Ευγένιος Ανδρικόπουλος
Αριθμολάγνος δεν υπήρξα ποτέ. Γιατί ακόμη και οι φυσικοί αριθμοί δεν είναι ποτέ αυτεξούσιοι. Η αποκωδικοποίησή τους θα εξαρτάται πάντα από τη θέση τους μέσα στο σύνολο. Το ένα πλάι στο ένα μπορεί να σημαίνει 1,1 μπορεί να σημαίνει και 11.
Ωστόσο πάντα θα έχουν την αξία τους ως μονάδα μέτρησης ενός συνόλου. Των τετραγωνικών μέτρων που υποδηλώνουν την ασφάλεια μιας στέγης για παράδειγμα. Το αποτέλεσμα της εξίσωσης του αθροίσματος των εισοδημάτων σου μείον τις υποχρεώσεις σου, που προσδιορίζει και τη ποιότητα της ζωής σου.
Αυτά σε επίπεδο ατομικό αφορούν το «έχειν» του καθενός εξ’ ημών, που επί εκατονταετίες πολλές η εξωνημένη διανόηση της ηγέτιδας τάξης μιας καπιταλιστικής κοινωνίας, ονόμαζε οικονομία και πεμπτουσία της ζωής.
Ή αλλιώς θεμέλιο της πολιτικής.
Για τα άλλα που παραπέμπουν στο «είναι», την ύπαρξη δηλαδή του καθενός εξ ημών, σε έπειθαν πως ανήκουν στον χώρο της βιολογίας και τα προσπερνούσαν σφυρίζοντας αδιάφορα.
Να όμως που μόλις τέσσερα χρόνια ανθρωποκαταστροφής απόδειξαν ότι: Δεν υπάρχει το «έχειν» αν δεν υφίσταται το «είναι». Με λόγια απλά αν δεν είσαι δεν μπορείς να έχεις ει μη μόνον μια θέση στον παράδεισο ή τη κόλαση, για όσους έχουν πληγεί ανεπανόρθωτα από μεταφυσικές δοξασίες.
Κάτι ωστόσο που οι λακέδες των τοκογλύφων δεν θέλουν να συνειδητοποιήσεις γιατί αυτομάτως τα πράγματα θα έρθουν στη φυσική τους θέση.
Ο δημιουργός-άνθρωπος θα υψωθεί πάνω από το δημιούργημά του-οικονομία τεχνολογία.
Οι εξουσίες –εκτελεστική, νομοθετική, δικαστική-θα τεθούν υπό τις διαταγές του με τις τράπεζες να υποκλίνονται στην κυριαρχία του. Ακριβώς το αντίστροφο απ’ ότι σήμερα συμβαίνει για να υπόκεινται άπαντες ενεοί τις συνέπειες αυτής της φυσικής διαστροφής.
Τη ζωή στο απόλυτο κενό.
Δεδομένου ωστόσο πως η φύση σιχαίνεται τα κενά αυτό δεν θα κρατήσει πολύ. Άρχισαν ήδη τα πρώτα σκιρτήματα της ζωής να εμφανίζονται δειλά από τον αναπτυγμένο Βορά ως τον καθυστερημένο Νότο και από την «απολίτιστη» ανατολή ως την «πολιτισμένη» δύση.
Και πάντα κόντρα στον φόβο της απώλειάς της.
Γιατί όταν αυτή τελεί υπό το καθεστώς μιας σατραπικής αιχμαλωσίας, δεν είναι ζωή, είναι επιβίωση.
Θ’ αποτινάξει επομένως ο άνθρωπος τους ζυγούς που του έχει φορέσει το διεθνές ιερατείο των τοκογλύφων κι αυτό είναι βέβαιο. Αυτό που δεν γνωρίζω είναι αν θα το κάνει ακολουθώντας την επαναστατική προτροπή από τον Θούριο του Βελεστινλή, ή στη λογική της απόγνωσης που θέλει εκείνον που φοβάται τα ύψη να μην πετάει ποτέ. Κι όποιος δεν πετάει ποτέ, μια ζωή θα σέρνεται σαν τα σκουλήκια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου