*Ελελεύ: Δυνατή Κραυγή Κατά τον Αριστοφάνη (Ορνιθες 364): «Επίφθεγμα πολεμικόν. Οι προσιόντες γαρ εις πόλεμον το ελελεύ εφώνουν μετά τινος εμμελούς κινήσεως...»

 

Τοπίο στην ομίχλη

Από τον Γιάννη Τριάντη

Συκοφαντείται το αυτονόητο στην υπόθεση της ΕΡΤ: ο Σαμαράς, ποντάροντας στο δόγμα του σοκ, κατέβασε το διακόπτη χωρίς να έχει ενημερώσει κανέναν -κοινωνία, κόμματα, συνδικάτα- με συγκεκριμένη, βιώσιμη πρόταση...

Οι κυβερνητικοί εταίροι που ανέχθηκαν τόσες προτάσεις νομοθετικού περιεχομένου, συναινώντας στη διασάλευση της δημοκρατικής τάξης, οι εταίροι που προσυπέγραψαν όλες τις βάναυσες αντιλαϊκές επιλογές και θεωρούν φυσιολογικές τις κρουνηδόν απολύσεις, οι συγκυβερνώντες που ανέχονται μικροπολιτικές, προπαγανδιστικές πιρουέτες, αρρυθμίες και πλείστα όσα, σήκωσαν μπαϊράκι για την ΕΡΤ, με το βλέμμα στραμμένο στον τσαλακωμένο εαυτό τους και στο κεράκι της πολιτικής τους επιβίωσης που τρεμοσβήνει...


Ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ, υψώνοντας δικαίως την πτυχή της απαράδεκτης διαδικασίας, υποβαθμίζουν το θέμα της εξυγίανσης, ξεχνώντας ότι κατά καιρούς έχουν ασκήσει δριμύτατη κριτική για το όλον της ΕΡΤ (δομικά παθογενή, κομματοκρατία, κυβερνητική προπαγάνδα κ.λπ.). Ούτε κουβέντα -καθαρή και δυνατή- για την ανάγκη και το «πώς» της εξυγίανσης... 

Και, τέλος, οι ίδιοι οι εργαζόμενοι στη δημόσια τηλεόραση ομού μετά των συνδικαλιστών (ΠΟΣΠΕΡΤ, ΕΣΗΕΑ), ενώ παραδέχονται ότι επιβάλλονται αλλαγές και συμμάζεμα, ποτέ δεν έκαναν σημαία τους το πανταχόθεν -και κυρίως από την κοινωνία- προβαλλόμενο αίτημα καθαρτήριας τομής και αναγεννητικής επανεκκίνησης.

Σε αυτό το απελπιστικά μικροπολιτικό τοπίο, αναπόφευκτο ήταν να παρελάσουν γνωστές, θλιβερές πρακτικές και να θριαμβεύουν τα βαρετά στερεότυπα. Οπως και σε άλλες περιπτώσεις, η κυβέρνηση άρχισε να τροφοδοτεί τα ΜΜΕ με «στοιχεία» για εξωφρενικούς μισθούς και υπαινιγμούς για λογής ατασθαλίες. Τακτική των υπονόμων, δυστυχώς. Με ελλιπή στοιχεία, καταφανείς αποκρύψεις και εμφανή συκοφαντική διάθεση. Θα περίμενε κανείς μια ανοιχτή, πλήρη ενημέρωση, με κατάθεση τεκμηριωμένων στοιχείων, ώστε να υπάρξει πειστικός αντίλογος και να κάτσει ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του.

Βαρύτατη εν προκειμένω η ευθύνη του πρωθυπουργού, αλλά εξίσου μεγάλη και η αβελτηρία των δύο εταίρων. Πρώτοι εκείνοι όφειλαν να απαιτήσουν το αυτονόητο: την στοιχειοθετημένη παρουσίαση της συνολικής εικόνας για την κατάσταση στην ΕΡΤ και όχι τη συκοφαντική υπονόμευση· τον γόνιμο διάλογο με όλους (συνδικάτα, κόμματα, εργαζομένους) και την κατάθεση σοβαρής εξυγιαντικής πρότασης. Αντ' αυτών, αντέδρασαν αυτοπροστατευτικά μονάχα όταν αντιλήφθηκαν ότι το μαύρο της ΕΡΤ σημαίνει τον πολιτικό τους θάνατο, καθώς οι περιώνυμες κόκκινες γραμμές τους είναι ήδη κουρελιασμένες και καταγέλαστες.

Ομως η περιπέτεια της ΕΡΤ υπενθυμίζει και κάτι άλλο πέραν όσων προαναφέρθηκαν και αφορούν το απαξιωμένο πρόσωπο του πολιτικού δυναμικού, ιδία του καθεστωτικού. Υπενθυμίζει ότι ουδέποτε επιχειρήθηκε έστω και κατ' ελάχιστον ο εκσυγχρονισμός στον κρατικό ερειπιώνα...