Παζάρια για το νέο χάρτη της Μέσης ΑνατολήςΟ Χάρτης του Robin Wright που δημοσιεύθηκε το 2013 και είχε βασισθεί στο σχέδιο του Αλαίν Ζιπέ(*) για Λιβύη, Συρία και Ιράκ.
Αλλά τα γεγονότα στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, μεταδίδονται αποσπασματικά χωρίς να υπάρχουν επεξηγήσεις για το υπόβαθρο των σχεδιασμών, που οδήγησαν στην γενίκευση της αναταραχής.
Οι εξελίξεις στην Τουρκία, συμπίπτουν με τις αποκαλύψεις ενοχλητικών λεπτομερειών για την υποστήριξη των τζιχαντιστών από τις ΗΠΑ σε έκθεση της αμερικανικής μυστικής υπηρεσίας DIA-που μερικώς ήρθη το απόρρητό της.
Όπως μας πληροφορεί η Βarcin Υinanc, σε άρθρο της στην «Χουριέτ», η πρώτη φάση του αμερικανο-τουρκικού προγράμματος να εκπαιδεύσει και να εξοπλίσει μαχητές που –δήθεν- μάχονται του τζιχαντιστές του Ισλαμικού Χαλιφάτου, αλλά στην πραγματικότητα το καθεστώς Άσαντ στη Συρία, σημείωσε σκανδαλώδη αποτυχία.
Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, μόλις δύο μαχητές παραμένουν εκπαιδευόμενοι, από την ομάδα που είχε φτάσει στην Τουρκία. Τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας απήχθησαν από το παρακλάδι της αλ-Κάιντα στη Συρία, το Μέτωπο αλ-Νούσρα. «Οι απαχθέντες ήταν ίσως περισσότερο τυχεροί από τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας των οποίων η αποστολή είχε ξεκινήσει στις αρχές Ιουλίου», γράφει η Υinanc. Το δημοσίευμα αποκαλύπτει ακόμη πως η υπόθεση έχει γίνει περίγελως στα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης στην Τουρκία, «παρόλο που δεν είναι για γέλια μια υπόθεση που έχει να κάνει με ανθρώπινες ζωές».
Αλλά όσοι έχουν σχεδιάσει στα χαρτιά αναδιαμόρφωση του χάρτη στη Μέση Ανατολή, γνωρίζουν ότι είναι σχεδόν αδύνατο να εφαρμοσθεί το φιλόδοξο σχέδιο Juppé-Wright του 2011.
Έτσι το όνειρο του Ερντογάν, είναι να εξωθήσει τους Κούρδους που επιδιώκουν την δημιουργία ενός Κουρδιστάν, εκτός Τουρκίας. Αλλά για να το πετύχει αυτό είναι αναπότρεπτος ένας εμφύλιος.
Αν είναι εύκολο να κρατηθούν οι τζιχαντιστές του Χαλιφάτου απομονωμένοι στα συριακή έρημο στη Νινεβί και το ντάλ-Ανμπάρ του Ιράκ, περιοχές όπου κατοικούν κυρίως Σουνίτες, δεν είναι το ίδιο να ελεγχθεί ο κουρδικός πληθυσμός στη Συρία.
Μια παλιά ιστορία
Πάμε λίγο πιο πίσω. Όταν στα 2011 Βρετανία και Γαλλία ξεκίνησαν σχεδόν ταυτόχρονα τον πόλεμο εναντίον της Λιβύης και της Συρίας, με τις ευλογίες των ΗΠΑ, η Τουρκία έδειχνε διστακτική. Είχε πρόσφατα θέσει σε εφαρμογή τη μεσολάβηση της Αγκυρας στις έμμεσες ειρηνευτικές συνομιλίες μεταξύ Δαμασκού και Τελ Αβίβ.
Αλλά επειδή ο ρεαλισμός λέει πως δεν είναι δυνατόν να διατηρήσεις καλές σχέσεις με όλες τις χώρες ιδιαίτερα, σ΄αυτήν την εξαιρετικά ευαίσθητη περιοχή, η Άγκυρα επέλεξε να υποστηρίξει τους Παλαιστίνιους απέναντι στο Ισραήλ. Κι εκεί άρχισε η κατάρρευση όλων των σχεδίων.
Τον Μάρτιο του 2011, με πρωτοβουλία του Γάλλου (τότε) υπουργού Εξωτερικών Αλαίν Ζπέ, το Παρίσι σε μυστικές διαβουλεύσεις πρότεινε να υποστηρίξει την τουρκική υποψηφιότητα για ένταξη στην ΕΕ και να βοηθήσει στην επίλυση του κουρδικού προβλήματα, σε αντάλλαγμα να συμμετάσχει στον πόλεμο εναντίον της Λιβύης και της Συρίας.
Το σχέδιο Ζιπέ, ήταν να δημιουργηθεί ένα Κουρδιστάν στο έδαφος του Ιράκ και της Συρίας, βάσει του χάρτη που αποκάλυψε ο Ρόμπιν Ράιτ, στους NewYorkTimesδύο χρόνια αργότερα.
Το σχέδιο αυτό, είχε την υποστήριξη των Ισλαμικών Εμιράτων, της προσωρινής κυβέρνησης του Κουρδιστάν, και ορισμένων πρώην συνεργατών του Σαντάμ Χουεσεΐν καθώς και της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.
Το σχέδιο είχε εγκρίνει και ο στενός συνεργάτης του Ερντογάν, υπουργός Εξωτερικών -τότε- της Τουρκίας, Αχμέτ Νταβούτογλου.
Βλέποντας την ανάμειξη του ΝΑΤΟ στην επιχείρηση ανατροπής του Καντάφι στη Λιβύη, η Άγκυρα, ανέμενε την ίδια εμπλοκή και στην Συρία.
Εδώ όμως, παρενέβη το ενδιαφέρον της Ρωσίας και της Κίνας που εξοργισμένες με όσα συνέβησαν στη Λιβύη αντιτάχθηκαν στο «σχέδιο» του Συμβουλίου Σσφαλείας για την «προστασία της Συρίας από την ίδια την κυβέρνησή της» (Οκτώβριος 2011 και Φεβρουάριος 2012).
Τον Ιανουάριο του 2013, μετά την επέμβαση στο Μαλί η Γαλλία αποστασιοποιήθηκε από τους Σύρους τζιχαντιστές αφήνοντάς τους στην τουρκική υποστήριξη για την ενίσχυσή τους σε πολεμοφόδια.
Λίγο αργότερα, ο Εμίρης του Κατάρ σεΐχης Αχμάντ υποχρεώθηκε από τις ΗΠΑ να παραιτηθεί επειδή θεωρήθηκε ότι λοξοκοιτάζει προς τη Μόσχα. Ανέλαβε ο γιος του σεΐχης Ταχίμ. Αλλά το μεγαλύτερο μέρος της χρηματοδότησης του πολέμου των ανταρτών εναντίον του καθεστώτος της Συρίας, ανέλαβε η Σαουδική Αραβία.
Προβλέποντας ότι η συμφωνία ΗΠΑ-Ιράν μπορεί να την παραγκωνίσει, η Άγκυρα, δελεάστηκε από την πρόταση Πούτιν για τον αγωγό «TurkishStream», με τον οποίο θα έσπαγε το αμερικανικό μονοπώλιο και θα παρέκαμπτε το ευρωπαϊκό εμπάργκο.
Έτσι φτάνουμε στην 24η Ιουλίου, οπότε ο Ερντογάν δέχεται αμερικανική προειδοποίηση,
# να τερματίσει τα σχέδια για τον αγωγό Ρωσίας-Τουρκίας
# να σταματήσει την υποστήριξη του Χαλιφάτου και να παράσχει διευκολύνσεις στον πόλεμο εναντίον των τζιχανστιστών.
Σε αντάλλαγμα πήρε την ανοχή των ΗΠΑ στην επανάληψη των επιχειρήσεων εναντίον του ΡΚΚ.
Οι πολεμικές επιχειρήσεις του τουρκικού στρατού εναντίον των ανταρτών του ΡΚΚ στο Ιράκ και τη Συρία, δεν έχουν οποιαδήποτε νομική στήριξη στο πλαίσιο του διεθνούς νόμου.
Ως τώρα αποφασιστικοί παίκτες στην περιοχή εξακολουθούν να είναι το Ισραήλ και η Σαουδική αραβία, που αντιδρούν τώρα στην δημιουργία ενός Κουρδιστάν κι ενός Σουνιστάνστα εδάφη της Συρίας και του Ιράκ, ενώ στην αρχή είχαν δείξει να το αποδέχονται.
Το Τελ Αβίβ όσο και το Ριάντ, κατανοούν τώρα, πως αυτά τα δύο κράτη -αν δημιουργηθούν- δεν θα βρίσκονται υπό την δική τους επιρροή αλλά της Τουρκίας που ουδέποτε έχει κρύψει τις αυτοκρατορικές της φιλοδοξίες, και θα καταστεί ντε φάκτο περιφερειακός γίγαντας.
Στο σημείο αυτό της γεωπολιτικής σκακιέρας , εντάσσεται η σύμπλευση με αφορμή ενεργειακών συνεργασιών, του Ισραήλ με την Ελλάδα και την Κυπριακή κυβέρνηση. Παραδοσιακούς αντιπάλους της Άγκυρας.
Έτσι ο Ερντογάν, επέλεξε ως πολιτική διέξοδο τον εμφύλιο πόλεμο. Έχοντας χάσει την απόλυτη πλειοψηφία στις πρόσφατες εκλογές, εμποδίζει το σχηματισμό νέας κυβέρνησης και προσπαθεί να φοβίσει τους ψηφοφόρους που έδωσαν τη δυνατότητα σε κουρδικό κόμμα να εκπροσωπηθεί στη Βουλή.
Με την ατμόσφαιρα τρομοκρατίας, επιδιώκει να κερδίσει τις νέες εκλογές που αναμένεται να προκηρύξει σύντομα.
Μόνο που η ατμόσφαιρα που έχει δημιουργηθεί πλέον στην Τουρκία είναι εντελώς διαφορετική. Με την Άγκυρα να μην διαθέτει συμμάχους στην περιοχή των συνόρων της, ενώ η ισλαμικού προσανατολισμούς κυβέρνηση έχει δημιουργήσει πολυδιάσπαση στον κοινωνικό ιστό στο εσωτερικό της χώρας:
Από τη μια οι ισλαμιστές κι από την άλλη οι κοσμικοί.
Από τη μια οι εκσυγχρονιστές κι από την άλλη οι παραδοσιακοί.
Οι Αλεβίτες εναντίον των Σουνιτών.
Οι Τούρκοι εναντίον των Κούρδων.
Η επίλυση του προβλήματος δεν θα είναι τόσο εύκολη.
---
(*) Alain Marie Juppé
(γεν.15
Αυγούστου 1945) .Έχει διατελέσει πρωθυπουργός της Γαλλίας (1995 -1997) επί προεδρίας Ζακ Σιράκ. Διόλου δημοφιλής, βρέθηκε αντιμέτωπος με μεγάλες διαδηλώσεις που παρέλυσαν τη χώρα. Προηγούμενηθητείατουστουπ. Εξωτερικών (1993 – 1995). Τον Δεκέμβριο του 2004 καταδικάσθηκε για κακοδιαχείριση δημοσίου χρήματος. Αλλά επανεκλέχτηκε δήμαρχος του Μπορντό τον Οκτ 2006 θέση που διατηρεί ακόμη.
Έχει ανακοινώσει την πρόθεσή του να διεκδικήσει την υποψηφιότητα των συντηρητικών στις εσω- κομματικές εκλογές του 2016 για τις εκλογές νέου προέδρου της Δημοκρατίας του 2017.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου