ΦΙΛΑΝΔΙΑ 86 - ΕΛΛΑΔΑ 77

Η μπάλα όπως και η τύχη βοηθά τους τολμηρούς
Όπως θα θυμάστε για τις πρώτες νίκες της εθνικής είχα τιτλοφορήσει τις αναρτήσεις «σαν σε προπόνηση».. Ειδικά δε μετά την νίκη επί της Τουρκίας προέβλεψα τις μαύρες ημέρες που έρχονταν υπό τον τίτλο «τώρα να δουμε τι θα κάνει απέναντι σε πραγματικές ομάδες».. Ποιο ήταν το μαύρο στίγμα που στην συνέχεια κατέκλυσε από σύννεφα τον μπασκετικό ορίζοντα του τουρνουά; Πως άπαντες είχαν υπερεκτιμήσει τις δυνατότητες αυτής της ομάδας. Πρόκειται για μια ομάδα που πλην του Σπανούλη είναι άτεχνη δίχως φαντασία και κυρίως δίχως αυτοματισμούς στο παιχνίδι της και όσοι βιάστηκαν επιπόλαια να κρίνουν από τρία πρώτα ματς, απλώς έμοιαζαν με οπαδούς και όχι φιλάθλους. Και αυτοί οι κάποιοι δεν είναι άλλοι από τους αθλητικούς δημοσιογράφους που βλέπουν τους αγώνες με οπαδικά γυαλιά και που πίστεψαν πως στο παρκέ βρισκόταν ο Γκάλης ή ο Γιαννάκης κι εκείνη η παρέα των παιδιών που ήξεραν τι να κάνουν την μπάλα και κυρίως τι να κάνουν με την μπάλα, γιατί τους το επέτρεπε η τεχνική τους κατάρτιση αλλά και η φαντασία τους.. Η σημερινή ομάδα αν σε κάτι πλεονεκτούσε ήταν το πάθος –κι αυτό σε ορισμένες περιπτώσεις- και η ταχύτητα. Μπορεί έτσι να υπερίσχυσαν αυτά έναντι τριών ισχαιμικών ομάδων, απλώς και οι τρεις προηγούμενοι αντίπαλοί της έδιναν την αίσθηση πως έκαναν αγγαρεία στο παρκέ. Τόσο όμως με την Ιταλία όσο και σήμερα με την Φιλανδία αντιμετώπισαν ομάδες που ακόμη και η τεχνική των οποίων να μην υπερείχε της δικής μας πάλι η Ελλάδα θα ηττάτο. Και θα έχανε επειδή ειδικά το πάθος και η ταχύτητα των Φιλανδών πλεόναζαν των δικών μας. Προσθέστε τώρα πως στην ομάδα τους είχαν έναν Κοπόνεν κι ένα Χαφ δεινούς εκτελεστές και δημιουργούς και το ότι ήταν μια ομάδα συμπαγής που έπαιζε ο ένας για όλους και όλοι για έναν για να καταλάβετε στο φτερό το γιατί προς το τέλος η Ελλάδα διεσύρθη.. Κι όσο για τις φθηνές τηλεοπτικές δικαιολογίες πως δεν μας ήθελε η μπάλα να τους ενημερώσει κάποιος ότι η μπάλα όπως και η τύχη βοηθά τους τολμηρούς..