Ανώνυμος Έλλην
Α, έχει και παράπλευρες απώλειες το πείραμα! Μια δεκατριάχρονη και κάτι άλλοι πέθαναν δηλητηριασμένοι από το μαγκάλι, επειδή το ξενόδουλο κράτος μπόγιας
έκοψε το ηλεκτρικό ρεύμα, που δεν μπορούν λόγω φτώχειας να πληρώσουν.
Σιγά τα λάχανα, για τον ξενοκίνητο καπιταλισμό! Το πρωτεύον είναι ότι σώνεται η χώρα! Στην κυριολεξία, όμως, σώνεται! Σιγά – σιγά σώνονται (εξαφανίζονται) οι πολίτες της, σαν να είναι καταναλωτικά προϊόντα! Δεν θα πάψω να το επαναλαμβάνω, γιατί το βλέπω τρεις φορές την βδομάδα στον ύπνο μου, φοβερός εφιάλτης!
Σχεδόν 5.000 άτομα σκότωσαν (ηθική αυτουργία) τα 4 χρόνια οι δοσίλογοι και προδότες, που σαμαρώνουν την Γκραικυλία, με πλήρη συνενοχή του όχλου της. Οι ξένοι επιβήτορες πειραματίζονται, αυξάνουν σταδιακά την δόση για να δουν πόσο ζυγό σηκώνει του Γκραικύλου ο τράχηλος, πόσο ραγιάδες είμαστε;
Και μην παρηγορείστε από τα δακρύβρεχτα τάχα ρεπορτάζ, που κάνουν βαποράκια των Μέσων Μαζικής Εξαχρείωσης (Μ.Μ.Ε.) και Μέσων Κοινωνικής Μ@λ@κί@ς (Social Media), οι κατ΄ ευφημισμό δημοσιογράφοι. Μέχρι πότε θα κοιμάσαι; Μέχρι να παραστεί ανάγκη ν’ ανάψεις ο ίδιος, ολομόναχος, καθένας χωριστά, το δικό του μαγκάλι, να πάρει την θανατηφόρα δόση. Πεντακάθαρο μονοξείδιο του άνθρακα του ραγιαδισμού, πούρο διοξείδιο ωχαδερφισμού και ηλιθιότητας;
Στην μνήμη των δολοφονημένων από την Τρόικα και τα ντόπια τσιράκια αφιερώνω «Το μαγκαλάκι», θρυλικό «ρεμπέτικο» του Απόστολου Χατζηχρήστου σε στίχους Γιώργου Φωτίδα, ερμηνευμένο, το 1952, από τον Θανάση Ευγενικό, την Σούλα Καλφοπούλου και τον Γιάννη Σταμούλη.
Από τα φοιτητικά χρόνια το τραγουδάμε και το χορεύουμε. Δεν ξέραμε τότε ότι θα ήταν τόσο τραγικά επίκαιρο. Όπως κάθε μεστό «ρεμπέτικο», κάθε μεγάλο λαϊκό έργο, όπως κάθε σχετικά διαχρονική τέχνη. Όταν ο όχλος, έστω και στιγμιαία, έστω δια καλλιτεχνών αντιπροσώπων του, γίνεται λαός:
Α, έχει και παράπλευρες απώλειες το πείραμα! Μια δεκατριάχρονη και κάτι άλλοι πέθαναν δηλητηριασμένοι από το μαγκάλι, επειδή το ξενόδουλο κράτος μπόγιας
έκοψε το ηλεκτρικό ρεύμα, που δεν μπορούν λόγω φτώχειας να πληρώσουν. Σιγά τα λάχανα, για τον ξενοκίνητο καπιταλισμό! Το πρωτεύον είναι ότι σώνεται η χώρα! Στην κυριολεξία, όμως, σώνεται! Σιγά – σιγά σώνονται (εξαφανίζονται) οι πολίτες της, σαν να είναι καταναλωτικά προϊόντα! Δεν θα πάψω να το επαναλαμβάνω, γιατί το βλέπω τρεις φορές την βδομάδα στον ύπνο μου, φοβερός εφιάλτης!
Σχεδόν 5.000 άτομα σκότωσαν (ηθική αυτουργία) τα 4 χρόνια οι δοσίλογοι και προδότες, που σαμαρώνουν την Γκραικυλία, με πλήρη συνενοχή του όχλου της. Οι ξένοι επιβήτορες πειραματίζονται, αυξάνουν σταδιακά την δόση για να δουν πόσο ζυγό σηκώνει του Γκραικύλου ο τράχηλος, πόσο ραγιάδες είμαστε;
Και μην παρηγορείστε από τα δακρύβρεχτα τάχα ρεπορτάζ, που κάνουν βαποράκια των Μέσων Μαζικής Εξαχρείωσης (Μ.Μ.Ε.) και Μέσων Κοινωνικής Μ@λ@κί@ς (Social Media), οι κατ΄ ευφημισμό δημοσιογράφοι. Μέχρι πότε θα κοιμάσαι; Μέχρι να παραστεί ανάγκη ν’ ανάψεις ο ίδιος, ολομόναχος, καθένας χωριστά, το δικό του μαγκάλι, να πάρει την θανατηφόρα δόση. Πεντακάθαρο μονοξείδιο του άνθρακα του ραγιαδισμού, πούρο διοξείδιο ωχαδερφισμού και ηλιθιότητας;
Στην μνήμη των δολοφονημένων από την Τρόικα και τα ντόπια τσιράκια αφιερώνω «Το μαγκαλάκι», θρυλικό «ρεμπέτικο» του Απόστολου Χατζηχρήστου σε στίχους Γιώργου Φωτίδα, ερμηνευμένο, το 1952, από τον Θανάση Ευγενικό, την Σούλα Καλφοπούλου και τον Γιάννη Σταμούλη.
Από τα φοιτητικά χρόνια το τραγουδάμε και το χορεύουμε. Δεν ξέραμε τότε ότι θα ήταν τόσο τραγικά επίκαιρο. Όπως κάθε μεστό «ρεμπέτικο», κάθε μεγάλο λαϊκό έργο, όπως κάθε σχετικά διαχρονική τέχνη. Όταν ο όχλος, έστω και στιγμιαία, έστω δια καλλιτεχνών αντιπροσώπων του, γίνεται λαός:
«Έξω ο βοριάς σφυρίζει κι είμαι μοναχός
με σβηστό το μαγκαλάκι μένω ο φτωχός.
με σβηστό το μαγκαλάκι μένω ο φτωχός.
ΡΕΦΡΕΝ: Έλα και άναψε το μαγκαλάκι
όπως μου τ' άναβες κάθε βραδάκι.
όπως μου τ' άναβες κάθε βραδάκι.
Στης αγάπης μας τη στάχτη ψάχνω, προσπαθώ
μήπως κι εύρω καμιά σπίθα για να ζεσταθώ.
μήπως κι εύρω καμιά σπίθα για να ζεσταθώ.
ΡΕΦΡΕΝ
Είναι κρύο αυτό το βράδι, πέφτει κι η βροχή
και νεκρό χωρίς μαγκάλι θα μ' εύρουν την αυγή.
και νεκρό χωρίς μαγκάλι θα μ' εύρουν την αυγή.
ΡΕΦΡΕΝ».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου