Ευγένιος ΑνδρικόπουλοςΗ πενταετής βίαιη αναδιανομή του πλούτου από τους Γιάννηδες Αγιάννηδες της ζωής στην αριστοκρατία της χλιδής, προκάλεσε ένα σοκ συνέπεια του οποίου ήταν αρχική ακινητοποίηση της κοινωνίας..
Και πως αλλιώς άλλωστε:
Η θεσμοθέτηση της λεηλασίας επιβλήθηκε δια νόμων που διαδέχονταν -και εξακολουθούν- ο ένας τον άλλον σε ρυθμό πολυβόλου. Μνημόνια επί μνημονίων ανέτρεπαν υπό το δόλιο πρόσχημα της σωτηρίας της χώρας λαϊκές κατακτήσεις δεκαετιών, που η κοινωνία παρακολουθούσε σε κατάσταση αναισθησίας.
Με το μάτι του ψόφιου ψαριού.
Όμως η χώρα δεν είναι ψυγείο εντός του οποίου καταψύχονταν ψυχές. Είναι ένας ολοζώντανος οργανισμός που κάποτε νομοτελειακά θ’ αφυπνιζόταν για να αποκαλυφθούν τα ανθρωποκτόνα σχέδιά τους. Ο χρόνος δεν ήταν σύμμαχος των δραστών του πλέον απεχθούς εγκλήματος που έχει ως τα σήμερα διαπραχθεί ιστορικά.
Ήρθε έτσι η μεγάλη στιγμή του δημοψηφίσματος όπου παρά τις αλλεπάλληλες επιθέσεις νοητικής πειρατείας που υπέστη από τα Μέσα Μαζικών Εγκλημάτων, αντέδρασε υψώνοντας το οχυρό ενός μεγαλειώδους ΟΧΙ που τούτη τη φορά αιφνιδίασε τους δολοφόνους του. Εξετέθησαν αυτοί ανεπανόρθωτα.
Οι μεν του μνημονιακού τόξου από κοινού με τους νονούς των ευρωενωσιακών ιερατείων επειδή είχαν πειστεί πως τον είχαν τρομοκρατήσει σε αυτό το βαθμό που τα πολιτικά και κοινωνικά αντανακλαστικά του είχαν υποβαθμιστεί, αν όχι εξαφανιστεί ολοσχερώς.
Οι δε του αντιμνημονιακού και της πρώτης φοράς αριστερά, επειδή διαπίστωναν έντρομοι ότι η άρνηση του λαού δεν τους παρέσχε τη προβιά ενός ΝΑΙ για να κρυφτούν πίσω από την οικειοθελή παράδοσή του.. Τους παρέδωσε την επιταγή του ΟΧΙ αλλά αγνοούσαν σε ποια τράπεζα θα το εξαργύρωναν.
Το χείριστο όμως και για τις δύο όψεις του ίδιου καπιταλιστικού νομίσματος, ήταν πως το 62% των αρνητών συνείδησης, δεν είχε ως αφετηρία μια συγκεκριμένη κομματική τοποθέτηση. Ήταν πολύ πιο επικίνδυνο.
Ένας πολιτικός αχταρμάς που αν δεν είχε προηγηθεί αυτή η Μιντιακή επέλαση θα ήταν απείρως εντυπωσιακότερο το αποτέλεσμα. Άρχισε έτσι η κοινωνική ρευστοποίηση.. Ουδείς πολίτης πλέον είναι δεδομένος και η πολιτική του συμπεριφορά θα εξαρτιέται άμεσα από τον αριθμό των οικονομικών του πληγών. Κάτι που οδηγεί αναπόφευκτα στον επανακαθορισμό των πολιτικών ταυτοτήτων αλλά και την φυσιογνωμία των κομμάτων πλην του ΚΚΕ που παραμένει σταθερά αμετακίνητο στις θέσεις του.
Πρόκειται για τη βασική αιτία που εσείς παρακολουθείτε τώρα προγράμματα να τινάσσονται στον αέρα σαν αποκριάτικος χαρτοπόλεμος, κόμματα να διαλύονται και επανασυστήνονται υπό νέα αισθητική και σύμβολα, αλλά με τα ίδια παλαιά και φθαρμένα υλικά και τις κομματικές ηγεσίες να αντιμετωπίζουν βαθιές ρωγμές που επιβάλλουν τις ανασυνθέσεις στελεχών.
Στον Σύριζα επί παραδείγματι που τώρα σπαράσσεται από μια οξύτατη πολιτική κρίση, το σύνθημα «θα σχίσουμε το μνημόνιο» μεταλλάχθηκε μετά από τη συμμετοχή του σε αλλεπάλληλα Γιουρογκρούπ στο Θατσερικό «There is no alternative» (ΤΙΝΑ δεν υπάρχει εναλλακτική).
Κάτι που ένα μεγάλο τμήμα των στελεχών του απορρίπτει μετά βδελυγμίας και που η ηγεσία του είναι στη καλλίτερη των περιπτώσεων απρόθυμη να συνδιαλεχθεί και στη χειρότερη την απορρίπτει .. την απόρριψη μετά πολλών επαναστατικών επαίνων.
Τα σενάρια συνομωσιών δεν είναι της πολιτικής μου αισθητικής αλλά εκ του αποτελέσματος αποδεικνύεται, πως η ηγεσία του είτε ευθύς εξ αρχής βρισκόταν σε πλήρη σύμπλευση με τους τοκογλύφους και οι «διαπραγματεύσεις» ήταν μέρος του θεατρικού έργου στο οποίο πρωταγωνιστούσε, είτε ήταν ένα κόμμα έτοιμο για όλα όσα θα του επέβαλλαν οι επικυρίαρχοι διότι θέλει αρετήν και τόλμη η ελευθερία.
Φυσικό και επόμενο ήταν επομένως να μεταλλαχθεί σε μια κεντροαριστερή παράταξη με όλα τα χαρακτηριστικά του μεσαίου χώρου που τον θέλουν στη μέση της τραμπάλας. Θέση άβολη γιατί νομοτελειακά κάποια στιγμή θα γκρεμοτσακιστείς, αφού δεν μπορείς να στηρίζεσαι εσαεί στο χέρι βοηθείας που σου δίνουν από δεξιά κι αριστερά και εν προκειμένω από τα δεξιά.
Δηλαδή εκείνα του Πολιτικού Οχετού της Νέας Δημοκρατίας και του Πασόκ. Και ο λόγος τοποθετείται στο ότι η συγκεκριμένη θέση έχει ήδη καταληφθεί από το κόμμα σημαία ευκαιρίας, το Ποτάμι, που παίζει ως μπαλαντέρ σε πολιτικό κουμ-καν. Κινείται όπως ακριβώς το επιτάσσει το πολιτικό του προσωπικό που αποτελεί ένα μίγμα λάσπης από τα κόμματα του Σημίτειου εκσυγχρονισμού της απόλυτης διαφθοράς και του Κουβελικού οπορτουνισμού και που τείνει να μετασχηματιστεί σε γκέτο λαθρομεταναστών της πολιτικής.
Δεξιότερα αυτού το Πασόκ και η ΝΔ η οποία τελεί ήδη υπό μόνιμη κρίση με τον ολίγιστο Μεϊμαράκη να έχει αναλάβει τα ηνία της εξουσίας «επ’ ολίγον» αλλά δια της συμπεριφοράς του να αποδεικνύει ότι στον τόπο αυτό ισχύει το ουδέν μονιμότερον του προσωρινού.
Εμφανίζεται ως ο πολιτικός γαλαντόμος που για λόγους εθνικής συνοχής απλώνει χέρι βοηθείας στον Τσίπρα ενώ στην πραγματικότητα αυτό που διακαώς επιδιώκει να επιτύχει είναι η επιμήκυνση της αρχηγίας του είτε για να ανασυνταχθεί ο ίδιος είτε για να την παραδώσει στον εκλεκτό της επιλογής του στη περίπτωση που τα κουκιά δεν του βγαίνουν..
Στο μεταξύ οι δελφίνοι πρωταστατούσης της Ντόρας Μητσοτάκη Μπακογιάννη καταστρώνουν προσωπικές πολιτικές στρατηγικές τις οποίες αντιστάσεως μη ούσης ξεδιπλώνουν στα Μέσα Μαζικών Εγκλημάτων..
Μύλος!
Στα υπόλοιπα της πολιτικής μας ζωής βρίσκονται το θλιβερό απομεινάρι μιας ένδοξης ως το 1990 πολιτικής ιστορίας επί του οποίου σήμερα ηγείται μια αρχόντισσα της κουζίνας και οι ΑΝΕΛ. Επί της πρώτης περίπτωσης θεωρώ πως η κυρία Φώφη Γεννηματά αν δεν στεγαζόταν υπό τη σκέπη του επωνύμου της, δεν θα ηγείτο ούτε της σκιάς της και επί της δευτέρας, φιγουράρει ο πρωταγωνιστής ενός θεατρικού μπουλουκιού Πάνος Καμμένος. Πολιτικοί δηλαδή αναλώσιμοι που απειλούνται ανά πάσα στιγμή με ανατροπή ιδία δε όταν έχουν να αντιμετωπίσουν τη Λερναία ΄Υδρα της διεθνούς τοκογλυφίας δίχως λαϊκά ερείσματα.
Επειδή αυτό το αποφώλιο τέρας τους δίνει ελάχιστα περιθώρια σε ότι κάποτε ονομάζαμε «πολιτική ζωή». Τη κατέστησαν άπαντες ένα όνειρο που εχάθη και μόνον ο ίδιος ο λαός με την πάνδημη κινητοποίησή του μπορεί ν’ αναστήσει..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου