ΤΟ ΑΔΙΚΗΜΑ ΤΗΣ ΑΔΙΑΝΤΡΟΠΙΑΣ

Ξενοφών Μπρουντζάκης

Οι απίθανες προσπάθειες κάποιων συνταγματολόγων και νομικών να υπερασπίσουν τα θεσμικά δικαιώματα των μαχαιροβγαλτών της Χρυσής Αυγής με τις θεωρίες περί «οριακής νομιμότητας» είναι, εκτός από εξαιρετικά περίεργες (για το τι εξυπηρετούν), τόσο σοβαρές όσο και η θεωρία της ολίγον εγκύου!
 
Από τις ραγδαίες και αποτελεσματικές - επί της ουσίας - εξελίξεις των τελευταίων ημερών, περά από το συντριπτικό πλήγμα που κατάφερε η συντεταγμένη πολιτεία στην εγκληματική οργάνωση της Χρυσής Αυγής, πράγμα που ανακούφισε την μεγάλη πλειοψηφία  του ελληνικού λαού, δεν έλειψαν και οι κομματικές μικροψυχίες, οι θλιβεροί ιδεολογικοί  τακτικισμοί και όλες εκείνες οι Κατρουγκάλιες και Χρυσογενείς «περί νομιμότητας» επιφυλάξεις. 


Ίσως φταίει η κοινή αντιμνημονιακή  ιδεολογική συνιστώσα των περιστάσεων. Καμία φορά η Ιστορία εξελίσσεται ως φάρσα και ως ειρωνεία…
 
Όσοι  λοιπόν υπερασπίζονται τα συνταγματικά δικαιώματα των κυρίων Μιχαλολιάκου , Κασιδιάρη, Παππά και των άλλων «πολιτικών» προσωπικοτήτων και αγωνιούν σφόδρα για την βουλευτική ασυλία τους την οποία η συντεταγμένη πολιτεία προφανώς καταπατεί από άγνοια ή σκοπιμότητα, είναι πάνω - κάτω οι ίδιοι που πρωτοστατούσαν και επιχειρηματολογούσαν  υπέρ των προοδευτικών γιαουρτωμάτων,  εκείνοι που αποκαλούσαν τους πολιτικούς τους αντίπαλους,  προδότες και δοσίλογους  και  ζητούσαν επιτακτικά να στηθούν Γουδιά - κρεμάλες, είναι εκείνοι που μούντζωναν υπερήφανοι και σίγουροι για την πράξη τους το Κοινοβούλιο  υπό τους ήχους του ευρηματικού συνθήματος της σύγχρονης πρωτοπορίας  που ταύτιζε την Βουλή με οίκο ανοχής - στην πλατεία των αγανακτισμένων,  συντροφιά και συντροφικά  με …κακές παρέες.
 
Είναι οι ίδιοι κι απαράλλακτοι, αυτοί που σήμερα αγωνιούν για τα θεσμικά δικαιώματα της Χρυσής Αυγής τα οποία μπορεί και να «καταπατήθηκαν» επειδή οι διώξεις που ασκήθηκαν βρίσκονται  στα «όρια του νόμου» κατά τις δικές τους συνταγματικές ερμηνείες, μιας και δεν γνωρίζουν νομικά οι αρμόδιοι φορείς.
 
Είναι αυτοί που θα σπεύσουν (όταν καταλάβουν τους θώκους της πολυπόθητης εξουσίας)  να καθίσουν στο σκαμνί τούς καθ’ όλα νόμιμους εκλεγμένους εκπροσώπους της πλειοψηφίας,  μνημονιακούς πολιτικούς, αυτοί που θρηνούν αντιμνημονιακά επισήμως και ασυγκράτητα  για την αδικία που συντελείται εναντίον της προσαγωγής του Κασιδιάρη και του Λαγού . Είναι εκείνοι  που διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους εναντίον της θεωρίας των δυο άκρων αλλά έχουν την δική τους θεσμική ευαισθησία για τις ακραίες εγκληματικές οργανώσεις των μαχαιροβγαλτών.  Κάποια στιγμή σε αυτόν τον τόπο πρέπει να υπάρξει και το αδίκημα της αδιαντροπιάς…