ΘΥΜΑΣΑΙ;

Στην τηλεόραση αλλά και στον υπολογιστή η πέραν των εξήντα δευτερολέπτων ακινησία μιας εικόνας υποχρεώνει  την συνείδησή σου να επέμβει και να πάρει το τιμόνι του νου. Κατεβάζει τότε κατά έναν ακατάληπτο λόγο -αφού τα μάτια εξακολουθούν να παραμένουν ανοιχτά -ρολά στην εξωτερική πραγματικότητα, και σε εξουσιάζει διαιρώντας σε δια δύο. Εγκαταλείπεις σαν απο αυτόματη διαδικασία το σώμα και βυθίζεσαι στην θεματική πανσπερμία των εντός σου, γιατί  το υποσυνείδητο παρά την θέλησή σου,  φωτίζει εικόνες που νόμιζες πως είχαν σβηστεί κάτω από τα μπάζα της καθημερινότητας. Αφανής θεατής στην κατασκότεινη πλατεία ενός θεάτρου έτσι, παρακολουθείς ανίκανος να επέμβεις τον προβολέα του να λούζει πρόσωπα που πρωταγωνίστησαν στην ζωή σου.. Ώσπου κάπου σε κάποιο απ’ αυτά ακινητοποιείται δίχως να εκπλαγείς. Απλώς ρωτάς την άϋλη εικονα εμπρός σου μονολεκτικά: Θυμάσαι;