ΕΞΕΘΕΣΕ ΣΥΣΣΩΜΗ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ ΜΙΑ ΨΥΧΙΑΤΡΟΣ ΜΑΪΜΟΥ

Ευγένιος Ανδρικόπουλος

Κάποτε θα συνέβαινε νομοτελειακά.. Ένας εσμός από γιουσουφάκια που υποδύονται τους δημοσιογράφους εξέθεσαν ανεπανόρθωτα ένα επάγγελμα το οποίο παραλάβαμε ως λειτούργημα από τα ιερά τέρατα των δεκαετιών εξήντα, εβδομήντα και ογδόντα.

Ονόματα όπως του Βιδάλη, του Λογοθέτη, (αυτός μεταξύ άλλων υπήρξε και δάσκαλός μου) του Νίτσου του Γιάννη του Κάτρη του Γιαννάτου κυρίως ως συνδικαλιστή προέδρου της Ένωσης Συντακτών, του πατρός Καψή, μα και άλλων πολλών κατόπιν της νίλας που υπέστη η δημοσιογραφία με την απίθανη κουράδα που εμφανίστηκε ως ψυχίατρος, θα είχαν αυτοβούλως απαιτήσει τη διαγραφή τους από τα κιτάπια μιας Ένωσης ατάκτων υποταγμένων στους εργολάβους.

Τα γράφω εν βρασμώ ψυχής επειδή είχα από το 1990 προειδοποιήσει  επί του χρονικού του προαναγγελθέντος θανάτου μας. Τότε που με την εισβολή της ιδιωτικής τηλοψίας άπαντες μεθούσαν από το καθεστώς μιας επίπλαστης ευημερίας εγκαταλείποντας το καταστατικό μας ανοχύρωτο στη κατά συρροή και εξακολουθηση παραβίαση από κάθε παπατζή εργολάβο. Ασλγούσαν κυρίως επί του άρθρου  που επέβαλλε σε κάθε νέο Μέσο τη ποσόστωση του 80 % επαγγελματίες και 20 % νέους, προκειμένου να τους δοθεί ο απαραίτητος χρόνος μαθητείας πρωτίστως επί του ήθους του δημοσιογράφου. (άπαντες οι παλαιοί είχαν θητεύσει επί των αριστερών εντύπων της εποχής.. που ήταν δημοσιογραφικοί ναοί..)

 Δεν ήταν πως όταν ερωτώντο –ακόμη και σήμερα – αντί του ορισμού της είδησης παραδειγματίζονταν με τον άνθρωπο που δάγκωσε τον σκύλο αντί του ορθού πως «είδηση είναι ό,τι εκτρέπεται του κανόνος».

Ούτε πως πήραν ένα ματσούκι στο χέρι και ασελγούσαν επί της ελληνικής γλώσσας με αυτή τη βαρβαρότητα ώστε να φυτρώσουν στις ρίζες της μια σειρά παραφυάδες, οι οποίες υποχρέωσαν τους φιλόλογους στην αμυντική ανασύνταξή τους με μια σειρά νέων λεξικών.

Το χείριστο είναι πως γαλουχήθηκαν στο καθεστώς μιας δουλείας πρωτόγνωρης για τον χώρο, αφού ο εργοδότης – εργολάβος αποκτούσε δικαιώματα ζωής και θανάτου επί των εργαζομένων του υπό την εξής διαδικασία: Οι επί των τομέων -κυρίως του πολιτικού ρεπορτάζ- υπεύθυνοι ήταν «δοτοί», μέτριας πολιτικής αντίληψης άνθρωποι, τους οποίους επέβαλε η εκτελεστική εξουσία από κοινού με αυτόν και  με την Ένωση να σιωπά ένοχα.

Παρ’ όλ’ αυτά η δημοσιογραφία χάρις στην αυτοτέλεια των ταμείων της (όπως σε όλη την Ευρώπη) άντεξε για μια δεκαετία ίσως από κεκτημένη ταχύτητα και εξ αιτίας του γεγονότος πως ακόμη δεν είχε συνταξιοδοτηθεί η γενιά που αμυνόταν.

Για να έρθει η ..ευάερη και ευήλια περίοδος Σημίτη ο οποίος κατά στρατηγικό τρόπο άρχισε να της επιτίθεται όπως έπραξε με όλες τις χρυσοφόρες ΔΕΚΟ.. Αν θέλεις κάτι να το κατακτήσεις γιατί είναι υπερπολύτιμο άρα και πανάκριβο αγαθό, το ευτελίζεις στη συνέχεια το τεμαχίζεις σαν χασάπης και μετά το βγάζεις στις λαϊκές αγορές του νεοφιλελευθερισμού.

Τον ακολούθησε κατά πόδας ο Καραμανλής με  τον συνδικαλισμό του παρασκηνίου ο οποίος υπήρξε και η χαριστική βολή της δημοσιογραφίας. Πλέον οι κάποτε διάκονοί της εξισώθηκαν στους τοίχους των λαϊκών συναισθημάτων με την αλητεία και τη ρουφιανιά επειδή δεν έγραφαν. Αντέγραφαν τις εντολές των πολιτικών εργοδοτών τους. Πια η διασταύρωση της είδησης κατέστη βασικό αλλά εν ανεπαρκεία αγαθό για να περιοριστεί σε έντυπα περιθωριακά αριστερής κυρίως υφής που όμως το προσωπικό τους κατέστη γρήγορα γραφικό, αφού εντός της μακράς διαρκείας αποκριάτικη καπιταλιστική γιορτή καλυπτόταν από τα κομφετί του life style.

Πλέον έχουμε υπερβεί τον Ρουβίκωνα και επιστροφή δεν υπάρχει. Επειδή η σκυτάλη της εθελοδουλείας έχει για τα καλά περάσει στη η κοινωνία που με την σειρά της και τις επιλογές της έχει επιβάλλει αυτή τη δημοσιογραφία με αποτέλεσμα να μην ξέρεις ποιος έκανε πρώτος τι. Η κότα τ’ αυγό ή τ’ αυγό τη κότα.