Ανωνύμου του Έλληνος Πέρασα και φέτος πολύ όμορφα στο Φεστιβάλ της Κ.Ν.Ε. και του ΟΔΗΓΗΤΗ. Κάθε χρόνο πάω να καμαρώσω, να χαρώ, να συλλειτουργήσω στο μέγα διαχρονικό της γενιάς μου
Δημιούργημα, που κόντρα στους χαλεπούς καιρούς εξακολουθεί να παραμένει κυψέλη πολιτισμού και πολιτικής, κοινωνικής δράσης.
Πότε κιόλας 40 χρόνια πέρασαν σαν μια γουλιά κρασί; Χθες στήναμε την πρώτη Γιορτή της Νιότης (19 - 21 Σεπτεμβρίου 1975) στο γήπεδο Ζωγράφου, δουλεύαμε ασταμάτητα τρεις μέρες.
Μετά το τέλος των εκδηλώσεων ξεστήσαμε εξέδρες, περίπτερα και λοιπές κατασκευές, μαζέψαμε πράγματα, καθαρίσαμε τον χώρο να τον παραδώσουμε, όπως τον πήραμε. Στις 12 το μεσημέρι της Δευτέρας κατάκοποι πλην τρισευτυχισμένοι –πού να κολλήσει ύπνος μετά από τέτοια προσπάθεια;- ρίξαμε ωριαίο ποδοσφαιρικό αγώνα –«Οργανωτική Επιτροπή» εναντίον «Ομάδων Περιφρούρησης»- πριν πάμε στα σπίτια μας και... ξεραθούμε για ένα σαρανταοκτάωρο!
Ακολούθησε η Πολιτεία της Νιότης με τις εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες στο Άλσος Περιστερίου, για χρόνια το μεγαλύτερο πολιτιστικό και πολιτικό γεγονός της Βαλκανικής. Κατόπιν η Καισαριανή, του Βεΐκου κι αλλού.
Ανοίξαμε νέους δρόμους, δημιουργήσαμε πρωτότυπο πολιτιστικό έργο, δουλέψαμε σε καινούριες συνθήκες την δημοτική και λαϊκή μουσική κληρονομιά, αναδείξαμε προσπάθειες και στις άλλες καλές τέχνες, αυτοσχεδιάσαμε με όλες τις αδυναμίες μας και τα πλεονεκτήματα, διαπαιδαγωγηθήκαμε και διαπαιδαγωγήσαμε ολάκερη νεολαία. Τελευταία έως τώρα πολιτικοποιημένη, συνειδητοποιημένη, μαζικά και οργανωμένα αγωνιζόμενη νεολαία, πριν ενσκήψει ο πίθηκος γέννημα της ιδιωτικής τηλοψίας!
Ακόμα και ο σκουπιδότοπος στο Περιστέρι, το κατ’ ευφημισμόν Άλσος, απόκτησε ταυτότητα και ζωή, έγινε ό,τι είναι σήμερα. Αμέτρητες προφεστιβαλικές εκδηλώσεις, σε κάθε πόλη και χωριό, κάθε χρόνο, ξεχωριστή κοιτίδα δημιουργίας, χαράς, αγώνα. Μόνο το όνομά του ήταν λιγάκι προβληματικό, μάλλον ελλειμματικό.
Έπρεπε να το λέμε Πανηγύρι Νεολαίας, αλλά τότε ήταν της μόδας τα Φεστιβάλ Κομμουνιστικών Νεολαιών σε όλο τον κόσμο και δεν μετρήσαμε με απόλυτη ακρίβεια, δεν τιμήσαμε ως προς τα βαφτίσια της λαϊκής μας παράδοση. Τα ράσα δεν κάνουν, όμως, τον παπά! Επιβεβαιώνεται κάθε χρόνο από την ίδια την ζωή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου