ΚΟΙΤΑ ΠΟΙΟΙ ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΞΕΠΟΥΛΗΜΕΝΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

 

Έπιασαν ένα με το δάχτυλο στο βάζο με το μέλι την ίδια στιγμή που άλλοι μόλις το είχαν τραβήξει..

 

 

 

Με αφορμή έναν «λαδιάρη», που τον πιάσανε στα πράσα στο «Σωτηρία», έσπευσαν οι από καιρό έτοιμοι (οι ίδιοι που έχουν διαχρονικά αξιώσει να αντιμετωπίζονται οι εργατοπατέρες ως θεσμός - ακόμα και «βάθρο της δημοκρατίας» έχουν ονομάσει τους εκάστοτε Πολυζωγόπουλους) να χύσουν χολή για τα συνδικάτα, να κλάψουν, δήθεν, γιατί με τέτοια συνδικάτα οι εργαζόμενοι δεν μπόρεσαν να αντιδράσουν στα μνημόνια, να επιβάλουν τη θέση «αυτό είναι το συνδικαλιστικό κίνημα, μια σαπίλα».

 

Ασφαλώς και είναι σαπίλα τέτοια φαινόμενα. Και δεν είναι καθόλου μεμονωμένα. Ξανά και ξανά συνδικαλιστικά κινήματα όπως το  ΠΑΜΕ για να μην τους αδικούμε, αλλά και μεμονωμένοι συνδικαλιστές της αριστερής ουτοπίας τα έχουν σφοδρότατα καταγγείλει . Φωνή βοώντων όμως εν τη μιντιακή ερήμω. 

 

Ουδείς έτεινε ευήκοον ους όταν μιλούσαν  για «ένα μηχανισμό πολύ ισχυρό που εγκλωβίζει το συνδικαλιστικό κίνημα στην υποταγή της ταξικής συνεργασίας, στους σχεδιασμούς της ΕΕ και των κυβερνήσεων. 

 

Που μετατρέπει τα Συνδικάτα σε μηχανισμό συνδιαλλαγής με την εργοδοσία και τους κρατικούς μηχανισμούς και τα εμπλέκει στην εναλλαγή των αστικών κυβερνήσεων». Γι' αυτή τη θέση λέξη δεν πέρασε στον αστικό Τύπο και πώς να περάσει, αφού έθιγε ιερά και όσια του συστήματος.

 

Με αυτά τα ιερά και όσια του συστήματος, τους εργατοπατέρες, έκανε και κάνει ακόμα κομπρεμί η αστική δημοσιογραφία και τ' αφεντικά της. Σ' αυτούς βασίστηκε η βαρβαρότητα των καπιταλιστών μέσα στις επιχειρήσεις (λαμπρές μορφές όπως ο Καρακίτσος και  ο Διάκος, για τα δεινά που πέρασαν οι εργάτες του ναυπηγείου Σκαραμαγκά επί ιδιοκτησίας Νιάρχου, λαμπρές μορφές και οι διάδοχοί του στο ίδιο ναυπηγείο όταν πέρασε υπό κρατικό έλεγχο). 

 

Στα «παιδιά» του Λευτεριώτη (εργατοπατέρα του '80, από το χώρο των φορτοεκφορτωτών) βασίζεται και σήμερα η αγριότητα των καπιταλιστών όταν στήνει μέσα στη Ζώνη αντι-συνδικάτο με χρυσαυγίτες. Μ' αυτούς στην πρώτη γραμμή επιδιώκουν και σήμερα να κρατήσουν τους εργάτες στην υποταγή. 

 

 Ας μη μιλάνε, λοιπόν, οι λερωμένοι. Ολους αυτούς που κοινό τους γνώρισμα είναι η στήριξη της κυρίαρχης πολιτικής και φυσικά με το αζημίωτο σε παραταξιακό ή προσωπικό επίπεδο.

Σ' αυτήν την κατάσταση βρίσκεται και η απάντηση στο γιατί το συνδικαλιστικό κίνημα βρέθηκε αφοπλισμένο στην επίθεση του κεφαλαίου και ειδικά μπροστά στην καπιταλιστική οικονομική κρίση. Ο πόλεμος με αυτόν το μηχανισμό είναι αδυσώπητος, αλλά υποχρεωτικός και κυρίως δεν διεξάγεται δι αντιπροσώπων..