ΕΝΟΧΟΣ ΕΝΟΧΟΝ ΟΥ ΠΟΙΕΙ ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ

 Του Ανωνύμου του Έλληνος

Και στον τομέα αυτόν διεθνές πειραματόζωο στάθηκε η Γκραικυλία μόλις τελείωσε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, πλην όμως οι πρακτικές αυτές είναι εκσυγχρονισμένες σήμερα, να συνάδουν με την ηλεκτρονική εποχή μας. 

Όποιος θέλει να εκδικηθεί τους συνεργάτες του, συνάμα να την βγάλει ο ίδιος λάδι, πάει στην Αστυνομία, γίνεται προκατασκευασμένος χαφιές και λέει ό,τι γουστάρει, πάντα προς το συμφέρον των διωκτικών αρχών, δίνει στεγνά αυτούς, που μέχρι προχθές έκαναν τις βρομοδουλειές, και συνήθως ο καταδότης είναι χειρότερος από τους συνεργάτες του. 


Από την στιγμή, που δρα έτσι, σημαίνει ότι έχει ελαστικότατη συνείδηση να πει ό,τι απαιτεί η αστυνομία, προκειμένου αυτός να βγει καθαρός. 

Με δεδομένο ότι κατά τεκμήριο υπόκοσμος και Αστυνομία είναι συγκοινωνούντα δοχεία, αντιλαμβάνεται κανείς πόσα ύποπτα παιχνίδια χαλκεύονται στα σκοτεινά υπόγεια αμφότερων των χώρων και τί αλλαξοκωλιές λαμβάνουν χώρα εκεί!

Δεν πρόκειται για τους Νεοναζί, επαναλαμβάνω, προς άρση παρεξήγησης, το νομικό σύστημα είναι επαρκέστατο για να τους χώσει πολλά χρόνια στην «μπουζού», αν φυσικά επιθυμεί, χωρίς την βοήθεια προστατευομένων χαφιέδων.

 Έτσι θα κλείσει η πόρτα στον αληθινό, μελλοντικό σκοπό του συστήματος, στους κατασκευασμένους ψευδομάρτυρες κατά του λαϊκού κινήματος και της Αριστεράς. Μην έχετε αυταπάτες, πρόβες γίνονται εντατικές στην Γκραικυλία, με πεδία εφαρμογής στην ίδια αλλά και σε όλο τον κόσμο. 

Αύριο, που λόγω καπιταλιστικής κρίσης, θα δυναμώνει το λαϊκό ταξικό κίνημα και η Αριστερά, όταν θα έχουν ικανούς ταγούς θα επιστρατεύονται παντού προκατασκευασμένοι χαφιέδες (προστατευόμενοι μάρτυρες), που θα λένε ό,τι τους υπαγορεύουν τ’ αφεντικά, για να ενοχοποιούν αγώνες, αγωνιστές και ηγέτες.

Είναι απαράδεκτο να γίνεται αλλιώς. Η δικαιοσύνη και οι διαδικασίες της έχουν πρόσωπο μόνο στο φως της μέρας και της δημοσιότητας, δεν χρειάζονται μεθόδους παρακράτους και μαφίας. Υπάρχουν ακλόνητα στοιχεία ώστε να στοιχειοθετηθεί, να «δεθεί» γερά η δείνα υπόθεση; Προχωράμε στο παρασύνθημα, αλλιώς ψάχνουμε να βρούμε. 

Ο τάδε συνένοχος θέλει να μιλήσει γιατί νοιώθει τύψεις συνείδησης; Καλώς να ορίσει! Θα τον ακούσει ο ανακριτής, ο δικαστής, ως κακοποιό και υπόδικο, όχι ως ευνοούμενο χαφιέ, ξέροντας ότι όσα ομολογεί είναι υπό την αίρεση της συνενοχής, της ενδεχόμενης απόπειρας να ελαφρύνει την θέση του. Θα τα συναρτήσει με άλλες ασφαλείς αποδείξεις ως βοηθητικό υλικό, ποτέ ως αποκλειστικό στοιχείο απαγγελίας κατηγοριών σε βάρος συνυποδίκων. Τί έγινε; Πάει περίπατο η παλιά δικονομική αρχή: Ένοχος ένοχον ου ποιεί; Θυσία στον βωμό της τελευταίας (πιο φρικιαστικής) φάσης του καπιταλισμού;