Ο ΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡ ΟΛΑΝΤ ΚΗΡΥΣΣΕΙ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ..ΧΑΛΑΡΩΣΗΣ..

 Το σύννεφο εκ δυσμών έφερε βροχή εμπαιγμών..

Σύσσωμα τα καθεστωτικά ΜΜΕ ανέδειξαν χθες την κατάθεση του προϋπολογισμού στη Γαλλία από την κυβέρνηση Ολάντ και Βαλς περίπου ισάξια μια Γαλλικής επανάστασης στην Ευρώπη. 

Υπήρξαν και μερικά πιο εγκρατή που την παρουσίασαν κάπως ως «μάχη κατά της λιτότητας», ή  ως «σφήνα» από κοινού με την Ιταλία στην αντίσταση κατά της «γερμαναρού Μέρκελ» όπως θα έλεγε και ο Τράγκας. 

Και προς τι τόσος πόνος και κοπετός; 

Για μια περίοδο χάριτος δύο ετών!! Δηλαδή αντί της προσαρμογής στον περί των ελλειμμάτων όρο του Συμφώνου σταθερότητας στο 3% το 2015, να τηρηθεί αυτός το 2017. Ναι τόσο καλά.. Βγήκαν λοιπόν στα κεραμίδια τα Μιντιακά γιουσουφάκια και σαλπίζουν την εξέγερση του Νότου κατά του Βορά σε μια συμφωνία γεμάτη φάλτσα. Και ιδού το γιατί:


Πρώτον, γράφει ο Ριζοσπάστης στ’ αποκαλυπτικά του, στη Γαλλία ή την Ιταλία (όπως και σε όλη την ΕΕ) ανεξάρτητα πώς βαφτίζονται τα μέτρα, προχωρά το δίχως έλεος σφυροοκόπημα εργασιακών και άλλων λαϊκών δικαιωμάτων. Αν πάρουμε και τον ίδιο τον προϋπολογισμό της Γαλλίας, που έγινε αφορμή για τους «διθυράμβους» των δήθεν αντιστασιακών, θα δούμε ότι προβλέπονται περικοπές 21 δισ. ευρώ για το 2015 που αφορούν σε δαπάνες υπηρεσιών Υγείας, οικογενειακά επιδόματα. Επιπλέον, απολύσεις δημόσιων υπαλλήλων και μειώσεις των μισθών τους. 

Επίσης, οι επιπλέον απαιτήσεις των βιομηχάνων που ετοιμάζεται να ικανοποιήσει η γαλλική κυβέρνηση προβλέπουν: Επέκταση των μορφών ελαστικής απασχόλησης, δυνατότητα αμοιβών με μισθούς χαμηλότερους από τον κατώτατο, άνοιγμα των καταστημάτων τα βράδια και τις Κυριακές στους κλάδους του Τουρισμού, του Εμπορίου και της Διανομής.

Δεύτερον, ας δούμε αυτή καθεαυτή τη λεγόμενη χαλάρωση. Η Γαλλία αλλά και η Ιταλία για λογαριασμό των αστικών τους τάξεων διαπραγματεύονται τη «χαλάρωση», επιμήκυνση του χρόνου επίτευξης της μείωσης του ελλείμματος, γιατί θέλουν να έχουν διαθέσιμα κρατικά κεφάλαια ώστε να μπορούν να επιδοτήσουν τους καπιταλιστές των χωρών τους με επενδύσεις ή να κάνει το ίδιο το κράτος επενδύσεις σε υποδομές σε όφελος των καπιταλιστών. 

Το ίδιο κάνει. Γιάννης κερνάει Γιάννης πίνει. 

Αλλά για την εργατική τάξη δεν διαφοροποιείται καθόλου το καθεστώς εκμετάλλευσής της και δεν αλλάζουν οι όροι ζωής της. Αντε να δώσουν κάποια ψίχουλα στην ακραία φτώχεια, κάποιες ελάχιστες θέσεις εργασίας.

Τρίτον, σχετικά με τις τριβές που υπάρχουν ανάμεσα στη Γερμανία, τη Γαλλία και την Ιταλία. Αυτές είναι υπαρκτές και έχουν σχέση με τον ανταγωνισμό των αστικών τάξεων για τα ιδιαίτερα συμφέροντά τους. 

Η έριδα υφίσταται για το ποιος θα έχει τη μικρότερη απώλεια στην περίοδο της κρίσης που απαξιώνεται ένα μέρος του κεφαλαίου, ποιες θα βγουν λιγότερο ή περισσότερο ενισχυμένες μετά την καπιταλιστική οικονομική κρίση, στην ανάκαμψη, και από την άλλη για τη νέα έφοδο για το ξαναμοίρασμα αγορών, πλουτοπαραγωγικών πηγών και σφαιρών επιρροής. (οι κατά τόπους φωτιές που έχουν ανάψει στην υφήλιο το αποδεικνύουν)

Και αυτά με δεδομένο ότι η καπιταλιστική κρίση στην Ευρωζώνη και την ΕΕ επιμένει και δεν έχει ακόμη ξεπεραστεί, αλλά και το διαφορετικό σημείο που βρίσκεται κάθε οικονομία (μικρή ανάπτυξη στη Γερμανία, στασιμότητα στη Γαλλία, ύφεση στην Ιταλία). Ο ανταγωνισμός προκύπτει από την ανισόμετρη καπιταλιστική ανάπτυξη που ισχύει σε διεθνές επίπεδο, αλλά και σε εθνικό και κλαδικό, δηλαδή διαπάλη ανάμεσα σε μονοπωλιακούς ομίλους. Βεβαίως στο πλαίσιο του ανταγωνισμού υπάρχει και ο συμβιβασμός, γι' αυτό ορισμένοι γράφουν για σιωπηρή αποδοχή αυτής της πολιτικής από τη Γερμανία με «χλιαρές» αντιδράσεις.

 
Τέταρτον, δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής ότι αυτός ο ανταγωνισμός δεν αλλάζει το γεγονός ότι όλες οι αστικές τάξεις, σε κάθε χώρα και την ΕΕ συνολικά, έχουν κοινή στρατηγική εξυπηρέτησης των συμφερόντων των καπιταλιστών. Γι' αυτό είναι κοινή η απαίτηση για πετσοκομμένα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα, με όσο το δυνατόν πιο συμβιβασμένους εργάτες, είτε παίρνουν λιγότερα είτε περισσότερα «ψίχουλα» από τον πλούτο που παράγουν. Γκέγκε;  Περισσότερο λιανά δεν γίνεται..