Γράμμα και γραφή:
(η χαμένη τιμή του πολιτικού μας συστήματος)
Υπάρχει ένα πατροπαράδοτο έθιμο στην Ελλάδα, το έθιμο της τιμής. Η τιμή είναι τόσο ιερή, που έγινε και σύνθημα των ναζιστών της χρυσής Αυγής. Βέβαια, για τους ναζιστές τιμή είναι η τρομοκρατία, τα ρόπαλα, τα μαχαιρώματα.
Για τους υπόλοιπους πολιτικούς, κυρίως αυτούς που κυβερνήσανε και κυβερνάνε ακόμη, η τιμή ταυτίζεται με την εκλογική τους πελατεία, αυτήν που τους δίνει τη δυνατότητα να διαχειρίζονται ξανά και ξανά, τις τύχες του λαού και της χώρας. Υπήρχαν πολλές απορίες σχετικά με τον τρόπο που χειρίστηκε η κυβέρνηση και ιδίως ο πρωθυπουργός και το στενό επιτελείο του, (γιατί η πλευρά του ΠΑΣΟΚ έμεινε απλός αμήχανος θεατής) την υπόθεση της φασιστικής τρομοκρατίας.
Υπάρχει όμως μια απλή εξήγηση. Είναι θέμα τιμής και αποτίμησης φυσικά της όλης διαδικασίας. Η τιμή των ελλήνων πολιτικών τους επιβάλλει να βλέπουν ολόκληρη την κοινωνία σαν μιαν απέραντη μάζα από πελάτες – ψηφοφόρους κι όχι σαν πολίτες. Μέχρι πριν από λίγα χρόνια τιμούσαν αυτούς τους πελάτες με πραγματικές παροχές και κάθε προεκλογική περίοδος ήταν ένας απέραντος πλειστηριασμός.
Σήμερα, που τα περιθώρια των παροχών έχουν στενέψει και το μόνο που έχει απομείνει είναι υποσχέσεις για επαναφορά στον παράδεισο, ο κ. Σαμαράς ανακάλυψε έναν καινούργιο τρόπο αποκατάστασης της τιμής του και της τιμής της παράταξης του. Τον δυναμισμό και την πυγμή. Από την εποχή που η αστική τάξη της χώρας και μαζί της ολόκληρη η ελληνική κοινωνία παραδόθηκε στα στιβαρά χέρια ενός στρατάρχη, νικητή του εμφυλίου πολέμου, που περιέστειλε τον πληθωρισμό με μια δραστική υποτίμηση και τόλμησε να εναντιωθεί στους Εγγλέζους για το Κυπριακό, έχουν περάσει σχεδόν εξήντα χρόνια.
Όμως οι καλές αναμνήσεις δεν σβήνουν ποτέ. Όπως δεν ξεχάστηκε το γεγονός του ξηλώματος των γραμμών του τράμ σε μια νύχτα και η εθνικοποίηση εντός λίγων λεπτών, ενός ισχυρότατου πυλώνα του ελληνικού κεφαλαίου, του συγκροτήματος Ανδρεάδη από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Ο διάδοχος του στην εξουσία Ανδρέας Παπανδρέου, περιόρισε τον δυναμισμό του στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, αποκεφαλίζοντας όποιον τολμούσε να υψώσει ανάστημα άνω του μετρίου. Όμως κι αυτός λατρεύτηκε από τις μάζες των ψηφοφόρων το ίδιο.
Σαν καλοί πλασιέ, οι έλληνες πολιτικοί έχουν την δικαιολογία τους. Προσφέρουν αυτό που ζητάει η αγορά. Η αγορά – ψηφοφόροι ζητάνε σήμερα παρηγοριά (υποσχέσεις) και στιβαρή διοίκηση (νάχαμ’ ένα βασιληά, έλεγε κάποτε ο Βάρναλης). Ο δεύτερος λόγος κυρίως ήταν που έκανε τόσο μεγάλα στρώματα ν’ αλληθωρίζουν προς το ναζισμό κι ας λέει ο κ. Λαπαβίτσας πως «ο ελληνικός λαός δεν έχει ξεχάσει την Κατοχή και αντιδρά αυτόματα σε ότι θυμίζει τους Ναζί» (Από το Μνημόνιο ή Δραχμή στο Μνημόνιο ή Φασισμός).
Στην πραγματικότητα, όταν ένας λαός έχει εκμαυλιστεί τόσο που να έχει καταντήσει μάζα πελατών, αποκτά επιλεκτικότητα στην μνήμη του και ελαστικότητα στις αντιδράσεις του. Η Ιστορία δυστυχώς το έχει αποδείξει περισσότερο από μία φορά. Οι πραγματικές αντιδράσεις, το απότομο ξύπνημα ήρθε με την δυναμική επέμβαση του Κράτους εναντίον της Χ.Α.
Όλο τον προηγούμενο καιρό το κυρίαρχο παράπονο- ερώτημα- ιδεολόγημα, όπως εκφραζόταν στις καθημερινές κουβέντες ήταν «δεν βρίσκεται ένας Έλληνας (με κεφαλαίο έψιλον) να τους πετάξει όλους και να βάλει τάξη;» Εκτός από την Χ.Α., αυτό το άκουσε και μια παρέα που έστησε ένα βράδυ το κόμμα των «300 Ελλήνων», επιχειρώντας να οικειοποιηθεί τον δυναμισμό του Λεωνίδα. Το εγχείρημα τους δεν ευδοκίμησε, πιθανόν γιατί οι μάζες ζητούσαν Έναν κι όχι τριακόσιους. Ίσως αν έλεγαν την αλήθεια, πως ήταν μονάχα δέκα, να είχαν καλύτερα αποτελέσματα.
Στο στρατόπεδο της Αριστεράς τώρα, εξακολουθεί να κυριαρχεί η αντίληψη του κόμματος – πρωτοπορία το οποίο πρέπει να ακολουθούν οι μάζες, αγωνιζόμενες κάτω απο τις διαταγές του. Το παλαιοκομμουνιστικό επιχείρημα πως η εξουσία του Κ.Κ. εξισούται με τη λαϊκή εξουσία, μετασκεύασε κομψά το ΠΑΣΟΚ με το σύνθημα του «το ΠΑΣΟΚ στην Κυβέρνηση, ο Λαός στην εξουσία» και δυστυχώς ακολουθεί ο ΣΥΡΙΖΑ με το «αυτοδύναμος ΣΥΡΙΖΑ πανίσχυρος λαός».
Πανίσχυρος όμως λαός, είναι ο λαός που έχει συνείδηση του εαυτού του, της δύναμης του και των δυνατοτήτων του. Ο λαός που έχει απορρίψει την ανάγκη της «σιδερένιας φτέρνας» και των πελατειακών σχέσεων στη διακυβέρνηση του, που έχει μάθει να δρά συλλογικά και οργανωμένα με αρχηγούς που τους γνωρίζει και τους εκλέγει με δημοκρατικές διαδικασίες και για ορισμένα χρόνο. Όπου ο κάθε πολίτης είναι υπεύθυνος, διεκδικεί τα δικαιώματα του και εκπληρώνει τις υποχρεώσεις που του αναθέτει το σύνολο.
Ένας τέτοιος λαός είναι ο χειρότερος εφιάλτης για κάθε πολιτευτή, γιατί δεν έχει την ανάγκη του, αντίθετα μπορεί ν’ αυτοδιοικηθεί με τη Δημοκρατία. Τότε όμως το σύνθημα ανατρέπεται κι αντι για «αυτοδύναμος ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, ΝΔ, ΑΝΕΛ» ή οτιδήποτε άλλο, έχουμε μόνον ένα,
-Αυτοδύναμος Λαός!
Γερ.Δεληβοριάς
(η χαμένη τιμή του πολιτικού μας συστήματος)
Υπάρχει ένα πατροπαράδοτο έθιμο στην Ελλάδα, το έθιμο της τιμής. Η τιμή είναι τόσο ιερή, που έγινε και σύνθημα των ναζιστών της χρυσής Αυγής. Βέβαια, για τους ναζιστές τιμή είναι η τρομοκρατία, τα ρόπαλα, τα μαχαιρώματα. Για τους υπόλοιπους πολιτικούς, κυρίως αυτούς που κυβερνήσανε και κυβερνάνε ακόμη, η τιμή ταυτίζεται με την εκλογική τους πελατεία, αυτήν που τους δίνει τη δυνατότητα να διαχειρίζονται ξανά και ξανά, τις τύχες του λαού και της χώρας. Υπήρχαν πολλές απορίες σχετικά με τον τρόπο που χειρίστηκε η κυβέρνηση και ιδίως ο πρωθυπουργός και το στενό επιτελείο του, (γιατί η πλευρά του ΠΑΣΟΚ έμεινε απλός αμήχανος θεατής) την υπόθεση της φασιστικής τρομοκρατίας.
Υπάρχει όμως μια απλή εξήγηση. Είναι θέμα τιμής και αποτίμησης φυσικά της όλης διαδικασίας. Η τιμή των ελλήνων πολιτικών τους επιβάλλει να βλέπουν ολόκληρη την κοινωνία σαν μιαν απέραντη μάζα από πελάτες – ψηφοφόρους κι όχι σαν πολίτες. Μέχρι πριν από λίγα χρόνια τιμούσαν αυτούς τους πελάτες με πραγματικές παροχές και κάθε προεκλογική περίοδος ήταν ένας απέραντος πλειστηριασμός.
Σήμερα, που τα περιθώρια των παροχών έχουν στενέψει και το μόνο που έχει απομείνει είναι υποσχέσεις για επαναφορά στον παράδεισο, ο κ. Σαμαράς ανακάλυψε έναν καινούργιο τρόπο αποκατάστασης της τιμής του και της τιμής της παράταξης του. Τον δυναμισμό και την πυγμή. Από την εποχή που η αστική τάξη της χώρας και μαζί της ολόκληρη η ελληνική κοινωνία παραδόθηκε στα στιβαρά χέρια ενός στρατάρχη, νικητή του εμφυλίου πολέμου, που περιέστειλε τον πληθωρισμό με μια δραστική υποτίμηση και τόλμησε να εναντιωθεί στους Εγγλέζους για το Κυπριακό, έχουν περάσει σχεδόν εξήντα χρόνια.
Όμως οι καλές αναμνήσεις δεν σβήνουν ποτέ. Όπως δεν ξεχάστηκε το γεγονός του ξηλώματος των γραμμών του τράμ σε μια νύχτα και η εθνικοποίηση εντός λίγων λεπτών, ενός ισχυρότατου πυλώνα του ελληνικού κεφαλαίου, του συγκροτήματος Ανδρεάδη από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Ο διάδοχος του στην εξουσία Ανδρέας Παπανδρέου, περιόρισε τον δυναμισμό του στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, αποκεφαλίζοντας όποιον τολμούσε να υψώσει ανάστημα άνω του μετρίου. Όμως κι αυτός λατρεύτηκε από τις μάζες των ψηφοφόρων το ίδιο.
Σαν καλοί πλασιέ, οι έλληνες πολιτικοί έχουν την δικαιολογία τους. Προσφέρουν αυτό που ζητάει η αγορά. Η αγορά – ψηφοφόροι ζητάνε σήμερα παρηγοριά (υποσχέσεις) και στιβαρή διοίκηση (νάχαμ’ ένα βασιληά, έλεγε κάποτε ο Βάρναλης). Ο δεύτερος λόγος κυρίως ήταν που έκανε τόσο μεγάλα στρώματα ν’ αλληθωρίζουν προς το ναζισμό κι ας λέει ο κ. Λαπαβίτσας πως «ο ελληνικός λαός δεν έχει ξεχάσει την Κατοχή και αντιδρά αυτόματα σε ότι θυμίζει τους Ναζί» (Από το Μνημόνιο ή Δραχμή στο Μνημόνιο ή Φασισμός).
Στην πραγματικότητα, όταν ένας λαός έχει εκμαυλιστεί τόσο που να έχει καταντήσει μάζα πελατών, αποκτά επιλεκτικότητα στην μνήμη του και ελαστικότητα στις αντιδράσεις του. Η Ιστορία δυστυχώς το έχει αποδείξει περισσότερο από μία φορά. Οι πραγματικές αντιδράσεις, το απότομο ξύπνημα ήρθε με την δυναμική επέμβαση του Κράτους εναντίον της Χ.Α.
Όλο τον προηγούμενο καιρό το κυρίαρχο παράπονο- ερώτημα- ιδεολόγημα, όπως εκφραζόταν στις καθημερινές κουβέντες ήταν «δεν βρίσκεται ένας Έλληνας (με κεφαλαίο έψιλον) να τους πετάξει όλους και να βάλει τάξη;» Εκτός από την Χ.Α., αυτό το άκουσε και μια παρέα που έστησε ένα βράδυ το κόμμα των «300 Ελλήνων», επιχειρώντας να οικειοποιηθεί τον δυναμισμό του Λεωνίδα. Το εγχείρημα τους δεν ευδοκίμησε, πιθανόν γιατί οι μάζες ζητούσαν Έναν κι όχι τριακόσιους. Ίσως αν έλεγαν την αλήθεια, πως ήταν μονάχα δέκα, να είχαν καλύτερα αποτελέσματα.
Στο στρατόπεδο της Αριστεράς τώρα, εξακολουθεί να κυριαρχεί η αντίληψη του κόμματος – πρωτοπορία το οποίο πρέπει να ακολουθούν οι μάζες, αγωνιζόμενες κάτω απο τις διαταγές του. Το παλαιοκομμουνιστικό επιχείρημα πως η εξουσία του Κ.Κ. εξισούται με τη λαϊκή εξουσία, μετασκεύασε κομψά το ΠΑΣΟΚ με το σύνθημα του «το ΠΑΣΟΚ στην Κυβέρνηση, ο Λαός στην εξουσία» και δυστυχώς ακολουθεί ο ΣΥΡΙΖΑ με το «αυτοδύναμος ΣΥΡΙΖΑ πανίσχυρος λαός».
Πανίσχυρος όμως λαός, είναι ο λαός που έχει συνείδηση του εαυτού του, της δύναμης του και των δυνατοτήτων του. Ο λαός που έχει απορρίψει την ανάγκη της «σιδερένιας φτέρνας» και των πελατειακών σχέσεων στη διακυβέρνηση του, που έχει μάθει να δρά συλλογικά και οργανωμένα με αρχηγούς που τους γνωρίζει και τους εκλέγει με δημοκρατικές διαδικασίες και για ορισμένα χρόνο. Όπου ο κάθε πολίτης είναι υπεύθυνος, διεκδικεί τα δικαιώματα του και εκπληρώνει τις υποχρεώσεις που του αναθέτει το σύνολο.
Ένας τέτοιος λαός είναι ο χειρότερος εφιάλτης για κάθε πολιτευτή, γιατί δεν έχει την ανάγκη του, αντίθετα μπορεί ν’ αυτοδιοικηθεί με τη Δημοκρατία. Τότε όμως το σύνθημα ανατρέπεται κι αντι για «αυτοδύναμος ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, ΝΔ, ΑΝΕΛ» ή οτιδήποτε άλλο, έχουμε μόνον ένα,
-Αυτοδύναμος Λαός!
Γερ.Δεληβοριάς
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου