ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΙΤΩΝ ΗΤΑΝ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΠΡΟΜΕΛΕΤΗΜΕΝΟ

 Ανήθικο, ανθρωπιστικά απαράδεκτο και ντροπή για όλη την κοινωνία.

Σήμερα οι τράπεζες ουσιαστικά κατέχουν περιουσίες που αποκτήθηκαν με αίμα και ιδρώτα, όχι πριν 30 ή 50 χρόνια αλλά ακόμα και τον προ προηγούμενο αιώνα. Ενδεικτικά, το 80% της καλλιεργήσιμης γης όλης της επικράτειας, είναι στα «χέρια» της ΠΕΙΡΑΙΩΣ. 

Επιστρέψαμε στο 1881 με τους κολίγους, λες και το Κιλελέρ δεν υπήρξε ποτέ. Αλλά και γενικότερα (σχεδόν) το 70% της ατομικής περιουσίας των Ελλήνων είναι στα «χέρια» των τραπεζών.
 
Είναι ανήθικο, ανθρωπιστικά απαράδεκτο και ντροπή για όλη την κοινωνία. Γιατί οι τράπεζες εκτός της άμεσης υποθήκης, έχουν υποθηκευμένο και οτιδήποτε κληρονόμησε ο δανειολήπτης από τον πατέρα του, που κι αυτός κληρονόμησε από τον δικό του πατέρα, κι αυτός απ’ τον δικό του κ.ο.κ. ΟΛΑ αυτά βρίσκονται σήμερα στα «χέρια» των τραπεζών γιατί τα δάνεια που έδωσαν ήταν recourse. 

Το έγκλημα των τραπεζιτών ήταν οργανωμένο και προμελετημένο.

Αυτό αποδεικνύεται και από το εξής. Ακόμα κι όταν η αξία της υποθήκης υπερκάλυπτε κατά πολύ την αξία του δανείου, ζητούσαν και έπαιρναν την υπογραφή εγγυητή/των που εμφάνιζαν ως κάτι τυπικό και χωρίς ουσιαστική σημασία. Εγγυητές ήταν οι γονείς, παππούδες και γιαγιάδες, σύζυγοι κι αδέλφια των δανειοληπτών. Πρακτικά οι τράπεζες, εκτός της υποθήκης του δανειολήπτη, έπαιρναν υποθήκη και ολόκληρη την περιουσία του/ων εγγυητή/ων.
 
Σήμερα οι τράπεζες ουσιαστικά κατέχουν περιουσίες που αποκτήθηκαν με αίμα και ιδρώτα, όχι πριν 30 ή 50 χρόνια αλλά ακόμα και τον προ προηγούμενο αιώνα. Ενδεικτικά, το 80% της καλλιεργήσιμης γης όλης της επικράτειας, είναι στα «χέρια» της ΠΕΙΡΑΙΩΣ. Επιστρέψαμε στο 1881 με τους κολίγους, λες και το Κιλελέρ δεν υπήρξε ποτέ. Αλλά και γενικότερα (σχεδόν) το 70% της ατομικής περιουσίας των Ελλήνων είναι στα «χέρια» των τραπεζών.

Δεν είναι όμως μόνο αυτά που πιθανόν κάποιοι, ανοήτως βέβαια, «τ’ ακούνε βερεσέ». Η αιχμαλωσία των δανειοληπτών είναι και από στενή οικονομική σκοπιά αντιπαραγωγική. Με σκλάβους των τραπεζών, που θα έχουν εισόδημα ίσα-ίσα για να επιβιώνουν, δεν μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη της παραγωγικότητας των εργαζομένων δανειοληπτών, άρα και ανάπτυξη της χώρας. Οι σκλάβοι χωρίς αύριο και με υποθηκευμένο μέλλον, δεν θα κάνουν την εργασία τους ούτε καλύτερα ούτε πιο δημιουργικά.