Η ΕΠΟΝΟΜΑΖΟΜΕΝΗ "ΜΕΣΙ" ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΗ ΦΟΥΣΚΑ..

 Ευγένιος Ανδρικόπουλος

Θεωρώ πολυτέλεια περιττή να επισημάνω πως χθες η Αργεντινή αγωνιζόταν με εννιάμισυ παίχτες εντός μιας αρένας Μουντιαλικού βιασμού, που όμως θα κρατούσε πολύ λιγότερο από εννιάμισυ εβδομάδες. Μόνον εννιάμισυ λεπτά από την έναρξη του δευτέρου ημιχρόνου της παράτασης. Γιατί από το γήπεδο έλαμψαν δια της απουσίας τους ολόκληρος ο Μέσι και ο μισός Ιγκουαήμ .

Για τον δεύτερο ουδείς έχει να παρατηρήσει το παραμικρό δεδομένου πως αν δεν απαλλάσσεται λόγω ποδοσφαιρικής ευήθειας, ασφαλώς απαλλάσσεται λόγω ανικανότητας. Την εκ θεού ή του Κρος δοθείσα ως δώρο ευκαιρία  που δεν μετάλλαξε σε  γκολ στο πρώτο δεκαπεντάλεπτο του αγώνα ,δεν θα την έχανε  Έλληνας εραστιτέχνης ενός τοπικού πρωταθλήματος ορεινής επαρχίας, που το γήπεδο κατά κανόνα κατηφορίζει.

Κατ’ αντιστοιχία και ο πολύς Παλάσσιο επί του οποίου για τους σχολιαστές του αγώνα συσσωρεύονται πολλά κιλά μπάλας στο κρανίο του.. Με δεδομένο ωστόσο το περιεχόμενο μιας μπάλας, εύκολα γίνεται αντιληπτό το γιατί έπιασε αέρα επιχειρώντας λόμπα  με την κνήμη(!)  μόνος απέναντι στο Νόϋερ. Φυσική συνέπεια αυτού ήταν να στείλει τη μπάλα για βοσκή στις κερκίδες.

Αλλά μ’ αυτούς ως εδώ. Επειδή δεν δικαιούσαι να απαιτήσεις από κάποιον περισσότερα απ’ αυτά που μπορεί να σου δώσει.

Με τον πολύ Μέσι όμως; Τι είδους ποδοσφαιρική φούσκα είναι αυτή που όταν δίπλα του δεν βρίσκονται ο Τσάβι ή ο Ινιέστα και ο Φάμπερκας με τον Ντάνυ Άλβες , σκάει με πάταγο μέσα στο γήπεδο και εξαϋλώνεται; Κάθε φορά που έπαιρνε την μπάλα στα πόδια του την έχανε στο δευτερόλεπτο σαν να την παρέδιδε αυτομάτως στην Αστυνομία –εν προκειμένω στον Σβάϊνστάϊγκερ- γιατί πίστευε πως επρόκειτο περί ωρολογιακής βόμβας!

Και μάλλον έτσι ήταν αφού οι ποδοσφαιρικοί του ώμοι αποδείχθηκαν ιδιαίτερα ασθενικοί για να σηκώσει το περιέχον από το περιεχόμενο του συγκεκριμένου τοπιού, που δεν ήταν άλλο από το αβάσταχτο ηθικό βάρος ενός τελικού.

Λίγος, ελάχιστος , απέναντι σε αμυντικά χαφ όπως ο Σβαϊστάϊγκερ που όσες φορές χρειάστηκε τον κατάπιε σαν ουζομεζέ. Περιπατητής σε βαθμό κακουργήματος για το σύνολο της ομάδας του που: Επί εκατόν είκοσι λεπτά αμυνόταν συγκινητικά και αποτελεσματικά μέσα στο γήπεδο κρατώντας τους Γερμανούς μακριά από την εστία του. Δυο φάσεις και όχι ευκαιρίες έκαναν όλες κι όλες και τη μία την μετουσίωσαν σε γκολ. Μόνο που στο ποδόσφαιρο αυτό μετράει και όχι το όνομα.

Αν επομένως υπήρχε ποδοσφαιρική δικαιοσύνη θα έπρεπε σήμερα να συγκληθεί το ιερατείο της Ουέφα και να απαιτήσει από τον Μέσι, όχι απλώς την επιστροφή των χρυσών παπουτσιών, αλλά και των καλτσών που φορούσε στον χθεσινό αγώνα. Για να μην προεκταθώ και στις εμφανίσεις μασκαράτες με το περιβραχιόνιο που φόρεσε σε όλα τα ματς του συγκεκριμένου Μουντιάλ. Επειδή όποιος αποδέχεται την αρχηγία οφείλει να γνωρίζει πως αυτή προϋποθέτει ηγετικό χαρακτήρα και παραδειγματική δράση. Οι Εσκιμώοι δεν παίρνουν ένα χάσκι από το σωρό για να οδηγήσει τα σκυλιά και να σύρει το έλκηθρο. Το επιλέγουν στη βάση των δεξιοτήτων και ικανοτήτων του.

Το παιδί δεν κάνει.. Ποτέ δεν έκανε.. Και είναι το επιεικέστερο που θα μπορούσα να αποτυπώσω γιατί αν ήθελα να τον μειώσω έτι περισσότερο θα εξέθετα την φιγούρα του πλάϊ σε εκείνη του συμπατριώτη του Μαραντόνα. Θα γινόταν έτσι απολύτως σαφές το ανίερο των συγκρίσεων αυτών. Αναφέρομαι στον ποδοσφαιριστή που πήρε μια εθνική μόνος του και την στόλισε με τις δάφνες του τροπαιούχου. Στον ποδοσφαιριστή που πήρε μια ομάδα –την Νάπολι- και την ενθρόνισε μόνος του στο βάθρο του πρωταθλητή. Και πως τέλος ακόμη και αυτά να μην είχαν συμβεί μούσκεψε στον ιδρώτα του τη φανέλα με το εθνόσημο της χώρας του. Κι αυτό δηλώνει πολλά αν δεν τα λέει όλα..