Γράμμα και γραφή από τον Μάκη Δεληβοριά
Ποιος έχει τα γένια και ποιος τα χτένια; Γιατί έκλεισε η ΕΡΤ;
Σύμφωνα με τον καθηγητή Ν.Μουζέλη οφείλεται στο «αυτοκαταστροφικό εγώ» του Αντώνη Σαμαρά,
που «σε μια μεγαλειώδη προσπάθεια να δείξει εντός και εκτός της ελληνικής επικράτειας την αποφασιστικότητα και την πυγμή του,
ως μέγας εκσυγχρονιστής,
προσπαθεί να λύσει με μια ρηξικέλευθη κίνηση, να κόψει τον γόρδιο δεσμό, το πλέγμα των παθολογιών της κρατικής τηλεόρασης».
Τα πράγματα φυσικά ήταν πολύ πιο απλά, πεζά μάλλον. Ο Αντώνης Σαμαράς δεν δίνει δεκάρα για «το πλέγμα των παθολογιών» της κρατικής ραδιοτηλεόρασης, δεν του καίγεται καρφί για την παθολογία όλου του κρατικού μηχανισμού και πολύ περισσότερο δεν τον ενδιαφέρει ο εκσυγχρονισμός της οποιουδήποτε τμήματος της κρατικής μηχανής.
Ο Σαμαράς είναι γέννημα θρέμμα της παρασιτικής αστικής τάξης που ηγεμονεύει στη χώρα μας, σχεδόν από συστάσεως του ελληνικού κράτους. Αυτή η τάξη και οι πολιτικοί σχηματισμοί που την εκπροσωπούν, δεν θέλει και δεν ενδιαφέρεται για τον εκσυγχρονισμό των δομών της ελληνικής κοινωνίας και της πολιτικής της οργάνωσης. Το ζήτημα αυτό το ανέλυσε και το απέδειξε ο Ν.Πουλαντζάς στο έργο του «Η κρίση των δικτατοριών» και ο Π.Κονδύλης στην «Παρακμή του Αστικού Πολιτισμού». Η πραγματικότητα, όπως την βιώνουμε τα τελευταία τέσσερα χρόνια, επαληθεύει τις αναλύσεις των δύο πρόωρα χαμένων διανοητών.
Για την μεταπρατική αστική τάξη και την πολιτική νομενκλατούρα που την εκπροσωπεί, εκσυγχρονισμός σημαίνει το κόψιμο μισθών και συντάξεων, την κατάργηση όλων των εργατικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων, την περικοπή έως εξαφανίσεως όλων των κοινωνικών παροχών και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.
Το Κράτος εξακολουθεί να είναι ένα «Κράτος Έκτακτης Ανάγκης», όπως το παρουσιάζει ο Πουλαντζάς, με απαρχαιωμένες δομές και χωρισμένο σε «φέουδα» που οι φατρίες που τα διοικούν «αποτελούν σταθερά εμπόδιο στις ενδεχόμενες απόπειρες άλλων να «εξομαλύνουν» και να «εξελίξουν» το καθεστώς» (Η κρίση των δικτατοριών σελ.131).
Δεν έχουν περάσει ούτε δυό μήνες, από τότε η Καθημερινή κατήγγειλε πως κύριο εμπόδιο στην κατάργηση ή την συγχώνευση πολλών άχρηστων οργανισμών και τμημάτων της Διοίκησης, είναι οι διοικήσεις αυτών των οργανισμών και οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι (υπουργοί κλπ) που προσπαθούν να διαφυλάξουν το χώρο που διαφεντεύουν και τα προνόμια τους
Για να ξαναγυρίσουμε στο κλείσιμο της ΕΡΤ, πολύ γρήγορα ξεχάστηκε απ’ όλους, πολιτικούς και μεγάλα ΜΜΕ, η αποκάλυψη πως το κλείσιμο της είχε αποφασιστεί με ομοφωνία των κυβερνητικών εταίρων, αρκετό καιρό πριν. Απλώς είχε αναβληθεί λόγω του πολιτικού κόστους που συνεπάγονταν οι απολύσεις. Το ξαφνικό της κλείσιμο, ήταν μια πράξη πανικού του Σαμαρά, μια φυγή προς τα μπρός μετά το φιάσκο των διαπραγματεύσεων με την Gasprom. Με την ενέργεια αυτή βούλωνε το στόμα των λογιστών της τρόϊκας, καθώς η απόλυση 2500 υπαλλήλων ήταν μες στα συμφωνηθέντα, άσχετο αν μετά δεχόταν να ξαναπροσλάβει τους μισούς και παραπάνω από την πίσω πόρτα, καθώς αυτό θα επηρέαζε τους οικονομικούς δείκτες του επομένου χρόνου κι έπειτα «έχει ο θεός» (Μέρκελ) και «βλέπουμε τι θα κάνουμε».
Η λογική του κομπραδόρου σ’ όλο της το μεγαλείο.
Παράλληλα η κίνηση αυτή καθιέρωνε την πρωτοκαθεδρία του Σαμαρά και του επιτελείου του στον συμμαχικό πολιτικό σχηματισμό που μας κυβερνά και κυρίως στο κόμμα της ΝΔ, αλλά και τον τοποθετούσε μοναδικό εγγυητή των πελατειακών σχέσεων, της κοινωνικής βάσης του πολιτικού εποικοδομήματος που αποκαλούμε «μεταπολίτευση».
Οι διαπραγματεύσεις γύρω απ’ τον τρόπο και τις ποσοστώσεις διαχείρισης των πελατειακών σχέσεων οδήγησαν στην ήττα της ΔΗΜΑΡ και του Φ.Κουβέλη προσωπικά που δεν κατανόησε την καινούργια πραγματικότητα και τα όρια των απαιτήσεων που μπορούσε να προβάλει.
Κερδισμένος απ’ αυτή την παρτίδα πόκερ είναι ο Βενιζέλος και το εναπομείναν ΠΑΣΟΚ, που κατανόησε ότι η παραμονή έστω και υποταγμένος στην κυβέρνηση και την εξουσία, είναι όρος για την πολιτική τους ύπαρξη μέσα στο υπάρχον πολιτικό καθεστώς.
Ίσως ο Φ.Κουβέλης και οι της ΔΗΜΑΡ, θα έπρεπε να μελετήσουν το «Παιχνίδι της Πρόβλεψης» του Bruce Bueno de Mesquita που πραγματεύεται τέτοια ζητήματα με βάση τη θεωρία των παιγνίων, αν και μπορεί να είναι πολύ αργά, καθώς το κύρος του έχει τρωθεί βαριά και το πολιτικό του μέλλον είναι αβέβαιο.
Η αριστερά πάλι, ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ βρίσκονται εγκλωβισμένοι ο μεν πρώτος στην αντιμνημονιακή λογική και το δεύτερο στη διαδικασία νεκρανάστασης του 19ου αιώνα. Αδυνατούν να καταλάβουν πως γενεσιουργός αιτία των μνημονίων είναι η καθυστέρηση και η εξάρτηση της χώρας απ’ το ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο. Ηλίου φαεινότερο άλλωστε, αφού τα πιο σκληρά μνημόνια εφαρμόστηκαν και εφαρμόζονται σ’ αυτές τις χώρες που περιγράφει ο Πουλαντζάς στο βιβλίο του, Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλλία.
Ειδικά για τη χώρα μας, η διάλυση των πελατειακών σχέσεων με την καθιέρωση Κράτους Δικαίου και πραγματικής λαϊκής εξουσίας, είναι προϋπόθεση της απεξάρτησης και της προόδου και μαζί της κατάργησης των μνημονίων, αφού κλονίζει συθέμελα το σύστημα πολιτικής διαχείρισης και ηγεμονίας που τα διατηρεί και τα αναπαράγει.
Μέχρι τότε, ο μεγάλος χαμένος θα είναι ο ελληνικός λαός και ειδι- κότερα τα φτωχότερα του στρώματα και οι δημοκρατικές ελευθερίες, καθώς η χώρα θα διολισθαίνει σε νέα επίπεδα αυταρχισμού και καταπίεσης.
Γεράσιμος Δεληβοριάς
Ποιος έχει τα γένια και ποιος τα χτένια; Γιατί έκλεισε η ΕΡΤ;
Σύμφωνα με τον καθηγητή Ν.Μουζέλη οφείλεται στο «αυτοκαταστροφικό εγώ» του Αντώνη Σαμαρά, που «σε μια μεγαλειώδη προσπάθεια να δείξει εντός και εκτός της ελληνικής επικράτειας την αποφασιστικότητα και την πυγμή του,
ως μέγας εκσυγχρονιστής,
προσπαθεί να λύσει με μια ρηξικέλευθη κίνηση, να κόψει τον γόρδιο δεσμό, το πλέγμα των παθολογιών της κρατικής τηλεόρασης».
Τα πράγματα φυσικά ήταν πολύ πιο απλά, πεζά μάλλον. Ο Αντώνης Σαμαράς δεν δίνει δεκάρα για «το πλέγμα των παθολογιών» της κρατικής ραδιοτηλεόρασης, δεν του καίγεται καρφί για την παθολογία όλου του κρατικού μηχανισμού και πολύ περισσότερο δεν τον ενδιαφέρει ο εκσυγχρονισμός της οποιουδήποτε τμήματος της κρατικής μηχανής.
Ο Σαμαράς είναι γέννημα θρέμμα της παρασιτικής αστικής τάξης που ηγεμονεύει στη χώρα μας, σχεδόν από συστάσεως του ελληνικού κράτους. Αυτή η τάξη και οι πολιτικοί σχηματισμοί που την εκπροσωπούν, δεν θέλει και δεν ενδιαφέρεται για τον εκσυγχρονισμό των δομών της ελληνικής κοινωνίας και της πολιτικής της οργάνωσης. Το ζήτημα αυτό το ανέλυσε και το απέδειξε ο Ν.Πουλαντζάς στο έργο του «Η κρίση των δικτατοριών» και ο Π.Κονδύλης στην «Παρακμή του Αστικού Πολιτισμού». Η πραγματικότητα, όπως την βιώνουμε τα τελευταία τέσσερα χρόνια, επαληθεύει τις αναλύσεις των δύο πρόωρα χαμένων διανοητών.
Για την μεταπρατική αστική τάξη και την πολιτική νομενκλατούρα που την εκπροσωπεί, εκσυγχρονισμός σημαίνει το κόψιμο μισθών και συντάξεων, την κατάργηση όλων των εργατικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων, την περικοπή έως εξαφανίσεως όλων των κοινωνικών παροχών και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.
Το Κράτος εξακολουθεί να είναι ένα «Κράτος Έκτακτης Ανάγκης», όπως το παρουσιάζει ο Πουλαντζάς, με απαρχαιωμένες δομές και χωρισμένο σε «φέουδα» που οι φατρίες που τα διοικούν «αποτελούν σταθερά εμπόδιο στις ενδεχόμενες απόπειρες άλλων να «εξομαλύνουν» και να «εξελίξουν» το καθεστώς» (Η κρίση των δικτατοριών σελ.131).
Δεν έχουν περάσει ούτε δυό μήνες, από τότε η Καθημερινή κατήγγειλε πως κύριο εμπόδιο στην κατάργηση ή την συγχώνευση πολλών άχρηστων οργανισμών και τμημάτων της Διοίκησης, είναι οι διοικήσεις αυτών των οργανισμών και οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι (υπουργοί κλπ) που προσπαθούν να διαφυλάξουν το χώρο που διαφεντεύουν και τα προνόμια τους
Για να ξαναγυρίσουμε στο κλείσιμο της ΕΡΤ, πολύ γρήγορα ξεχάστηκε απ’ όλους, πολιτικούς και μεγάλα ΜΜΕ, η αποκάλυψη πως το κλείσιμο της είχε αποφασιστεί με ομοφωνία των κυβερνητικών εταίρων, αρκετό καιρό πριν. Απλώς είχε αναβληθεί λόγω του πολιτικού κόστους που συνεπάγονταν οι απολύσεις. Το ξαφνικό της κλείσιμο, ήταν μια πράξη πανικού του Σαμαρά, μια φυγή προς τα μπρός μετά το φιάσκο των διαπραγματεύσεων με την Gasprom. Με την ενέργεια αυτή βούλωνε το στόμα των λογιστών της τρόϊκας, καθώς η απόλυση 2500 υπαλλήλων ήταν μες στα συμφωνηθέντα, άσχετο αν μετά δεχόταν να ξαναπροσλάβει τους μισούς και παραπάνω από την πίσω πόρτα, καθώς αυτό θα επηρέαζε τους οικονομικούς δείκτες του επομένου χρόνου κι έπειτα «έχει ο θεός» (Μέρκελ) και «βλέπουμε τι θα κάνουμε».
Η λογική του κομπραδόρου σ’ όλο της το μεγαλείο.
Παράλληλα η κίνηση αυτή καθιέρωνε την πρωτοκαθεδρία του Σαμαρά και του επιτελείου του στον συμμαχικό πολιτικό σχηματισμό που μας κυβερνά και κυρίως στο κόμμα της ΝΔ, αλλά και τον τοποθετούσε μοναδικό εγγυητή των πελατειακών σχέσεων, της κοινωνικής βάσης του πολιτικού εποικοδομήματος που αποκαλούμε «μεταπολίτευση».
Οι διαπραγματεύσεις γύρω απ’ τον τρόπο και τις ποσοστώσεις διαχείρισης των πελατειακών σχέσεων οδήγησαν στην ήττα της ΔΗΜΑΡ και του Φ.Κουβέλη προσωπικά που δεν κατανόησε την καινούργια πραγματικότητα και τα όρια των απαιτήσεων που μπορούσε να προβάλει.
Κερδισμένος απ’ αυτή την παρτίδα πόκερ είναι ο Βενιζέλος και το εναπομείναν ΠΑΣΟΚ, που κατανόησε ότι η παραμονή έστω και υποταγμένος στην κυβέρνηση και την εξουσία, είναι όρος για την πολιτική τους ύπαρξη μέσα στο υπάρχον πολιτικό καθεστώς.
Ίσως ο Φ.Κουβέλης και οι της ΔΗΜΑΡ, θα έπρεπε να μελετήσουν το «Παιχνίδι της Πρόβλεψης» του Bruce Bueno de Mesquita που πραγματεύεται τέτοια ζητήματα με βάση τη θεωρία των παιγνίων, αν και μπορεί να είναι πολύ αργά, καθώς το κύρος του έχει τρωθεί βαριά και το πολιτικό του μέλλον είναι αβέβαιο.
Η αριστερά πάλι, ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ βρίσκονται εγκλωβισμένοι ο μεν πρώτος στην αντιμνημονιακή λογική και το δεύτερο στη διαδικασία νεκρανάστασης του 19ου αιώνα. Αδυνατούν να καταλάβουν πως γενεσιουργός αιτία των μνημονίων είναι η καθυστέρηση και η εξάρτηση της χώρας απ’ το ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο. Ηλίου φαεινότερο άλλωστε, αφού τα πιο σκληρά μνημόνια εφαρμόστηκαν και εφαρμόζονται σ’ αυτές τις χώρες που περιγράφει ο Πουλαντζάς στο βιβλίο του, Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλλία.
Ειδικά για τη χώρα μας, η διάλυση των πελατειακών σχέσεων με την καθιέρωση Κράτους Δικαίου και πραγματικής λαϊκής εξουσίας, είναι προϋπόθεση της απεξάρτησης και της προόδου και μαζί της κατάργησης των μνημονίων, αφού κλονίζει συθέμελα το σύστημα πολιτικής διαχείρισης και ηγεμονίας που τα διατηρεί και τα αναπαράγει.
Μέχρι τότε, ο μεγάλος χαμένος θα είναι ο ελληνικός λαός και ειδι- κότερα τα φτωχότερα του στρώματα και οι δημοκρατικές ελευθερίες, καθώς η χώρα θα διολισθαίνει σε νέα επίπεδα αυταρχισμού και καταπίεσης.
Γεράσιμος Δεληβοριάς
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου