Η ΥΠΟΤΕΛΕΙΑ ΕΧΕΙ ΟΝΟΜΑ ΚΑΙ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ..

Ευγένιος Ανδρικόπουλος

Είναι απολύτως ταπεινωτικό μια χώρα που στο διεθνές στερέωμα εμφανίζεται ως "ανεξάρτητη" και "αυτεξούσια" να συνδιαλέγεται -κατ' εντολή της ολιγαρχίας της- στήνοντας εμπορικές ή άλλες συμφωνίες  με την γείτονά της, υπό τον τρόμο των απειλών και των εκβιασμών μιας στρατιωτικής εμπλοκής. 

Είναι απολύτως εξευτελιστικό ένα κράτος κατά δήλωση των διαχειριστών του κυρίαρχο να υποδέχεται ως υποτελές τον πρωθυπουργό του εξ ανατολών γειτνιάζοντος άρπαγα, υπό τη ζοφερή πραγματικότητα της μετατροπής των συνόρων του σε κεφαλοτύρι, από τις καθημερινές  και πολλαπλές παραβιάσεις των μαχητικών αεροσκαφών του. 


 Και είναι τέλος εξοργιστικά θλιβερό η ηγεσία ενός κράτους να μαντρώνει τρομοκρατώντας δια των ενστόλων της το λαό, κατά τη στιγμή που υποδέχεται ως πουτάνα δια φανών και λαμπάδων τον αιμοσταγή νταβατζή μιας διεθνούς μαφίας που σαράντα χρόνια τώρα την περιπαίζει επί του ακρογωνιαίου λίθου της. Την Κύπρο..

Και ποιόν; Αυτόν που κατ’ επανάληψη στο παρελθόν, αρχής γενομένης από το 1821 με κορυφαία στιγμή εκείνη της δημιουργικής στρατιωτικής παραφροσύνης του πλοιάρχου από το θωρηκτό Αβέρωφ το 1913, μια χούφτα Ελλήνων επαναστατών τσάκιζαν γελοιοποιώντας τον. 

Σε αυτόν επιφύλαξε θερμότατη υποδοχή η ολίγιστη αν όχι μειοδοτική Ελληνική ηγεσία χθες ενώ εκ παραλλήλου καταδίωκε επί των οδών της οδύνης τον ίδιο το λαό της. Με αυτόν έκατσαν να συνφάγουν στο ίδιο τραπέζι οι απόγονοι του εν ονόματι Σημίτη πολιτικού ερπετού «ευχαριστώντας» τον δουλικά για την αποδοχή της πρόσκλησής τους. 

Με αυτόν συνοδευόμενοι από πενήντα οικογένειες αρπακτικά του λαϊκού πλούτου συνδιαλέχθηκαν ως άποικοί του στη διχοτόμηση και διανομή όλων όσων δεν τους ανήκουν. Από τη Θράκη ως τη Κύπρο. 

Αυτόν άκουσαν χθες με το βλέμμα καρφωμένο στο έδαφος να τους δηλώνει πως το Μπαρμπαρός δεν πρόκειται να αποχωρήσει από τη ζώνη κυριαρχίας τους αν δεν λάβει το ποσοστό του δίκην προστασίας της καλντεριμιτζού Ελλάδας. 

Παρ’ όλ’ αυτά η στάση τους δεν στοιχειοθετεί καμιά έκπληξη. 

Από το «σφάξε με αγά μου ν’ αγιάσω» ως τον Μεταξά που σύρθηκε σε εκών άκων σε πόλεμο και το «ιδού ο στρατός σας» προς τον Αμερικανό πρεσβευτή Πιουριφόϋ μετεμφυλιακά, αυτή ήταν είναι και αν κρίνω από τη πολιτική συμπεριφορά του λαού θα εξακολουθήσει να είναι η ηγέτιδα τάξη της χώρας. 

Μια τάξη που εκατονταετίες τώρα χρησιμοποιεί τον λαό ως εργαλείο παραγωγής της ευδαιμονίας της και που όταν κρίνει πως είναι υπεράριθμος μετατρέπει τις θέσεις εργασίας σε ονομαστικές όπως τα εισιτήρια διαρκείας των γηπέδων με τα υπόλοιπα να αποβάλλονται δια μέσου του κοινωνικού σκουπιδοφάγου στη χωματερή της ιστορίας.