Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΟΥ 1916 ΚΑΙ Η ΣΥΡΙΑ ΤΟΥ 2014

Τι υπενθυμίζουν

"The Times"


 

 Την άποψη πως μια παλιά αγγλογαλλική συμφωνία αποικιοκρατικού χαρακτήρα στη Μέση Ανατολή στέκεται εμπόδιο στην ειρηνευτική διαδικασία στη Συρία, εκφράζουν σε άρθρο τους οι Times του Λονδίνου.

H αποικιοκρατική σχεδίαση του τότε, προδιαθέτει για την τωρινή διεθνής διάσκεψη για το μέλλον της Συρίας...
 
  Πρόκειται για την διαβόητη Συμφωνία Σάικς-Πικό που εκπονήθηκε κάτω από άκρα μυστικότητα το 1916, οπότε η Βρετανία και η Γαλλία μοίρασαν σε σφαίρες επιρροής πολλές από τις αραβικές επαρχίες της τότε καταρρέουσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.


  Bάσει εκείνης της  συμφωνίας, που πήρε το όνομα της από τον -τότε 36χρονο- Βρετανό συνταγματάρχη, Μαρκ Σάικς, και τον Γάλλο συνταγματάρχη, Φρανσουά Ζορζ-Πικό, η σημερινή Νότια Τουρκία θα ήταν υπό τον έλεγχο της Γαλλίας, η σημερινή Συρία υπό γαλλική επιρροή, το σημερινό Ιράκ και η Ιορδανία υπό βρετανική επιρροή και ένα κομμάτι του σημερινού Ιράν υπό βρετανικό έλεγχο.

 Ουδείς, ωστόσο, υπολόγισε τότε τους Κούρδους της ευρύτερης περιοχής, με αποτέλεσμα 30 εκατομμύρια Κούρδοι σήμερα να κατοικούν στην Τουρκία, το Ιράν, το Ιράκ και την Συρία, κατακερματισμένοι ανάμεσα σε τέσσερα μεσανατολικά κράτη.

  «Η συριακή σύρραξη θατερματιστεί μόνο όταν επανασχεδιαστεί αυτός ο χάρτης. Η συριακή και η ιρακινή σύρραξη βάζει σε δοκιμασία αντοχής την ταυτότητα των κρατών που δημιούργησε», σημειώνει ο αρθρογράφος, Άντονι Λόιντ, επικαλούμενος και την άποψη ενός, ανώνυμου, αξιωματούχου της συριακής αντιπολίτευσης, ο οποίος με αρκετή δόση χιούμορ υποστήριξε πως «όποιος σχεδίασε τον χάρτη εκείνο του 1916, τελούσε σίγουρα υπό την επήρεια ναρκωτικών ουσιών καθώς έβαλε πολλούς ανθρώπους διαφορετικών εθνικοτήτων κάτω από την "σκεπή" ενός ενιαίου κράτους».

  «Η αποικιοκρατική προχειρότητα υπό την οποία προέκυψε και αυτή η συμφωνία καταδεικνύει πόσο εγκληματικά και κατάφωρα αγνοήθηκαν οι φυλετικές κι εθνοτικές μειονότητες της ευρύτερης περιοχής», προσθέτει ο Γκάρεθ Στάνσφιλντ, καθηγητής Μεσανατολικής Πολιτικής στο βρετανικό πανεπιστήμιο του Έξετερ. Και καταλήγει: «Η Αραβική Άνοιξη και η απομάκρυνση των δικτατόρων από τις χώρες αυτές, ξέθαψε τα προβλήματα αυτά. Πλέον, έναν αιώνα περίπου μετά τη συμφωνία Σάικς-Πικό, το γεωπολιτικό status quo αμφισβητείται, μαζί με την εδαφική ακεραιότητα τόσο της Συρίας, όσο και του Ιράκ».
 
  Σημείωση στυξ: Ο αρθρογράφος έτσι, προσπαθεί  έμμεσα να μας πείσει ότι όσα γίνονται σήμερα στη Συρία αποτελούν προάγγελο όσων πρόκειται να επακολουθήσουν με τον σχεδιασμό ενός νέου χάρτη της περιοχής. Δηλαδή της δημιουργίας ενός κουρδικού κράτους άραγε; Αλλά αυτό σημαίνει γεβνικότερες ανακατατάξεις, διάλυση του τουρκικού κράτους, οπότε θα πρέπει να δοθούν κάποια ανταλλάγματα στην άγκυρα. Εκεί οι συνωμοσιολόγοι βάζουν σε σκέψη για το μέλλον της δυτικής Θράκης...