλύφων εξήλθε στο βήμα της βουλής περίπου ως ικέτης βουλευτικών ψήφων οι οποίες τυπικά θα επιβράβευαν το ανοσιούργημά του. Το τρίτο και φαρμακερό μνημόνιο..  Ουσιαστικά πρόκειται για τις ψήφους που δίκην σφαιρών θα εκτελούν ένα λαό όπως ένας ισχυρός μετασεισμός ολοκληρώνει τη κατεδάφιση που ανέλαβαν οι δύο κύριοι μνημονιακοί σεισμοί..

Γιατί απώλεσε την αυτοπεποίθησή του ο πρωθυπουργός των πρώτη φορά αριστερά; Επειδή είχε ήδη πιστέψει ότι τα μέλη και τα στελέχη ενός κόμματος της αριστεράς λειτουργούν στη βάση της ιδιοτέλειας κατά τα πρότυπα των απέναντι. Νυν υπέρ πάντων το έδρανο.. Η μίζα.. Η συναλλαγή.. Όχι πως δεν είναι και έτσι αλλωστε στο υπουργικό συμβούλιο φιγουράρουν ορισμένες αποδείξεις περί του αντιθέτου, αλλά δεν είναι καθολικά έτσι. Υφίστανται ακόμη πολλές συνειδήσεις που δεν εξαγοράζονται, αλλά ο πρόεδρος του κυβερνητικού δεκαπενταμελούς δε το πρόσεξε, επειδή η περισυλλογή των συμβούλων του έγινε στα πρότυπα των καθεστωτικών δημοσκοπήσεων. Στα σαλόνια της εργατικής αριστοκρατίας με το τζακ ντάνιελς ανά χείρας.. Έβαλαν έτσι στο ποτό τους λίγο πάγο από τρομοκρατία και μούφα από ψευδαισθήσεις κι ετοιμάστηκαν να το σερβίρουν στο λαό.. Μόνο που ο λαός κυρίως οι ψηφοφόροι του, δεν είναι χάπατα και δείχνουν να μην είναι διατεθειμένοι να το πιουν.

Άρνηση που αιφνιδίασε το κυβερνητικό δεκαπενταμελές για να έρθει πανικόβλητο και να γλείψει εκεί που καθ’ όλο το προεκλογικό διάστημα έφτυνε. Τον Πολιτικό Οχετό, το Πασόκ της μαύρης διαπλοκής και του κατάμαυρου χρήματος και τη παραδοσιακή δούλα της άρχουσας τάξης τη Νέα Δημοκρατία.. Γενναιόδωρα εκείνοι παρείχαν τη ψήφο εμπιστοσύνης στον βέβαιο καταποντισμό του, υπό το υποχθόνιο σύνθημα της πολιτικής ευθύνης και του ιστορικού στηρίγματος στη μακροημέρευση της χώρας – και των ιδίων-  αφού ως οι γοργόνες δηλώνουν η ελλάς  δεν δικαιούται να πεθάνει..  Μόνο που το διακύβευμα ποτέ δεν ετέθη ως προς την επιβίωση της χώρας ή του χώρου. Αλλά ως προς την επιβίωση του λαού. Και ως προς αυτό να το ξέρουν όσοι υπερψήφισαν την Ευρωνενωσιακή απομίμηση της σπάθης του Δαμοκλή, πως θα φέρουν ενώπιον του λαού και της ιστορίας ακέραιες τις ενοχές.

Καιρό τώρα ήταν και σε τυφλούς ορατό πως το καθεστώς κοιλοπονά θεσμικά τέρατα και σημεία που λίγο ή καθόλου απέχουν από την αποστασία των Ιουλιανών το μακρινό 1965. Τότε που υπό τον όρο αποστασία φωτογραφίζονταν οι αργυρώνητοι βουλευτές, οι οποίοι ανεξαρτητοποιούμενοι της Ένωσης Κέντρου στήριξαν τις κυβερνήσεις της πολιτικής ανωμαλίας, δίνοντας την αφορμή στους έτοιμους από καιρό συνταγματάρχες του ΙΔΕΑ να καταλάβουν πραξικοπηματικά την εξουσία. Λίγο πριν ο λαός έκαιγε από την πλατεία Κλαυθμώνος τις εφημερίδες του Συγκροτήματος Λαμπράκη κραυγάζοντας ταυτόχρονα προς τον Μητσοτάκη «άσπρα μούρα μαύρα μούρα είσαι μια παλιοχαμούρα..»

Όταν η ιστορία επαναλαμβάνεται μοιάζει με φάρσα είχε πει ο Ανδρέας Παπανδρέου αντιγράφοντας τον Μαρξ. Λάθεψαν όμως από κοινού. Επειδή ουδείς πλέον γελά. Και αν κάποιοι το κάνουν ακόμη, το κάνουν πικρά ενώπιον της νέας δικτατορίας απείρως ισχυρότερης της στρατιωτικής. Της χρηματοπιστωτικής των αόρατων πραξικοπηματιών. Μερικοί δε ενθυμούμενοι τη κατάληξη της προηγούμενης πολιτειακής εκτροπής κλαίνε γοερά αφού νομοτελειακά καμιά δικτατορία δεν απέρχεται εν ειρήνη. Πάντα μεσολαβεί μια εθνική τραγωδία που αν ομοιγένοιτο επιβεβαιωθεί θα είναι ισοπεδωτική. Γιατί θα έχει ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου για την απώλεια της χώρας..

Μια είναι επομένως η υπηρεσία που μπορείς Τσίπρα να προσφέρεις στον λαό. Παραιτήσου και εξαφανίσου…