Θρήνος για ένα ακόμη αθώο θύμα του εγκληματία Νετανιάου. Στην αποκλεισμένη Γάζα δεν υπάρχουν ούτε σειρήνες να προειδοποιούν ούτε "πάτριοτ" και αντιαεροπορικά να προστατεύουν...
Καθώς
πύραυλοι και οι ρουκέτες συνεχίζουν το αποτρόπαιο πήγαινε-έλα, οι
κηδείες στην Γάζα δεν έχουν τελειωμό ενώ οι ισραηλινοί έφεδροι
συνωστίζονται έξω από την περικυκλωμένη από παντού παλαιστινιακή αυτή
περιοχή.Είναι ένα φονικό παιχνίδι δίχως τελειωμό, αφού οι ισραηλινοί επιμένουν ανενόχλητοι να παραβιάζουν κάθε διεθνή νόμο.
Ούτε διαφαίνεται κάποιο τέλος στην τελματωμένη ιστορία της «επίλυσης του Μεσανατολικού» μια και αυτό ακριβώς το τέλμα εξυπηρετεί κυρίαρχα συμφέροντα.
Έτσι αντί να καθίσουν οι σπουδαίοι να γιατρέψουν την χρονίζουσα ασθένεια, την στερούν από κάθε αποτελεσματικό φάρμακο.
Βγήκε λοιπόν, ο Μπαράκ Ομπάμα και μίλησε για άλλη μια «κατάπαυση του πυρός».
Δηλαδή, ό,τι είχε γίνει και με την προηγούμενη κρίση. Μόνο που αυτή τη φορά, οι ρουκέτες της Χαμάς φτάνουν πιο μακριά. Και οι σειρήνες ηχούν στην Ιερουσαλήμ και το Τελ Αβίβ, Και απειλείται ακόμα και το αεροδρόμιο Μπεν Γκουριόν.
Αλλά φυσικά οι αμερικανοί έχουν εφοδιάσει το Ισραήλ με «ατσάλινο θόλο». Και οι συστοιχίες των «Πάτριοτ» κάνουν τη δουλειά τους εξουδετερώνοντας τις ρουκέτες της Χαμάς.
Ωστόσο η Χαμάς, δεν έχει τα αντιαεροπορικά μέσα να ανασχέσει τα ισραηλινά μαχητικά της αμερικανικής βοήθειας. Έτσι το ισοζύγιο των θυμάτων γέρνει δραματικά εις βάρος των Παλαιστίνιων.
Που υπομένουν χρόνια τώρα και τον «διεθνή» αποκλεισμό, επειδή έτσι θέλουν οι σιδερόφρακτοι χωροφύλακες των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή.
Εδώ ακριβώς να επισημάνουμε πως τα σημερινά αιματηρά γεγονότα στη Μέση Ανατολή –από τη Συρία και το Ιράκ στη Γάζα- δεν είναι ξεχωριστά, αλλά αλληλένδετα.
Όπως ο χάρτης των Βαλκανίων άλλαξε πριν λίγα χρόνια, έτσι κι η Μέση Ανατολή, δεν θα μείνει όπως την άφησε η αλήστου μνήμης βρετανική αυτοκρατορία.
Αλλά ο κουρνιαχτός από τις επικείμενες αλλαγές θα αργήσει να κατακάτσει. Όπως ακριβώς γίνεται και με τα επακόλουθα της πολυδιαφημισμένης «Αραβικής Άνοιξης», που θα έφερνε εκδημοκρατισμό και μεγαλύτερη κοινωνική ενότητα. Τα επακόλουθα τα βλέπουμε:
# Στη Λιβύη (όπου το ΝΑΤΟ βοήθησε τους «δημοκρατικούς» να εξοντώσουν τον Καντάφι) –βαλκανιοποιήθηκε και η Συρία, σε τουλάχιστον τρία ντε φάκτο κρατίδια.
# Στην Αίγυπτο, όπου οι στρατιωτικοί πήραν πάλι το πάνω χέρι.
# Στο Μπαχρέιν, όπου το δημοκρατικό κίνημα συνετρίβη με τη βοήθεια σαουδαραβικών δυνάμεων –μην μας χαλάσουν τώρα κάποιοι την πιάτσα…
# Στο Ιράκ, ενώ το ενδιαφέρον των Μέσων επικεντρώνεται στη διαμάχη ανάμεσα στους Σιίτες, τους Σουνίτες και τους Κούρδους, ξεπερνιέται το γεγονός, ότι βαλκανιοποιήθηκε και το Ιράκ. Ήδη οι Κούρδοι διέκοψαν κάθε σχέση με την κεντρική κυβέρνηση.
# Στο κρεβάτι του Προκρούστη και η Συρία, που είναι διχασμένη σε κυβερνητικά ελεγχόμενη και κατεχόμενη από τους αντικαθεστωτικούς αντάρτες.
Τι απομένει; Ο Λίβανος που ήδη μετά τον 16χρονο εμφύλιο παραμένει διχασμένος σε θρησκευτικές εθνότητες που ζουν σε μια «εύθραυστη εκεχειρία».
Και η Ιορδανία. Ποιος θέλει μια «Ελβετία» στην περιοχή;
Όλο εκείνο η «το μεγάλο φαγοπότι» από τους αγγλο-γάλλους συμμάχους, που είχε ξεκινήσει το 1914 όταν αποφασίστηκε η διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όταν η Μεγάλη Πύλη συμμάχησε με την Γερμανία και την Αυστρουγγαρία στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1914, φαίνεται να ολοκληρώνεται έναν αιώνα μετά.
Η ιστορία μοιάζει με τραγωδία
Εκεί γύρω στα 1915, η Βρετανία ευρισκόμενη σε απόγνωση, είχε κάνει μυστική συμφωνία με τον Εμίρη Χουσεΐν, τον κυβερνήτη της περιοχής Χετζάζ στη Δυτική Αραβία, για να ξεσηκώσει τους Άραβες εναντίον των Οθωμανών Τούρκων. Σε αντάλλαγμα τους είχαν υποσχεθεί ανεξαρτησία σε ολόκληρο τον Αραβικό Κόσμο… (Πριν ακόμη ανακαλυφθεί το πετρέλαιο στην περιοχή).Την ίδια ώρα όμως, μια άλλη μυστική συμφωνία των Sykes-Picot μοίραζε τον αραβικό κόσμο σε Βρετανία και Γαλλία.
Ταυτόχρονα η Βρετανία (γνωστή με το μοτίβο «διαίρει και βασίλευε» πραγματοποιούσε την περιβόητη διακήρυξη «Balfour» με την οποία ενθάρρυνε τους αποδιοπομπαίους Εβραίους να μεταναστεύσουν στις παλαιστινιακές περιοχές της Συρίας. Τον καταλύτη για τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ.
Η προδοσία των Αράβων, αποκαλύφθηκε στην μεταπολεμική συμφωνία των Παρισίων και καταγράφηκε στη Συμφωνία του Σαν Ρέμο, το 1920.
Η Συρία κόπηκε στα τέσσερα: Παλαιστίνη, Υπεριορδανία, Λίβανος και σημερινή (;) Συρία. Τα δύο πρώτα κομμάτια πήραν οι Άγγλοι και τα άλλα οι Γάλλοι.
Μια αλλιώτικη ιστορία εμφανίστηκε στη δεκαετία του ’50 με την επικράτηση επαναστατικών εθνικιστικών κινημάτων στον αραβικό κόσμο. Κι οι Βρετανοί και Γάλλοι ιμπεριαλιστές στάθηκαν αδύναμοι να αντέξουν στη λάβα εκείνου του ηφαιστείου.
Αλλά με νύχια και με δόντια στήριξαν το δημιούργημά τους το κράτος του Ισραήλ.
Ο αραβικός κόσμος διχασμένος πια, (πολιτικά και θρησκευτικά) βρίσκεται για μια ακόμη φορά αντιμέτωπος στους αποικιοκράτες, τον Σιωνισμό και τον δυτικό πολιτικό και πολιτισμικό ιμπεριαλισμό.
Περιμένοντας την επόμενη έκρηξη, προσδοκώ νέα απόφαση του ΟΗΕ, χωρίς ωστόσο να ελπίζω ότι θα τιμωρηθούν οι πρωταίτιοι της νέας αιματηρής γεωστρατηγικής ανακατωσούρας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου