Διαχρονική μου απορία: Υπό ποιο ηθικό αλλά και νομικό αίτιο κατέχει η εκκλησία περιουσία;
Αν αναρτώ την συγκεκριμένη είδηση το κάνω επειδή ποτέ δεν κατάλαβα υπό ποιο -ηθικού αλλά και νομικού περιεχομένου- αίτιο η εκκλησία κατέχει περιουσία για την οποία επιπλέον μάχεται στα δικαστήρια κατά τρόπο προκλητικό και αήθη. Αυτή τη φορά σημείο αναφοράς μου είναι μια παραλιακή ταβέρνα στην Σκόπελο ΄"το παλιό καρνάγιο" που κατά την δικογραφία δυο αδέλφια ισχυρίζονταν πως κατέχουν τίτλους ιδιοκτησίας του οικοπέδου από το 1883 αλλά το δικαστήριο αποφάσισε ότι δεν τους ανήκει.
Έχω με διάφορες αφορμες ακόμη και από την προσωπική μου περιπέτεια επισημάνει πως κατά τύχη απονέμεται δίκαιο και ποτέ στις περιπτώσεις όπου ο ένας εκ των δύο αντιδίκων είναι οικονομικά ή θεσμικά ισχυρός.. Εκεί ο ταπεινός έχει χάσει από χέρι..
Στην προκειμένη περίπτωση ο θεσμικά ισχυρός είναι η εκκλησία η οποία στις διεκδικήσεις της κατά τα πρότυπα των χρυσόβουλων -ως ο τόπος αυτός να μην επαναστάτησε ποτέ ή η επανάστασή του να μην θεμελίωσε δίκαιο- δικαιώθηκε πλήρως για να αναλάβει η ένστολη καταστολή την περιπετειώδη (συλλήψεις προπηλακισμοί) εκδίωξη των ως τότε ιδιοκτητών που απειλούν με προσφυγή στο ευρωπαϊκό δικαστήριο..
Ανεξαρτήτως του ότι όπως γράφεται η συγκεκριμένη ψαροταβέρνα είχε μετεξελιχθεί σε στέκι των διασήμων από το Χόλυγουντ (Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Τζον Τραβόλτα Μέριλ Στριπ) και το λουκέτο επ' αυτής θα προκαλέσει αλγεινή εντύπωση σε χώρους τεράστιας τουριστικής επιρροής, διερωτώμαι - και το κάνω σε μόνιμη βάση- αν τελικά οι άνθρωποι αυτοί δικαιωθούν στο ευρωπαϊκό δικαστήριο θα τιμωρηθεί κάποιος εν Ελλάδι;
Γιατί; Επειδή οι όποιες αποζημιώσεις θα τους καταλογιστούν θα καταβληθούν από τον Έλληνα φορολογούμενο.. Γι αυτό..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου