Ευγένιος Ανδρικόπουλος
Είναι πλέον καθεστώς.. Κάτι σαν την ομορφιά που επιβάλλεται αλαζονικά γιατί παραλύει.
Από τα πιο ερημικά χωριά του πλανήτη ως τις πολύβουες και ολόφωτες μεγαλουπόλεις ένα όνομα κυριαρχεί το τελευταίο σαρανταοκτάωρο.
Αυτό της Μπαρτσελόνα ή της Μπάρτσα για τους φανατικούς της όπως εγώ.
Οι μουσικοί της γιατί περί μουσικών του ποδοσφαίρου πρόκειται, υπό τη μπαγκέτα του Μέσι σβήνουν από τα αρχεία του κοινού νου ονόματα όπως Ομπάμα Πούτιν Δαλάϊ Λάμα και θέλγουν τους Τζιχαντιστές περισσότερο από τον Μωάμεθ. .
Δεν ήταν όμως πάντα έτσι...
Η αυθεντική Μπαρτσελόνα δεν είναι αυτή των τρεμπλ και της παγκόσμιας κυριαρχίας. Δεν είναι η σημερινή, που αγοράζει όποιον παίκτη γυαλίζει περισσότερο στον πλανήτη, και επηρεάζει όσο καμία άλλη το τρόπο με τον οποίο εξελίσσεται το άθλημα. Ή τουλάχιστον δεν ήταν έτσι ώσπου ν’ αποφασίσει το σύνολο των Καταλονών πως ο κυρίαρχος λαός τα πάντα εν σοφία δύναται να ποιήσει. Πως δηλαδή η ομάδα οφείλει ν’ αποκτήσει διοικητική δομή λαϊκής βάσης αν θέλει να μεγαλουργήσει.
Όπερ σημαίνει πως ανήκει σε όλους τους Καταλονούς που έχουν εμπειρίες ιστορικές στην εφαρμογή του σοσιαλισμού. Είναι οι πρώτοι μετά τις Σοβιετικές Δημοκρατίες που επέβαλλαν την αναδιανομή της αγροτικής γης για να προκαλέσουν την οργη της βασιλικής τάξης που εκφράστηκε με ποταμούς αίματος από τον φασίστα στρατηγό Φράνκο και τον ομογενή του πολιτικά Χίτλερ.
Η αυθεντική Μπαρτσελόνα θεμελιώθηκε πάνω στα δάκρυα, τις πίκρες τους καημούς δεκαετιών από τους κατοίκους της φτωχής και ομώνυμης πόλης. Σφυρηλατήθηκε πάνω στις ανεκπλήρωτες προσδοκίες τις αδικίες, τις κλοπές και τις μεγάλες χαμένες ευκαιρίες ετών, δεδομένου ότι ή φασιστική ομοσπονδία ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου και το εξ ίσου φασιστικό καθεστώς του Φράνκο κυνηγούσαν λαό και ομάδα ανελέητα. . Γι αυτό άλλωστε η πλέον μισητή αντίπαλος στον πλανήτη είναι η Ρεάλ της ισπανικής ελίτ. Θα πήρατε μια γεύση από τον τελικό του κυπέλλου Ισπανίας μεταξύ της Μπάρτσα και της Ατλέτικο Μπιλμπάο κατά τη διάρκεια του οποίου Βάσκοι και Καταλονοί αποδοκίμαζαν από κοινού τόσο τον εθνικό ύμνο της Ισπανίας όσο και την αυτού "εξοχότητα" τον βασιλέα με το κόκκινο λειρί..
Η Μπαρτσελόνα ήταν για δεκαετίες η ομάδα του… παραλίγο. Οι ήττες άφηναν περισσότερα σημάδια στον οργανισμό της, από ότι οι χαρές. Η Μπαρτσελόνα δεν ήταν πάντα τα ποδοσφαιρικά Μπολσόι που σαγήνευαν με τις πιρουέτες τους στο χορτάρι.
Δεν ήταν πάντα passing game δομημένο στα Πυθαγόρια μαθηματικά ή την Ευκλείδειο γεωμετρία..
Δεν ήταν sexy footbal, φινέτσα που μάγευε τους θεατές και γηγενείς παιχταράδες από την Masia. Για πολλά χρόνια το «Καμπ Νόου» δεν ήταν ένα πολιτισμένο θέατρο όπως σήμερα, αλλά μία αρένα όπου κουμάντο έκαναν οι σκληροπυρηνικοί Boixos Nois, όπου το ξύλο έπεφτε σύννεφο και όπου οι αντίπαλοι έφτυναν αίμα από την άφιξη ως την αναχώρησή τους.
Ο ποδοσφαιρικός διανοητής που ακούει στο όνομα Γιόχαν Κρόιφ (κατά την ταπεινή μου γνώμη αυτός με τον Μαραντόνα είναι οι κορυφαίοι όλων των εποχών κι αφήστε τους να λένε ότι θέλουν για τον ανεκδιήγητο δημοσιοσχεσίτη και ξεπουλημένο στο σύστημα Πελέ, που αν έπαιζε σήμερα θα παρακολουθούσε τον αγώνα από video wall γιατί δεν θα προλάβαινε όχι να παίξει αλλά ούτε να δει τη μπάλα) αποδεικνύεται ο θεμέλιος λίθος στην ιστορία της Μπαρτσελόνα.
Αυτός οραματίζεται μία Μπαρτσελόνα που θα σκέφτεται, πράττει, δημιουργεί με πρότυπο τον ολλανδικό ποδοσφαιρικό τρόπο σκέψης. Αυτός υιοθετεί, διδάσκει και μαθαίνει στους Καταλονούς τα μυστικά του 4-3-3 και του ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου. Να επιτίθεται με τα μπακ και να αμύνεται με τους επιθετικούς. Αντικαθιστά την μαγκιά, με την τεχνική. Τα νταηλίκια, με την βαθιά τακτική γνώση του αθλήματος. Οραματίζεται την Μπαρτσελόνα και τις ακαδημίες της ως τον ομφαλό της ποδοσφαιρικής διανόησης.
Έτσι χτίστηκε το σημερινό ποδοσφαιρικό αριστούργημα και τους πήρε χρόνια για να γίνει αφού ως και οι Ερυθρός Αστέρας, το Αμβούργο, η Αϊντχόφεν, η Αστον Βίλα και η Φέγενορντ, ήταν μεγαλύτερα ποδοσφαιρικά μεγέθη από αυτή επειδή είχαν ήδη το κύπελλο πρωταθλητριών στην τροπαιοθήκη τους.
Οι σημερινοί παίχτες που όλοι θαυμάζουμε ήταν μωρά αν όχι αγέννητοι όταν ο Κρόϊφ έριξε στο χορτάρι τον Τσάβι και τον Γλαδιόλα κι έκανε την ομάδα διοικητικά και ποδοσφαιρικά μια ομοούσιο παρέα.. Ακόμη και σήμερα που απουσιάζει δεν χάνει τη Μπαρτσελόνα από τα μάτια του κι ας τη θωρεί από ψηλά. Γιατί αυτό ήταν το μεγαλειώδες δημιούργημά του στη ζωή και όχι το εφήμερο της μπάλας που έπαιξε.
Αυτή την ομάδα εκλήθη να αντιμετωπίσει η πράγματι γενναία χθες Γουβέντους. Άπλωσε πάνω στο χορτάρι όση ψυχή, όση σκληρότητα την έπαιρνε και ακόμη περισσότερη από αυτή που την έπαιρνε, (τουλάχιστον δυο παίχτες της θα έπρεπε να ήταν αποβλημένοι από το πρώτο ημίχρονο), προκειμένου να αντιμετωπίσει νικηφόρα τους ζογκλέρ του ποδοσφαίρου Μέσι, Νεϊμάρ και τον διψασμένο για τρόπαια υπερταλαντούχο Σουάρες.
Θα μπορούσε να συμβεί αν έπεφτε κάποιος μετεωρίτης για να χαθούν οι άνθρωποι όπως δεινόσαυροι, αλλά: Δεν συμβαίνει κάθε ημέρα και κυρίως αν η ημέρα αυτή είναι μέρα τελικού. Και κατά τα οιωθότα ενός θεού, πρέπει και τους μπλαουγκράνα να τους πιάσεις στον ύπνο ή σε στάδιο μεταβατικό όπως επί παραδείγματι πέρυσι τους τσάκωσε η Μπάγερν για να κερδίσεις.
Αλλά το μικρό θαύμα τρεις το μεγαλύτερο επτά.
Η Μπάρτσα επανήλθε κι άρχισε να χορεύει για να αφήσει ανεξίτηλο το ποδοσφαιρικό αποτύπωμά της -όπως ο Άγιαξ κάποτε- στα γήπεδα του κόσμου και στον αιώνα αυτό.. Επειδή είναι η ομάδα του κόσμου και όχι κάποιου εφοπλιστή ή βιομήχανου και πετρελαιά..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου