Γράμμα και γραφή:
Από τον Μάκη Δεληβοριά
Μολόγα τα, μολόγα τα
Όλα τάχαμε εδώ και τέσσερα χρόνια, η Ζεία (ή Ζέα) μας έλειπε για ν΄ αποτρελλαθούμε.
Μετά το Ιπποφαές που τάχατες το τρώγανε τα άλογα των αρχαίων Μακεδόνων και για αυτό ακούραστα μεταφέρανε τον στρατό του Αλεξάνδρου μέχρι την Βακτριανή, το αθάνατο ελληνικό δαιμόνιο ανακάλυψε την Ζεία,
το θαυματουργό δημητριακό που έκανε πανέξυπνη την φυλή μας μέχρι το 1928, όταν οι προαιώνιοι εχθροί που μας επιβουλεύονται και μας ζήλευαν για την εξυπνάδα μας,
έβαλαν τον τρισκατάρατο Βενιζέλο (Αραβιστί, Μπεν ι Ζέλ = ο Γιός του Διαβόλου) να απαγορεύσει δια νόμου την καλλιέργεια του θαυματουργού δημητριακού και άκουσον, να το σβήσει από τη μνήμη του έθνους αλλά και την ίδια τη λέξη από την βιβλιογραφία.
Δεν ξέρει τι να πρωτοθαυμάσει κανείς. Δεν έχει σημασία αν η ελληνική γλώσσα ταύτισε το σιτάρι (τον σίτο) με την ίδια την τροφή, φτιάχνοντας λέξεις όπως σίτιση, συσσίτιο, υποσιτισμός.
Ο συγγραφέας (ή οι συγγραφείς) της αξιοθαύμαστης μελέτης, που προφανώς έχουνε πρόσβαση σε μυστικά κι αδημοσίευτα κείμενα των προγόνων μας, μάθανε πως οι αρχαίοι Έλληνες το στάρι τόχανε για τα ζώα και κακώς ο Άκης Πάνου έγραψε «κριθάρι για τ΄αλόγατα» στάρι έλεγε το τραγούδι, έλα όμως που η ρουφιάνα η λογοκρισία (και ο ξένος δάκτυλος, να μην τον ξεχνάμε) επενέβη την τελευταία στιγμή για να στραγγαλίσει την αλήθεια.
Κι αφού παραθέτει μιαν σοβαροφανή επιστημονική ανάλυση των εκπληκτικών ιδιοτήτων της ζείας (που φυσικά δεν τεκμηριώνεται) και των επιβλαβών ιδιοτήτων του σταριού, πετάει και την θρυαλλίδα.
Η Ζέα λέει, ονομάστηκε έτσι γιατί εκεί ξεφορτώναν τα καράβια την ζεία. Φυσικά δεν κάνει τον κόπο να μας εξηγήσει από πού έρχονταν αυτά τα καράβια. Και γιατί δεν υπάρχουν και σ’ άλλα μέρη της Ελλάδας τοποθεσίες με το ίδιο όνομα. Μόνο η Αθήνα είχε το προνόμιο της κατανάλωσης της ζείας;
Και το κερασάκι στην τούρτα. Μετά την απαγόρευση από τον Βενιζέλο, μονάχα ένας καλλιεργητής, (που τον γνωρίζουμε με τα αρχικά του ονόματος του, για να μην τον ανακαλύψουν οι εχθροί μας), διέσωσε το θαυματουργό δημητριακό και συνεχίζει να το καλλιεργεί και να το πουλά φυσικά (γιατί ναι, υπάρχει ένα μαγαζί στην Αθήνα).
Τώρα γιατί ο Γ.Α., έπρεπε να κρύψει μερικά σποράκια σε ανομολόγητο σημείο του σώματος του ώστε να διασώσει την καλλιέργεια της ζείας, ενώ θα μπορούσε να προμηθευτεί σπόρους από τον Καναδά που όπως μας λέει η δημοσίευση εξακολουθεί να καλλιεργείται, αυτό το μυστήριο μονάχα το αστυνομικό δαιμόνιο του συγγραφέα μπορεί να επιλύσει.
Προφανώς όμως ο συγγραφέας (ή οι συγγραφείς, δεν ξέρουμε) να βασίστηκε στο γεγονός της αποβλάκωσης μας από το 1928 κι εδώ που τρεφόμαστε με στάρι για να μας αραδιάσει αυτή την ιστορία που φυσικά, πρώτη η «Ζούγκλα» του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου παρουσίασε.
Ναι, η ίδια εκπομπή που είχε παρουσιάσει (κι εμπορευότανε φυσικά) το θαυματουργό εκείνο γιλέκο, που όταν το φορούσε καμπούρης το κορμί του γινότανε λαμπάδα, έδιωχνε τα σπυράκια της ακμής και οι στέρφες γυναίκες γκαστρωνόντουσαν αστραπιαία (αρκεί να το φορούσαν την ώρα της πράξης). Στην υγειά μας βρε παιδιά!
Γερ.Δεληβοριάς
Από τον Μάκη Δεληβοριά
Μολόγα τα, μολόγα τα
Όλα τάχαμε εδώ και τέσσερα χρόνια, η Ζεία (ή Ζέα) μας έλειπε για ν΄ αποτρελλαθούμε.Μετά το Ιπποφαές που τάχατες το τρώγανε τα άλογα των αρχαίων Μακεδόνων και για αυτό ακούραστα μεταφέρανε τον στρατό του Αλεξάνδρου μέχρι την Βακτριανή, το αθάνατο ελληνικό δαιμόνιο ανακάλυψε την Ζεία,
το θαυματουργό δημητριακό που έκανε πανέξυπνη την φυλή μας μέχρι το 1928, όταν οι προαιώνιοι εχθροί που μας επιβουλεύονται και μας ζήλευαν για την εξυπνάδα μας,
έβαλαν τον τρισκατάρατο Βενιζέλο (Αραβιστί, Μπεν ι Ζέλ = ο Γιός του Διαβόλου) να απαγορεύσει δια νόμου την καλλιέργεια του θαυματουργού δημητριακού και άκουσον, να το σβήσει από τη μνήμη του έθνους αλλά και την ίδια τη λέξη από την βιβλιογραφία.
Δεν ξέρει τι να πρωτοθαυμάσει κανείς. Δεν έχει σημασία αν η ελληνική γλώσσα ταύτισε το σιτάρι (τον σίτο) με την ίδια την τροφή, φτιάχνοντας λέξεις όπως σίτιση, συσσίτιο, υποσιτισμός.
Ο συγγραφέας (ή οι συγγραφείς) της αξιοθαύμαστης μελέτης, που προφανώς έχουνε πρόσβαση σε μυστικά κι αδημοσίευτα κείμενα των προγόνων μας, μάθανε πως οι αρχαίοι Έλληνες το στάρι τόχανε για τα ζώα και κακώς ο Άκης Πάνου έγραψε «κριθάρι για τ΄αλόγατα» στάρι έλεγε το τραγούδι, έλα όμως που η ρουφιάνα η λογοκρισία (και ο ξένος δάκτυλος, να μην τον ξεχνάμε) επενέβη την τελευταία στιγμή για να στραγγαλίσει την αλήθεια.
Κι αφού παραθέτει μιαν σοβαροφανή επιστημονική ανάλυση των εκπληκτικών ιδιοτήτων της ζείας (που φυσικά δεν τεκμηριώνεται) και των επιβλαβών ιδιοτήτων του σταριού, πετάει και την θρυαλλίδα.
Η Ζέα λέει, ονομάστηκε έτσι γιατί εκεί ξεφορτώναν τα καράβια την ζεία. Φυσικά δεν κάνει τον κόπο να μας εξηγήσει από πού έρχονταν αυτά τα καράβια. Και γιατί δεν υπάρχουν και σ’ άλλα μέρη της Ελλάδας τοποθεσίες με το ίδιο όνομα. Μόνο η Αθήνα είχε το προνόμιο της κατανάλωσης της ζείας;
Και το κερασάκι στην τούρτα. Μετά την απαγόρευση από τον Βενιζέλο, μονάχα ένας καλλιεργητής, (που τον γνωρίζουμε με τα αρχικά του ονόματος του, για να μην τον ανακαλύψουν οι εχθροί μας), διέσωσε το θαυματουργό δημητριακό και συνεχίζει να το καλλιεργεί και να το πουλά φυσικά (γιατί ναι, υπάρχει ένα μαγαζί στην Αθήνα).
Τώρα γιατί ο Γ.Α., έπρεπε να κρύψει μερικά σποράκια σε ανομολόγητο σημείο του σώματος του ώστε να διασώσει την καλλιέργεια της ζείας, ενώ θα μπορούσε να προμηθευτεί σπόρους από τον Καναδά που όπως μας λέει η δημοσίευση εξακολουθεί να καλλιεργείται, αυτό το μυστήριο μονάχα το αστυνομικό δαιμόνιο του συγγραφέα μπορεί να επιλύσει.
Προφανώς όμως ο συγγραφέας (ή οι συγγραφείς, δεν ξέρουμε) να βασίστηκε στο γεγονός της αποβλάκωσης μας από το 1928 κι εδώ που τρεφόμαστε με στάρι για να μας αραδιάσει αυτή την ιστορία που φυσικά, πρώτη η «Ζούγκλα» του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου παρουσίασε.
Ναι, η ίδια εκπομπή που είχε παρουσιάσει (κι εμπορευότανε φυσικά) το θαυματουργό εκείνο γιλέκο, που όταν το φορούσε καμπούρης το κορμί του γινότανε λαμπάδα, έδιωχνε τα σπυράκια της ακμής και οι στέρφες γυναίκες γκαστρωνόντουσαν αστραπιαία (αρκεί να το φορούσαν την ώρα της πράξης). Στην υγειά μας βρε παιδιά!
Γερ.Δεληβοριάς
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου