ΤΟ ΜΙΝΙ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

"Πάρτα όλα" για τις κατασκευαστικές...

Την περασμένη Τρίτη, λίγο μετά τα μεσάνυχτα, ψηφίστηκε στη Βουλή η τροποποίηση των συμβάσεων του κράτους με τις κατασκευαστικές εταιρείες που έχουν αναλάβει τέσσερις μεγάλους οδικούς άξονες στην Ελλάδα. 

Η τροποποίηση αυτή παρουσιάστηκε από την κυβέρνηση ως μονόδρομος για να υλοποιηθούν έργα τα οποία έχουν δεσμευτεί να υλοποιήσουν οι κατασκευαστικές, αλλά τώρα ζητούν επιπρόσθετη κρατική χρηματοδότηση, διότι δεν τους βγαίνουν τα κέρδη που είχαν υπολογίσει, λόγω της οικονομικής κρίσης. Γεννιούνται δύο ερωτήματα: 


πρώτον, πόσο θα κοστίσει στο φορολογούμενο η τροποποίηση των συμβάσεων και δεύτερον, αν είναι όντως μονόδρομος, να επωμιστεί το κράτος (ο φορολογούμενος) το επιπρόσθετο αυτό ποσό;

Οσον αφορά το πρώτο ερώτημα, αρκεί να διαβάσουμε την Εκθεση του Λογιστηρίου του Κράτους, που συνοδεύει το Σχέδιο Νόμου: η εφάπαξ επιπρόσθετη δημόσια δαπάνη για τις τροποποιήσεις ανέρχεται τουλάχιστον σε 1,044 δισ. ― και ενδέχεται να εκτιναχθεί στα 1,144 δισ. ―. Επιπλέον, η απώλεια εσόδων για το Δημόσιο θα ανέλθει τουλάχιστον στα 7,5 δισ. αλλά πιθανώς θα υπάρξει και πρόσθετη απώλεια ύψους 3,7 δισ. Συνεπώς, το κόστος για το Ελληνικό Δημόσιο δεν θα είναι σε καμία περίπτωση μικρότερο από 8,544 δισ. ευρώ.

Στο ποσό αυτό δεν έχουν συμπεριληφθεί, σύμφωνα με την έκθεση, «Ενδεχόμενη δαπάνη από την καταβολή τόκων επί των καθυστερούμενων ποσών των δόσεων της Πρόσθετης Χρηματοδοτικής Συμβολής του Δημοσίου», καθώς και «Ενδεχόμενη πρόσθετη δαπάνη από τη χρηματοδότηση κατασκευής των τμημάτων των αυτοκινητοδρόμων Ελευσίνα-Κόρινθος-Πάτρα-Πύργος-Τσακώνα και Κεντρικής Ελλάδας». Οι δαπάνες αυτές δεν δύναται να εκτιμηθούν επί του παρόντος αλλά, σύμφωνα με την έκθεση, «θα αντιμετωπίζονται από πιστώσεις του κρατικού προϋπολογισμού». Με απλά λόγια και σύμφωνα με ρεαλιστικές εκτιμήσεις, το τελικό κόστος για το Δημόσιο μπορεί να φτάσει και 15 δισ. ―!

Οσον αφορά το δεύτερο ερώτημα, η απάντηση δίνεται από την ανάγνωση των αρχικών συμβάσεων, όπου ρητά διασαφηνίζεται ότι η ανεύρεση της χρηματοδότησης εναπόκειται στις κατασκευαστικές εταιρείες και όχι στο Δημόσιο.

Υπό το φως αυτό, τίθεται ένα εξαιρετικά κρίσιμο ερώτημα: Με ποια αναπτυξιακά και κοινωνικά κριτήρια η κυβέρνηση επιλέγει να παίξει ρόλο «ασφαλιστικού φορέα» για την εγγύηση των κερδών πέντε ή έξι κολοσσών κατασκευαστικών εταιρειών, διαθέτοντας από 8,5 ώς και 15 δισ. ―, όταν η διάθεση έστω και ενός μικρού ποσοστού αυτού του πακτωλού θα μπορούσε να σώσει δεκάδες χιλιάδες μικρομεσαίες επιχείρησης και να τροφοδοτήσει την κοινωνική οικονομία;

Χωρίς να το πάρει λοιπόν είδηση η ελληνική κοινωνία, η κυβέρνηση πέρασε ένα νομοσχέδιο, το οικονομικό βάρος του οποίου αγγίζει την τάξη μεγέθους τρίτου Μνημονίου! Κατά τ' άλλα, δεν παίρνονται και δεν θα παρθούν νέα μέτρα..