ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΝ ΟΙ ΔΑΝΕΙΙΟΛΗΠΤΕΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΙ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ..

Στις Ελλάδα και Ευρώπη οι συμβαλλόμενοι μπορεί να είναι δύο αλλά την ευθύνη την σηκώνει ολάκερη στους ώμους του μόνον ο ένας .. Ο μαλάκας δανειολήπτης

Οι δανειολήπτες  είναι κυριολεκτικά αιχμάλωτοι των τραπεζών. Μην βιαστείτε να πείτε «ας αποπληρώσουν το δάνειο για να μην είναι», ή «ας μην έπαιρναν δάνειο». Η αιχμαλωσία αφορά ΟΛΟΥΣ. Όχι μόνο τους συνεπείς δανειολήπτες αλλά ακόμα κι αυτούς που δεν έχουν πάρει δάνειο. 

Ας πιάσουμε το νήμα από την αρχή με μια διάκριση άγνωστη στους πολλούς (ακόμα και υπουργούς οικονομικών). Ένα ενυπόθηκο δάνειο είναι ή non recourse ή recourse.

(I) Non recourse δάνεια. Τέτοια είναι η συντριπτική πλειοψηφία στις ΗΠΑ και σ’ αυτά η ευθύνη είναι των τραπεζών. Αυτές πρέπει να σταθμίσουν τα αυτονόητα. Δηλαδή, αξία ακινήτου και εισόδημα του δανειολήπτη έτσι ώστε το δάνειο που θα δώσουν: (α) Να έχει δόση που αντιστοιχεί σε μικρό μέρος του εισοδήματος του δανειολήπτη και (β) Να είναι μέρος της αξίας του ακινήτου.
Άλλωστε, αυτή ακριβώς είναι η δουλειά των τραπεζών και των καλοπληρωμένων στελεχών τους. Έτσι η τράπεζα δένεται με το ακίνητο. Αν ο δανειολήπτης για οποιονδήποτε λόγο δεν αποπληρώσει το δάνειο, η τράπεζα παίρνει το ακίνητο και η ευθύνη του δανειολήπτη σταματά εκεί. Η τράπεζα δεν μπορεί ούτε να του πάρει ούτε να του κάνει τίποτε άλλο.

-Το 2011 προβλήθηκε και στην Ελλάδα η ταινία «Υπόθεση Larry Crowne». Ο Larry, τον υποδύεται ο πάντα καλός Tom Hanks (σκηνοθετεί και την ταινία), με την κρίση χάνει τη εργασία του ενώ έχει ήδη αγοράσει σπίτι με δάνειο κατοικίας. Προκειμένου να αυξήσει τα προσόντα του στην αναζήτηση εργασίας, παρακολουθεί (και) οικονομικά. Μετά από λίγα μαθήματα, αντιλαμβάνεται πως η τρέχουσα αξία του σπιτιού του είναι πολύ μικρότερη από το υπόλοιπο του δανείου προς την τράπεζα. Φυσικά κάνει τη λογική και αυτονόητη κίνηση. Πηγαίνει στην τράπεζα και δίνει τα κλειδιά του σπιτιού του στην εμβρόντητη υπάλληλο αφήνοντάς τη σύξυλη. (Η σκηνή με το χαμόγελο του Tom Hanks να φτάνει μέχρι τα’ αφτιά, είναι «όλα τα λεφτά»). Αυτά, εκτός από το σινεμά, στην «κομμουνιστική» Αμερική γίνονται και στη ζωή.

(II) Στα recourse δάνεια, και τέτοια είναι ΟΛΑ στην Ελλάδα (κι άλλες ευρωπαϊκές χώρες), η τράπεζα ναι μεν υποθηκεύει το ακίνητο αλλά το κυριότερο γι’ αυτήν δεν είναι η αξία του. Κι αυτό γιατί η τράπεζα έχει δεμένο χειροπόδαρα τον δανειολήπτη. Αν αυτός δεν αποπληρώσει το δάνειο, η τράπεζα θα πάρει το υποθηκευμένο ακίνητο, αλλά η ευθύνη του δανειολήπτη ΔΕΝ σταματά εκεί.
Η απαίτηση της τράπεζας επεκτείνεται σε οποιαδήποτε κινητή ή ακίνητη περιουσιακή αξία (κι ας μην είναι υποθηκευμένη) έχει ο ίδιος ή το/τα πρόσωπο/α που εγγυήθηκε/αν γι’ αυτόν.

 Η τράπεζα θα κυνηγά αυτόν και τους εγγυητές μέχρι δευτέρας παρουσίας και δεν θα τους αφήσει σε χλωρό κλαρί. Θα του πάρει το σπίτι και το χωράφι που κληρονόμησε από τον πατέρα του ή τον παππού του. Ακόμα και μετά θάνατον η εξάρτηση θα μεταφερθεί στα παιδιά τους (αν κάνουν αποδοχή κληρονομιάς).
 
Με τα recourse δάνεια πρακτικά η τράπεζα υποθηκεύει το σύνολο της περιουσίας και του δανειολήπτη και του εγγυητή, που ουσιαστικά είναι αιχμάλωτοι των τραπεζών. Γι’ αυτό οι τράπεζες δεν νοιάζονται και πολύ (για να μην πω καθόλου), αν θα πάρουν πίσω αυτά που έδωσαν αφού έχουν αιχμάλωτους δανειολήπτες και εγγυητές. Κι αν ακόμα στραβώσει η δουλειά, όπως με την κρίση, ξέρουν a priori πως το γκουβέρνο θα πληρώσει το μάρμαρο. Τότε κανείς δεν θα σας ρωτήσει αν είχατε ή δεν είχατε δάνειο, αν είσαστε καλοί ή κακοί δανειολήπτες. Ή μήπως σας ρώτησαν και σας εξαίρεσαν;