Από τον Αστερίξ
Πόσο Ηνωμένες επιθυμούν να παραμείνουν οι Πολιτείες που συναπαρτίζουν την κορυφαία δύναμη στον κόσμο; Αυτό το ερώτημα αναδεικνύει πάνω απ΄ όλα το δημοσιονομικό σίριαλ που από 1ης Οκτωβρίου έχει οδηγήσει σε αναστολή λειτουργίας (shutdown) ομοσπονδιακών υπηρεσιών. Παρά τη φιλολογία περί «αμερικανικής παρακμής», οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να έχουν τεράστια ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα:
διαθέτουν το διεθνές αποθεματικό νόμισμα, την μεγαλύτερη στρατιωτική μηχανή του πλανήτη, τα σπουδαιότερα κέντρα έρευνας και καινοτομίας, την ικανότητα να προβάλλουν τις αξίες και την εικόνα του εαυτού τους σε όλο τον κόσμο, δημογραφικό δυναμισμό και οσονούπω και ενεργειακή αυτάρκεια.
Έχουν όμως ένα μεγάλο μειονέκτημα που κινδυνεύει να ακυρώσει όλα τα προηγούμενα: ένα δυσλειτουργικό πολιτικό σύστημα. Για όσους αναρωτιούνται πώς η Αμερική έφθασε στο ταπεινωτικό σημείο να κλείνει στους επισκέπτες το Άγαλμα της Ελευθερίας και να αναβάλλει την προεδρική επίσημη επίσκεψη στις Φιλιππίνες και τη Μαλαισία, η απάντηση βρίσκεται στην… εκλογική νομοθεσία.
Η ομοσπονδιακή Βουλή των Αντιπροσώπων, που αποτελεί τις μέρες αυτές την κατεξοχήν σκηνή του δράματος, περιλαμβάνει 435 μέλη, αναδεικνυόμενα σε μονοεδρικές περιφέρειες. Κατά παλαιά πρακτική, τα όρια των περιφερειών αυτών μεταβάλλονται ανά δεκαετία, σύμφωνα με τις πληθυσμιακές αλλαγές που προκύπτουν από την εκάστοτε απογραφή. Την οριοθέτηση αναλαμβάνει το νομοθετικό σώμα της κάθε πολιτείας – και, όπως εύκολα μπορεί να φανταστεί κανείς, τα δύο μεγάλα κόμματα συνεργάζονται αρμονικά, ώστε οι περιφέρειες να μετατρέπονται σε ακλόνητα «κάστρα» της κάθε πλευράς.
Το gerrymandering, όπως αποκαλείται η αυθαίρετη (και συχνά παράλογη με γεωγραφικά κριτήρια) χάραξη των ορίων των εκλογικών περιφερειών, συνεπάγεται ότι συν τω χρόνω όλο και λιγότερες έδρες αλλάζουν χέρια. Το αποτέλεσμα είναι το ενδιαφέρον των υποψηφίων να στρέφεται όχι προς το ευρύτερο εκλογικό ακροατήριο, γεγονός που θα επέβαλλε την υιοθέτηση «κεντρώων θέσεων, αλλά αποκλειστικά προς τη στενή κομματική βάση – εφόσον η μόνη πραγματικά «ανοιχτή» και δυνάμει απειλητική εκλογική μάχη είναι οι προκριματικές. Το ότι έτσι ενισχύεται η πόλωση στην πολιτική ζωή δεν αποτελεί παρά λογική συνέπεια – ωστόσο το πολιτικό κόστος που αντιμετωπίζει ένας βουλευτής ο οποίος λ.χ. πρωτοστατεί στο μπλοκάρισμα όλου του ομοσπονδιακού κρατικού μηχανισμού είναι πρακτικά αμελητέο.
Η Αμερική είναι μια χώρα διαιρεμένη και πολιτικά και γεωγραφικά. Κατά το shutdown του 1995-6, 79 από τους Ρεπουμπλικανούς της Βουλής των Αντιπροσώπων προέρχονταν από περιοχές οι οποίες είχαν ψηφίσει τον Bill Clinton για την προεδρία.
Σήμερα, μόνο 17 Ρεπουμπλικανοί βουλευτές προέρχονται από περιφέρειες οι οποίες προτίμησαν για την προεδρία τον Obama. Οι υπόλοιποι (εξαιρουμένων όσων προέρχονται από περιοχές με μεγάλο βαθμό συγκέντρωσης ομοσπονδιακών υπαλλήλων, όπως αυτές της Βιρτζίνια) δεν αισθάνονται καμία πίεση από την εκλογική τους βάση να τερματίσουν μίαν ώρα αρχύτερα το δημοσιονομικό θρίλερ.
Με αυτή την έννοια το τωρινό αδιέξοδο είχε προδιαγραφεί από τις «ενδιάμεσες» εκλογές του 2010, όχι απλώς διότι τότε οι Δημοκρατικοί έχασαν τη Βουλή των Αντιπροσώπων, αλλά διότι έχασαν τα νομοθετικά σώματα πολλών πολιτειών, που επιδόθηκαν βεβαίως μετά σε ανελέητο gerrymandering. - See more at: http://www.inprecor.gr/index.php/archives/242554#sthash.KWDy84bN.dpuf
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου