ALL INCUSIVE .. ΚΥΡΙΩΣ ΤΑ ΚΕΡΔΗ

Ευγένιος Ανδρικόπουλος

Στην ευάλωτη και εν ολίγοις κατευθυνόμενη από μονοπωλιακούς (ο ένας εκ των δύο εβραϊκής ιδιοκτησίας είναι το Τούϊ) ομίλους, οικονομία του τουρισμού, έχουν  εναποθέσει τις ελπίδες επιβίωσης του λαού οι εγχώριοι λακέδες των τοκογλύφων. 

Και πότε; 

Όταν το διεθνές περιβάλλον τόσο πολιτικά όσο στρατιωτικά διπλωματικά και οικονομικά είναι απολύτως ρευστό και όταν ως εξ αυτού η χώρα υποχρεούται από τους Ευρωπαίους νταβατζήδες, στη συμμόρφωση έναντι μιας σειράς πολιτικών αποφάσεών τους, δια των οποίων αμφισβητούνται ευθέως τα συμφέροντά της. 


Τα persona non grata, που εκδίδονται το ένα πίσω από το άλλο από τα τοκογλυφικά εκμαγεία των Βρυξελλών κατά ισχυρών προσωπικοτήτων του Ρωσικού έθνους, ουσιαστικά υπονομεύουν την κάθοδο υψηλού αλλά και μέσου εισοδηματικού επιπέδου, ξανθών επισκεπτών. Η ένοχη σιωπή που από την άλλη διατηρεί απέναντι στη σφαγή της Γάζας  η συγκυβέρνηση των ανδρεικέλων, αμφισβητεί στη πράξη την παραθεριστική επιλογή της χώρας μας από τη συντριπτική πλειοψηφία των Ευρωπαϊκών λαών, που σε κάθε ευκαιρία εξεμούν χολή κατά των ισραηλινών. 

Ο λόγος της σιωπής, βρίσκεται στην εκποίηση της χώρας αποτέλεσμα της οποίας ήταν να περάσει ο συγκροτημένος ξενοδοχειακός της τουρισμός, σε μια διεθνή ελίτ της οποίας η καταγωγή είναι εβραϊκή. Δεμένη έτσι πισθάγκωνα η Ελληνική συγκυβέρνηση των λακέδων, ξέρει πως στη παραμικρή της ένσταση κατά του κράτους τρομοκράτη, θα την φέρει ακαριαία αντιμέτωπη με το πρόβλημα της τουριστικής απογύμνωσής της και ως εκ τούτου με το φάσμα της συλλογικής πείνας επειδή: 

Μέσα στις τελευταίες δύο δεκαετίες οι κυβερνήσεις των dealers, μετάλλαξαν  εγκληματικά την οικονομία από αγροτοκτηνοτροφική και μεταπρατική  που μας παρείχε πλήρη διατροφική επάρκεια, σε οικονομία ευκαιρίας στην οποία ανήκει και ο τουρισμός. Απόδειξη των όσων περιγράφω είναι η ραγδαία αύξηση του συνόλου των κλινών κατά την τελευταία δεκαετία. 

Αύξηση από την οποία τη μερίδα του λέοντος αποσπούν τα ξενοδοχειακά συγκροτήματα πέντε αστέρων αντιθέτως με τα καταλύματα του αγροτοτουρισμού που μειώνονται δραματικά και που κάποτε αποτελούσαν το συμπληρωματικό εισόδημα. Το 2000 επί παραδείγματι μόνο το 1% των ξενοδοχείων άνηκε στην κατηγορία των 5 αστέρων, έχοντας στην ιδιοκτησία του το 5,8% των δωματίων, ποσοστό που ανήλθε το 2010 κοντά στο 3,5% με ιδιοκτησία κλινών που αγγίζει το 13% και που αυξάνεται κάθε χρόνο με πρόοδο γεωμετρική. 

Φυσικά και δεν συμβαίνει το ίδιο με τα studios τα οποία μαζί με τα ξενοδοχεία του μειωμένου αριθμού συμβολικών της πολυτέλειάς τους"αστέρων" , αποτελούσαν  το καταφύγιο των Ευρωπαϊκών λαϊκών οικογενειών, (μηδέ εξαιρουμένων και των δικών μας), που πλέον εξ’ αιτίας της οικονομικής τους ισχαιμίας, το ταξίδι προς τη χώρα μας είναι όνειρο απατηλό. Στην ως εξ αυτών προπαγανδιστική γραμμή του καθεστώτος, πως έτσι είναι καλλίτερα γιατί ο εισοδηματικός πήχυς έχει υψωθεί, η απάντηση είναι μία. 

Πλανάστε πλάνην οικτρά.

 Επειδή στα πεντάστερα ξενοδοχειακά συγκροτήματα των μονοπωλιακών ομίλων ο κανόνας είναι “all inclusive”. Κυρίως τα κέρδη. Η παραμονή είναι προπληρωμένη στο σύνολό της και τα περιθώρια κατανάλωσης προϊόντων στην εκτός των παραθεριστικών τους φυλακών αγορά είναι σχεδόν μηδενική. Αντιθέτως με τις λαϊκές οικογένειες που ο φθηνός ύπνος τους παρείχε τη δυνατότητα εκείνου του υπολοίπου στο πορτοφόλι τους, που θα ξοδευόταν στην παραπλεύρως ταβέρνα ή το παρακάτω μπακαλικάκι. 

Έτσι όλα τα περί τουριστικής ανάπτυξης, η οποία πέρα από τους κινδύνους που επιφυλάσσει ως μονοσήμαντη επιλογή, είναι ένας μύθος. Κάτι σαν την κυριαρχία του Ελληνικού λαού επί της επικράτειάς του.